Uzupełnienie wadliwego przewodu sądowego było możliwe – i to bez większych trudności – w toku postępowania przed sądem odwoławczym. Wystarczyło powołać nowego biegłego w zakresie własności przemysłowej, a nie uchylać cały wyrok i przekazywać do ponownego przeprowadzenia wszystkich dowodów – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.

W kampanii wyborczej można powiedzieć i napisać więcej niż w czasie oficjalnych ceremonii państwowych z udziałem głowy państwa – tak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego w sprawie znieważenia prezydenta Andrzeja Dudy. Zachowanie oskarżonego nie było nastawione na wyrażenie pogardy wobec prezydenta, lecz służyło wyrażeniu opinii, że nie nadaje się on na kolejną kadencję.

Wbrew zarzutom skargi, od momentu zatrzymania i doprowadzenia skarżącej, przeprowadzono liczne czynności procesowe, zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności tej złożonej sprawy. Dlatego Izba Kontroli Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego nie uwzględniła skargi na przewlekłość postępowania przygotowawczego.

Nie określenie przez sąd w wyroku czasu obowiązywania zakazu zbliżania się do ofiary sprawiłoby, że byłby on orzeczony bezterminowo, a nawet dożywotnio. Dlatego prokurator generalny złożył kasację na korzyść skazanego stwierdzając, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Sprawa wraca teraz do sądu pierwszej instancji, który wydał wadliwy wyrok - orzekła Izba Karna Sądu Najwyższego.

Przed zmianami kodeksu karnego, do 2023 roku, oddalenie się skazanego, który nie był pilnowany przez konwojenta, z miejsca pracy - nie było ucieczką karaną pozbawieniem wolności do dwóch lat – orzekła Izba Karna Sądu Najwyższego. Uniewinniła więc osadzonego, który za samowolne oddalenie się z miejsca pracy wykonywanej poza zakładem karnym został skazany na pół roku pozbawienia wolności.

Sąd Najwyższy umorzył sprawę zawieszenia sędziów Wojciecha Maczugi i Rafała Lisaka w związku z prowadzonym przeciwko nim od 2019 r. postępowaniem dyscyplinarnym. Miało to związek z tym, że pod koniec lutego umorzono postępowania z uwagi na brak skargi oskarżyciela. Do tej sprawy włączył się bowiem w miejsce rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych Piotra Schaba – sędzia Włodzimierz Brazewicz z Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, ustanowiony do tej sprawy przez ministra sprawiedliwości Adama Bodnara.

Blokując konta i grupy Społecznej Inicjatywy Narkopolityki (SIN), Meta naruszyła dobra osobiste organizacji. Sąd wydał właśnie wyrok, jeszcze nieprawomocny, w sprawie prowadzonej przez Fundację Panoptykon, potwierdzając tym samym, że platformy internetowe nie mogą blokować jak chcą i kogo chcą. A osoby zablokowane mają prawo do sądu we własnym kraju. Zobowiązał do przywrócenia zablokowanych treści i publicznych przeprosin za niesłuszne zablokowanie kont i grup na Facebooku i Instagramie.

Sędziego nie można represjonować za wyrażone przez niego poglądy prawne, niezależnie czy wyrażone w orzeczeniu czy w przestrzeni publicznej – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej i podkreślił, że konstytucja nie odbiera sędziom prawa wypowiadania się w istotnych sprawach. Dlatego uznał za słuszne uniewinnienie sędziego, który był ścigany dyscyplinarnie za podpisanie się pod apelem do OBWE w sprawie wyborów.

Terminy przedawnienia deliktów dyscyplinarnych w stosunku do osób wykonujących zawody prawnicze nie zostały wstrzymane przez ustawę covidową z 2 marca 2020 r. Ustawa ta nie miała bowiem zastosowania do postępowań dyscyplinarnych, gdyż dotyczyła terminów przedawnienia przestępstw, w tym przestępstw skarbowych, do których nie zalicza się przewinień naruszających zasady etyki.

Sąd Najwyższy nie przyjął do rozpoznania skargi kasacyjnej w sprawie niedozwolonej klauzuli w prawie telekomunikacyjnym. Mimo, że sąd w II instancji orzekał jednoosobowo, Izba Kontroli Nadzwyczajnej SN zauważyła, że zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie został wydany przed 27 kwietnia 2023 r. Czyli zanim zaczęła obowiązywać uchwała Izby Pracy SN kwestionująca jednoosobowe składy "covidowe".

