Jak dokumentować nietransakcyjne przesunięcia towarów z Polski do innego kraju UE

Organy podatkowe już od pewnego czasu stoją na stanowisku, że tzw. nietransakcyjne przesunięcia towarów z Polski do innych krajów Unii Europejskiej powinno dokumentować się za pomocą faktur. Nie powinno zatem dziwić, że w ostatnim czasie wyrażone zostało przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej stanowisko co do obowiązku stosowania tzw. faktur ustrukturyzowanych dla wewnątrzwspólnotowych nietransakcyjnych przesunięć wraz z wejściem w życie obligatoryjnego stosowania KSeF - pisze Krzysztof Gołąbek, doradca podatkowy, menedżer w Dziale Doradztwa Podatkowego Forvis Mazars.

Organy podatkowe powszechnie twierdzą, że podatnicy, którzy dokonują przesunięć własnych towarów, występują w podwójnej roli – zarówno „dostawcy”, jak i „nabywcy” towaru, co obliguje ich do fakturowania przesunięć towarów.

Z jednej strony prawdą jest, że w świetle VAT nietransakcyjne przesunięcie towarów w ramach Unii Europejskiej zrównane jest z odpłatną dostawą towarów i powinno być traktowane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przy czym, warto mieć na uwadze, że to zrównanie dokonane zostało w oparciu o pewną fikcję prawną, mając na celu możliwość zapobiegania przestępstwom bądź nadużyciom podatkowym oraz ustalanie miejsca faktycznej konsumpcji towarów i tym samym ich opodatkowania. Nie wydaje się zatem zasadne traktowanie jednego podmiotu jako dwóch stron transakcji w kontekście tej fikcji.

Organy podatkowe powszechnie powołują się na fakt, iż art. 106a wspomnianej ustawy nie nawiązuje w swej treści bezpośrednio do wewnątrzwspólnotowego, nietransakcyjnego przesunięcia towarów jako zdarzenia, do którego przepisy o fakturowaniu nie znajdują zastosowania. Natomiast z treści art. 106b ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług jasno wynika, iż fakturować należy wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów dokonane na rzecz innego podmiotu.

W świetle powyższego, uzasadnione wydaje się stanowisko, że faktura (faktura ustrukturyzowana) nie powinna być uznana za obowiązkową formę dokumentowania wewnątrzwspólnotowych przesunięć towarów.

W mojej opinii, inny dokument o charakterze wewnętrznym (powszechnie zwany fakturą wewnętrzną) powinien być w tym wypadku wystarczający – mając na uwadze faktyczny, wewnętrzny charakter przesunięcia. Taka też była powszechna praktyka gospodarcza i aktualne podejście organów niepotrzebnie komplikuje życie przedsiębiorców – szczególnie w świetle wejścia w życie obowiązkowego e-fakturowania.