Własne poglądy oparte na obawach zdrowotnych dotyczących wpływu szczepionki na zdrowie oraz braku zgody z rządową polityką szczepień nie stanowią „przekonania”, które jest objęte zakazanymi przyczynami dyskryminacji - stwierdziła w opinii rzeczniczka generalna Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Tamara Ćapeta. Sprawa dotyczyła włoskiego żołnierza, który nie zgadzał się z obowiązkowym szczepieniem.
Jak przypomniano w komunikacie TSUE dotyczącym sprawy (C-522/24), podczas pandemii COVID-19 ustawodawstwo włoskie wprowadziło obowiązek poddania się szczepieniu przeciwko koronawirusowi przez członków personelu wojskowego pełniących służbę w ministerstwie obrony. Członkowie personelu wojskowego, którzy zdecydowali się nie poddawać szczepieniu, zostali tymczasowo zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych bez wynagrodzenia za pracę. Skarżący w niniejszej sprawie odmówił poddania się szczepieniu z dwóch powodów. Po pierwsze, uważał, że szczepionka jest nieskuteczna i niebezpieczna. Po drugie, był niezadowolony z polityki rządu, uznając za niedopuszczalną niechęć rządu do przyjęcia jakiejkolwiek odpowiedzialności za potencjalne skutki uboczne spowodowane przez szczepionkę. W konsekwencji został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych bez wynagrodzenia za pracę na okres około dwóch miesięcy, po czym obowiązek poddania się szczepieniu został zniesiony. Następnie, zaskarżył on decyzję o zawieszeniu go w pełnieniu obowiązków służbowych, podnosząc, że zawieszenie było dyskryminujące, powołując się w szczególności na dyrektywę ramową w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.
W celu oceny zgodności ustawodawstwa włoskiego z tą dyrektywą, sąd włoski zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniami prejudycjalnymi. W wydanej opinii rzeczniczka generalna Tamara Ćapeta wyraziła jednak pogląd, że dyrektywa ramowa w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wyjaśniła, że dyrektywa ta wyklucza dyskryminację z kilku wymienionych przyczyn, wśród których figuruje „religia lub przekonania”. Trybunał dokonał rozróżnienia między przekonaniami o charakterze religijnym, filozoficznym czy duchowym, które są objęte dyrektywą, a innymi poglądami, na przykład przekonaniami politycznymi lub związanymi z przynależnością do związków zawodowych, które nie wchodzą w zakres stosowania tej dyrektywy. W związku z tym osobiste przekonanie, oparte na obawach zdrowotnych lub braku zgody z rządową polityką szczepień, nie stanowi „przekonania”, w odniesieniu do którego dyrektywa zakazuje dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i pracy, ponieważ nie stanowi ono przekonania światopoglądowego, a raczej krytyczną opinię na temat obowiązku poddania się szczepieniu. Alternatywnie, gdyby Trybunał uznał, że taka osobista opinia dotycząca obowiązku poddania się szczepieniu stanowi „przekonanie” w rozumieniu tej dyrektywy, zdaniem rzeczniczki generalnej obowiązek ten stanowiłby pośrednią dyskryminację, która może być jednak uzasadniona zgodnym z prawem celem ochrony zdrowia publicznego. Obowiązek poddania się szczepieniu był środkiem niezbędnym i proporcjonalnym do osiągnięcia tego celu w sytuacji nadzwyczajnej spowodowanej rozprzestrzenianiem się koronawirusa.
Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów LEX jest zależny od posiadanych licencji.
