Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.) zastąpiła obowiązujące poprzednio ustawy: z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.) oraz z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego (Dz. U. Nr 241, poz. 2073, z późn. zm.).

Regulacje prawne dotyczące transportu materiału biologicznego są niejasne i nieprecyzyjne. Nie ma bowiem żadnego dokumentu o charakterze prawnym, który odnosiłby się bezpośrednio do problemu transportu ludzkiego materiału biologicznego pobranego od żywego osobnika w celach wyłącznie badawczych (diagnostycznych). Tym bardziej brak jest uregulowań szczególnych transportu ludzkiego materiału biologicznego do celów diagnostycznych w ramach badań klinicznych produktu leczniczego.

1. Podstawy formalno-prawne działalnościW myśl zapisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.) zmienionej ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 166, poz. 1172), niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, jak również indywidualna (bądź grupowa) praktyka lekarska może zawrzeć umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych z Narodowym Funduszem Zdrowia. Ustawodawca w art. 5 u.ś.o.z. określił te podmioty mianem świadczeniodawców.

Tuż po porodzie noworodek jest podawany matce. Jeśli matka niechcący wypuści niemowlę z rąk, to kto poniesie za to odpowiedzialność: matka dziecka czy personel szpitala np. położna? Przy porodzie jest obecny także ojciec dziecka.

Niewiele czasu już tylko trochę ponad rok (do końca grudnia 2008 r.) pozostało polskim firmom farmaceutycznym na ponowne zarejestrowanie każdego leku zgodnie z wymogami Unii Europejskiej.