WSA: Brak identyfikatorów podatkowych nie uniemożliwiał rozpatrzenia odwołania

W pełnomocnictwie nie wskazano identyfikatorów podatkowych. Organ drugiej instancji pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia, z uwagi na uzupełnienie tego braku po wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że nie była to przeszkoda w prowadzeniu postępowania. Nie można też było twierdzić, że istniała niepewność co do tożsamości osób, ponieważ sporne pełnomocnictwo zostało złożone już przed organem pierwszej instancji, który pomyślnie zidentyfikował stronę i jej pełnomocnika oraz skutecznie doręczył decyzję.

Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od decyzji naczelnika urzędu skarbowego. Dyrektor izby administracji skarbowej uznał, że pełnomocnictwo, które zostało złożone przed organem pierwszej instancji zawierało braki, ponieważ nie wskazano w nim identyfikatorów podatkowych strony i pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik został wezwany do usunięcia braku formalnego. W odpowiedzi podał identyfikatory podatkowe, ale zrobił to po upływie wyznaczonego terminu. Wniosek o jego przywrócenie został rozpatrzony negatywnie. Mając powyższe na uwadze, organ wydał postanowienie, w którym pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. Pełnomocnik wniósł zażalenie, ale sporne rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy.

Pełnomocnictwo powinno zawierać identyfikatory podatkowe

Nie zakończyło to sporu. Sprawa trafiła na wokandę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który podkreślił, że zgodnie z art. 138c par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej jako: O.p.), pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, w tym ich identyfikatory podatkowe. Organ wystosował do pełnomocnika wezwanie do uzupełnienia braku formalnego w trybie art. 169 par. 1 O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Sąd podkreślił, że do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego do wezwania wnioskodawcy celem ich usunięcia na podstawie art. 169 par. 1 O.p., należy zaliczyć tylko te braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu.

Nie było niepewności co do tożsamości mocodawcy i pełnomocnika

WSA uznał, że brak wskazania numerów identyfikacji podatkowej nie stanowił przeszkody w prowadzeniu postępowania, ponieważ nie wpływał na skuteczność udzielonego pełnomocnictwa. Powoływana przez organ niepewność co do tożsamości osób biorących udział w postępowaniu, w oczywisty sposób nie miała miejsca. Pełnomocnictwo zostało złożone już przed organem pierwszej instancji, który pomyślnie zidentyfikował stronę i jej pełnomocnika, procedował i prowadził korespondencję oraz skutecznie doręczył decyzję zaskarżoną odwołaniem. Sąd ocenił również, że organ zastosował niewłaściwy tryb wezwania. W przypadku niewskazania identyfikatorów podatkowych w treści pełnomocnictwa powinien bowiem znaleźć zastosowanie art. 155 par. 1 O.p. Przepis ten daje organom podatkowym możliwość wzywania strony lub innej osoby do dokonania określonej czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

Zaskarżone postanowienie zostało uchylone

Sąd podkreślił, że pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu art. 168 par. 1 O.p. W konsekwencji niewskazanie numeru identyfikacji podatkowej nie podlega usunięciu na zasadach określonych w art. 169 par. 1 O.p. Brak ten nie stanowił również przeszkody do merytorycznego rozpoznania odwołania. Zupełnie tak, jak nie uniemożliwił on procedowania organowi pierwszej instancji i doręczenia pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji. Tym samym pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Doprowadziło bowiem do pozbawienia strony prawa do merytorycznego rozpoznania środka zaskarżenia przez organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze, WSA uchylił sporne postanowienie.

Wyrok WSA w Łodzi z 25 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 701/25, nieprawomocny