Wątpliwości co do działalności publicznej i postawy kandydatki na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego nie mogą zadecydować o odrzuceniu jej kandydatury – orzekła Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN. Jednostkowa sytuacja, nawet kontrowersyjna, nie powinna przeważyć nad całokształtem oceny doświadczenia zawodowego i oceny kwalifikacyjnej kandydatki.

Nie stanowi przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności za przestępstwo jazdy po pijanemu zatarcie skazania w dacie wyrokowania. Zwłaszcza, jeśli sąd orzekł we wcześniejszym wyroku zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, gdy kierowca prowadził auto w stanie nietrzeźwości w okresie obowiązywania tego zakazu. Do takiego wniosku doszedł niedawno Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.

Wyrok stwierdzający winę osób współdziałających w popełnieniu przestępstwa prowadzić może do przeświadczenia, że sprawa jest dla oskarżonego przegrana już w momencie jej rozpoczęcia. Sędzia będzie więc postrzegany jako osoba, która ma wyrobiony pogląd w danej sprawie przed jej rozpoczęciem. Dlatego powinien się wyłączyć, a nie oświadczać, że będzie bezstronny i obiektywny – orzekł Sąd Najwyższy.

Problem, czy zachodzi przesłanka pokrzywdzenia wierzyciela osobistego dotychczasowego właściciela nieruchomości obciążonej hipoteką, należy oceniać poprzez pryzmat możliwej do uzyskania wartości nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym. Takie zagadnienie rozstrzygnie Izba Cywilna Sądu Najwyższego w uchwale siedmiorga sędziów.

Prokurator, która nakazała doprowadzić przymusowo podejrzanego, nie miała do tego żadnych podstaw. Czynności podjęte przez obwinioną były oczywiście nieprawidłowe, zwłaszcza że termin do odbioru pisma przez podejrzanego nie minął. A policja zatrzymała i zakuła człowieka w kajdanki. Teraz prokurator za karę nie będzie awansowana przez pięć lat, bo taka jest konsekwencja nagany.

Trafnie zauważył Rzecznik Praw Obywatelskich, że między momentem popełnienia czynu a chwilą orzekania, doszło do zmiany normatywnej. Nie ma przy tym znaczenia, że modyfikacji uległ przepis rozporządzenia, do którego odsyłał kodeks wykroczeń, a nie sam artykuł kodeksu określający wykroczenie. Sąd Rejonowy nie mógł zatem postąpić wbrew regule temporalnej nakazującej stosowanie ustawy nowej, jako łagodniejszej – orzekł Sąd Najwyższy.

Orzeczenia wydane przez zlikwidowaną, nielegalną Izbę Dyscyplinarną były korzystne dla obwinionej prokurator, a zatem uznać można, że sprawa została już osądzona – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej. Prokurator obwiniona o ukrycie i zniszczenie akt prokuratorskich nie stanie przed sądem karnym, gdyż sąd nie dał wiary zeznaniom świadków.

Sąd odwoławczy w uzasadnieniu nie wskazał, że sędzia orzekająca w sprawie nie spełnia minimum standardu niezawisłości i bezstronności. Skuteczne wykazanie nienależytej obsady sądu zakładałoby wskazanie np. na sposób obrad Krajowej Rady Sądownictwa w zakresie kandydatury, opinię zgromadzenia ogólnego sędziów danego sądu, porównanie osiągnięć kandydata z innym czy drogę awansu sędziego – orzekł Sąd Najwyższy i uchylił wyrok.

Zgodę na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydaje nie Sąd Najwyższy, ale Naczelny Sąd Administracyjny – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej. Pytanie zadała nieistniejąca od lipca 2022 r. Izba Dyscyplinarna, a więc organ, który przestał działać, więc zagadnienie trzeba pozostawić bez rozpoznania.

Prokurator przyjął łącznie sześć łapówek w związku z pełnieniem funkcji publicznej, co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym. W konsekwencji, oprócz kary pozbawienia wolności, nie może pełnić przez 10 lat zawodów związanych ze stosowaniem prawa. Izba Odpowiedzialności Zawodowej potwierdziła, że z uwagi na uchybienie godności urzędu nie może dalej pełnić służby.