Kodeks Etyki Lekarskiej (KEL) został uchwalony przez Krajowy Zjazd Lekarzy w 1991 r., zmieniony na III Krajowym Zjeździe Lekarzy w grudniu 1993 r. i wreszcie przyjęty ze zmianami na Nadzwyczajnym VII Krajowym Zjeździe Lekarzy w dniu 20 września 2003 r. W pierwotnym brzmieniu Kodeksu Etyki Lekarskiej komentowany art. 52 uzyskał następujące brzmienie: Lekarze powinni okazywać sobie wzajemny szacunek. Lekarz nie powinien wypowiadać wobec chorego i jego otoczenia, a także wobec personelu asystującego lub publicznie, niekorzystnej oceny działalności zawodowej innego lekarza lub dyskredytować go w jakikolwiek sposób. Wszelkie uwagi o dostrzeżonych błędach w postępowaniu innego lekarza powinien przede wszystkim przekazać zainteresowanemu lekarzowi. Poinformowanie organu izby lekarskiej o zauważonym naruszeniu zasad etycznych i niekompetencji zawodowej innego lekarza nie godzi w zasady solidarności zawodowej. Jak z powyższego wynika, w tej wersji tego przepisu zakazywano wypowiadania publicznie jakiejkolwiek niekorzystnej oceny działalności innego lekarza. Dodatkowo piętnowano tu przypadki dyskredytowania innego lekarza.

Realizacji konstytucyjnych gwarancji zapewnienia opieki zdrowotnej służą placówki służby zdrowia w postaci zakładów opieki zdrowotnej, zwane powszechnie w skrócie ZOZ-ami.

Wykonywanie obowiązków lekarza weterynarii jest w Polsce poddane regulacjom kilku ustaw. Przede wszystkim należy odróżnić działania lekarza weterynarii powszechnego dostępu (leczenie zwierząt domowych, gospodarskich, wykorzystywanych w celach rozrywkowych, eksponowanych w zwierzyńcach i ogrodach zoologicznych itp.), od działania lekarzy weterynarii, którzy zajmują się ochroną bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego i urzędowej administracji weterynaryjnej.

We współczesnej literaturze prawniczej, poświęconej zagadnieniom odpowiedzialności cywilnej lekarza, rzadko wymienia się błąd w sztuce jako odrębną podstawę tej odpowiedzialności. Jednocześnie jednak pojęcie to funkcjonuje zarówno w praktyce lekarskiej, jak też orzecznictwie sądowym. Dlatego też warto zastanowić się nad umiejscowieniem błędu w sztuce wśród ogólnych przesłanek odpowiedzialności i jednocześnie bliżej wyjaśnić znaczenie tego pojęcia ustalone dla potrzeb stosowania prawa. W doktrynie prawa cywilnego wymienia się następujące przesłanki odpowiedzialności cywilnej lekarza: winę, szkodę oraz występujący między zawinionym postępowaniem lekarza a szkodą tzw. adekwatny związek przyczynowy. Wina obejmuje zarówno element obiektywny (bezprawność), czyli naruszenie reguł prawidłowego postępowania, jak również subiektywny (przypisywalność) w postaci np. niedbalstwa czy lekceważenia obowiązków. Należy zaznaczyć, że zdaniem Sądu Najwyższego nie każdy błąd lekarski, a tylko błąd zawiniony może powodować odpowiedzialność za szkodę wynikającą dla pacjenta.

Z dniem 1 stycznia 2008 r. weszły w życie przepisy o czasie pracy pracowników zakładów opieki zdrowotnej do ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.; dalej jako: u.z.o.z.) mocą ustawy nowelizacyjnej z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 176, poz. 1240). Nowelizacja miała na celu dostosowanie przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej do przepisów dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. U. UE L 299 z 18.11.2003, str. 9), w wykładni przyjętej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.

1) WstępUstawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684)(dalej jako: p.r.z.o.z) reguluje zasady i warunki naprawy złej sytuacji ekonomicznej placówek publicznej służby zdrowia. Obok wskazania sposobów spłaty zobowiązań cywilnoprawnych oraz zobowiązań wobec pracowników z tytułu ustawy 203, ustawodawca określił także zasady restrukturyzacji zobowiązań publicznoprawnych. Jednym ze sposobów jest umorzenie zobowiązań publicznoprawnych.