Organy podatkowe powszechnie twierdzą, że podatnicy, którzy dokonują przesunięć własnych towarów, występują w podwójnej roli – zarówno „dostawcy”, jak i „nabywcy” towaru, co obliguje ich do fakturowania przesunięć towarów.
Z jednej strony prawdą jest, że w świetle VAT nietransakcyjne przesunięcie towarów w ramach Unii Europejskiej zrównane jest z odpłatną dostawą towarów i powinno być traktowane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przy czym, warto mieć na uwadze, że to zrównanie dokonane zostało w oparciu o pewną fikcję prawną, mając na celu możliwość zapobiegania przestępstwom bądź nadużyciom podatkowym oraz ustalanie miejsca faktycznej konsumpcji towarów i tym samym ich opodatkowania. Nie wydaje się zatem zasadne traktowanie jednego podmiotu jako dwóch stron transakcji w kontekście tej fikcji.
Organy podatkowe powszechnie powołują się na fakt, iż art. 106a wspomnianej ustawy nie nawiązuje w swej treści bezpośrednio do wewnątrzwspólnotowego, nietransakcyjnego przesunięcia towarów jako zdarzenia, do którego przepisy o fakturowaniu nie znajdują zastosowania. Natomiast z treści art. 106b ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług jasno wynika, iż fakturować należy wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów dokonane na rzecz innego podmiotu.
W świetle powyższego, uzasadnione wydaje się stanowisko, że faktura (faktura ustrukturyzowana) nie powinna być uznana za obowiązkową formę dokumentowania wewnątrzwspólnotowych przesunięć towarów.
W mojej opinii, inny dokument o charakterze wewnętrznym (powszechnie zwany fakturą wewnętrzną) powinien być w tym wypadku wystarczający – mając na uwadze faktyczny, wewnętrzny charakter przesunięcia. Taka też była powszechna praktyka gospodarcza i aktualne podejście organów niepotrzebnie komplikuje życie przedsiębiorców – szczególnie w świetle wejścia w życie obowiązkowego e-fakturowania.
