KIBR może szkolić bez VAT
Realizowane przez Krajową Izbą Biegłych Rewidentów (KIBR) obligatoryjne szkolenia zawodowe oraz świadczenie usług i dostawa towarów ściśle z tymi szkoleniami związane zwolnione są z VAT. Tak stwiedził NSA w wyroku z 22 października 2013 r.
Spór między stronami koncentrował się wokół pytania, czy uchwały samorządu zawodowego (w tym przypadku uchwały KIBR), dotyczące zasad obowiązkowego szkolenia zawodowego członków tegoż samorządu mogą być uznane za "odrębne przepisy" w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT. Udzielenie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie warunkowało przyznanie KIBR zwolnienia z podatku VAT.
Dyrektor Izby Skarbowej (DIS) zgodził się ze stanowiskiem KIBR, że przedmiotowe zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT znajdzie zastosowanie w stosunku do szkoleń obligatoryjnych dla biegłych rewidentów, bowiem obligatoryjne szkolenia oraz uzyskiwanie tytułu biegłego rewidenta jest ściśle uregulowane w przepisach ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649).
Jednak minister finansów zmienił interpretację DIS wskazując, że jednym z warunków uprawniający do zwolnienia jest obowiązywanie przepisów prawa regulujących formy i zasady kształcenia zawodowego. Zdaniem ministra finansów przepisy ustawy o biegłych rewidentach nakładają na biegłych rewidentów obowiązek doskonalenia zawodowego oraz na KIBR obowiązek prowadzenia działalności szkoleniowej, nie określają jednak form i zasad szkolenia zawodowego. Uchwały stosownych organów organizacji samorządowej w tym zakresie nie stanowią zaś "odrębnych przepisów", o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT. Wobec powyższego według ministra finansów nie została spełniona przesłanka warunkująca zwolnienie z VAT, aby usługi kształcenia zawodowego prowadzone były w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
Sprawa ostatecznie trafiła do NSA. Sąd nie podzielił stanowiska ministra i wskazał, że w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT sformułowano nieokreślony przez art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT wymóg uzależniający zwolnienie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego od prowadzenia go w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
Wprowadzone w nim kryterium objęcia zwolnieniem kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego - prowadzenia go w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, w żadnym przypadku nie zapewnia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień, czego wymaga art. 131 dyrektywy, skoro w zakresie objętego implementacją zwolnienia odsyła do bliżej niesprecyzowanych przepisów, co nie zapewnia stosowania tego zwolnienia w sposób prawidłowy i prosty, a wręcz przeciwnie – czyni go całkiem niedookreślonym, a zatem trudnym do zastosowania, poprzez brak jasnego sprecyzowania podmiotów, które mogą w sposób zgodny z prawem unijnym i krajowym korzystać z tego zwolnienia.
Ponadto Sąd wskazał, że art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT. pozostaje w ewidentnej sprzeczności z normą art. 44 rozporządzenia wykonawczego do dyrektywy VAT (Dz.U.UL.2011.77.1). Przepis ten kładzie bowiem nacisk na to, aby zwolnieniem były objęte usługi szkoleniowe bez ograniczeń formalistycznych co do czasu ich trwania, a tym samym również ich formy, w tym zatem bez konieczności precyzowania ich co do formy i zasad w enigmatycznie określonych w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawyo VAT. odrębnych przepisach. Według sądu stanowienie tego rodzaju ograniczenia wzmacnia argumentację co do całkowitej sprzeczności normy tego przepisu nie tylko z art. 132 ust. 1 lit. i) i art. 131 dyrektywy VAT, lecz także z art. 44 rozporządzenia wykonawczego do dyrektywy VAT.
Dlatego też NSA uznał, że realizowane przez KIBR obligatoryjne szkolenia zawodowe oraz świadczenie usług i dostawa towarów ściśle z tymi szkoleniami związane zwolnione są z VAT na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L.2006.347.1) w zw. z art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2011.77.1).
Wyrok NSA z 22 października 2013 r., I FSK 1622/12
Zobacz także:
