Bank miał prawo do skorzystania z pomocy prawnej świadczonej przez profesjonalny podmiot i w ramach tego stosunku przekazać kancelarii prawnej dane osobowe swojej klientki. Przetwarzanie takich danych odbywa się na podstawie przepisów statuujących zasady wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego, w związku z przepisami RODO – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.
W 2020 r. klientka banku złożyła skargę do Urzędu Ochrony Danych Osobowych twierdząc, że jej dane zostały w nieuprawniony sposób przekazane kancelarii prawnej. Bank i kancelaria nie zgadzały się z tą oceną. Z ich wyjaśnień wynikało, że bank jest klientem kancelarii i przekazał jej dane m.in. w celu realizacji obsługi prawnej i świadczenia pomocy prawnej. Jako podstawę prawną podawały art. 104 ust. 2 pkt 3 Prawa bankowego w związku z art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Kancelaria wyjaśniała też, że przetwarzając dane osobowe w związku ze świadczeniem pomocy prawnej, działa jako niezależny administrator danych. Nie zawierała z bankiem umowy powierzenia przetwarzania danych, gdyż nie jest to możliwe z uwagi na specyfikę zawodu adwokata oraz radcy prawnego, w tym w szczególności wymóg niezależności.
UODO zgodził się, że udostępnienie danych nastąpiło zgodnie z prawem, tj. w celu realizacji prawnie uzasadnionego interesu prawnego, którym było uzyskanie pomocy prawnej. Jedyne zastrzeżenie organu dotyczyło niekompletnego wskazania celów, dla których przetwarzany był numer IP komputera klientki. W tym zakresie organ nakazał bankowi prawidłowe spełnienie obowiązku informacyjnego.
Zobacz w LEX: Test równowagi (test nadrzędności interesów) – jak go wykonywać i dokumentować? >
Klientka nie zgadzała się z taką decyzją i zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. WSA zgodził się z UODO. Z uzasadnienia wyroku wynika, że bank miał prawnie uzasadniony interes (art. 6 ust. 1 lit. f RODO), polegający na możliwości uzyskania wsparcia prawnego. Kancelaria mogła zaś przetwarzać dane w związku ze świadczeniem pomocy prawnej (w art. 6 ust. 1 lit. c RODO w zw. z art. 4 ustawy o radcach prawnych oraz w zw. z art. 4 ustawy Prawo o adwokaturze). Z kolei organ ochrony danych nie jest władny do oceniania, czy bank rzeczywiście zasadnie skorzystał z pomocy prawnej podmiotu profesjonalnego.
Klientka nie dawała za wygraną i złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sformułowała m.in. zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 lit. f w zw. z motywem 47 RODO. Jej zdaniem sąd pierwszej instancji ograniczył się do weryfikacji istnienia prawnie uzasadnionego interesu, podczas gdy dla stwierdzenia legalności udostępnienia danych osobowych konieczne jest uznanie, że badane udostępnienie było proporcjonalne.
NSA wyrokiem z 17 czerwca 2026 r. (III OSK 2175/24 ) nie oddzielił tej oceny i skargę kasacyjną oddalił. Jak wskazał w uzasadnieniu, przesłanka legalizująca przetwarzanie danych osobowych z art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest spełniona, gdy wystąpią łącznie dwa warunki:
Czytaj też w LEX: Dylematy wokół konstytucyjnego statusu prawniczych zawodów zaufania publicznego. Prawnicze zawody zaufania publicznego w Konstytucji RP >
Pierwszy warunek został spełniony, bowiem skarżąca była klientką banku. NSA ocenił, że spełniony został również drugi warunek. Jak orzekł, WSA w Warszawie wskazując, że przetwarzanie danych wynikało z charakteru usług prawnych świadczonych przez kancelarię na rzecz banku, odniósł się właśnie do kwestii proporcjonalności. Z wyroku wynika ponadto, że bank mógł przekazać kancelarii wszelkie dane skarżącej (w tym także jej korespondencję z bankiem), które były w jego posiadaniu i mogły podlegać konsultacjom prawnym. NSA podzielił pogląd WSA, iż charakter pomocy prawnej świadczonej przez adwokata lub radcę prawnego „pozwala na udostępnienie przez podmioty, na rzecz których świadczą oni swoje usługi wszelkich danych, które są potrzebne dla wykonywania pomocy prawnej polegającej na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami”.
Do takich danych należą również dane IP komputera lub numery kont bankowych strony. Po pierwsze bowiem pozwalają na ustalenie skąd mogła być wysyłana korespondencja do banku, a po drugie mogą mieć znaczenie dla ewentualnego postępowania egzekucyjnego – czytamy w uzasadnieniu.
Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów LEX jest zależny od posiadanych licencji.
