Uczestnik pracowniczych planów kapitałowych, który złożył deklarację o rezygnacji, może złożyć pracodawcy wniosek o dokonywanie wpłat do PPK. Zmienić zdanie w sprawie oszczędzania w PPK może także osoba, która złożyła deklarację o rezygnacji przed „zapisaniem” jej do tego programu.
Uczestnikiem PPK może zostać tylko „osoba zatrudniona” w rozumieniu ustawy o pracowniczych planach kapitałowych (dalej: ustawa o PPK). Jest nią np. pracownik (z wyjątkiem m.in. młodocianych) lub zleceniobiorca podlegający z tytułu tego zlecenia obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Osoba zatrudniona, która nie ma jeszcze 55 lat, zostaje „zapisana” do PPK (zostaje zawarta - w jej imieniu i na jej rzecz - umowa o prowadzenie PPK) bez konieczności podejmowania przez nią żadnych działań. Natomiast osoba zatrudniona, która ukończyła 55 lat, ale nie ma jeszcze 70 lat, zostaje „zapisana” do PPK tylko na swój wniosek (nie można „zapisać” do PPK osoby, która ukończyła 70 lat).
Uczestnictwo w PPK jest dobrowolne. Osoba zatrudniona, która nie chce zostać uczestnikiem PPK, może złożyć podmiotowi zatrudniającemu deklarację o rezygnacji z dokonywania wpłat do PPK, co spowoduje, że nie zostanie „zapisana” do tego programu. Deklarację o rezygnacji można złożyć także po „zapisaniu” do PPK - w takim przypadku za uczestnika nie będą już dokonywane nowe wpłaty. Można również później zmienić zdanie w sprawie oszczędzania w PPK.
Przykład: Pracodawca zatrudnił od 1 stycznia dwóch pracowników (w wieku 38 i 56 lat). Pracownik w wieku 38 lat od razu na początku zatrudnienia złożył deklarację o rezygnacji, co spowodowało, że pracodawca nie „zapisał” go do PPK (gdyby pracownik nie złożył tej deklaracji, pracodawca musiałby „zapisać” go do PPK najwcześniej 15 stycznia, a najpóźniej 10 kwietnia). Pracownik w wieku 56 lat nie został „zapisany” do PPK, gdyż nie złożył pracodawcy wniosku o zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Obecnie pracownicy ci chcą zostać uczestnikami PPK. W takim przypadku młodszy pracownik powinien złożyć pracodawcy wniosek o dokonywanie wpłat do PPK, a starszy - wniosek o zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Po złożeniu tych wniosków, pracodawca powinien niezwłocznie „zapisać” ich do PPK.
Czytaj również: Decyzję w sprawie oszczędzania w PPK można podjąć w każdym czasie>>
Uczestnik PPK, który złożył deklarację o rezygnacji, ale chce wrócić do oszczędzania w PPK, składa podmiotowi zatrudniającemu, w formie pisemnej, wniosek o dokonywanie wpłat do PPK, ale nie później niż do przedednia swoich 70. urodzin (zasada ta ulega modyfikacji przy tzw. ponownym autozapisie do PPK, który ma miejsce co 4 lata, najbliższy nastąpi w marcu 2027 roku).
Złożenie przez uczestnika PPK wniosku o dokonywanie wpłat do PPK powoduje, że poczynając od najbliższego wypłaconego mu wynagrodzenia trzeba obliczyć i pobrać wpłaty do PPK. Pierwszych wpłat do PPK, obliczonych i pobranych po złożeniu wniosku o dokonywanie wpłat, dokonuje się (przekazuje je do instytucji finansowej) w miesiącu następującym po miesiącu złożenia tego wniosku.
Przykład: Uczestnik PPK złożył w styczniu deklarację o rezygnacji, a 25 maja wniosek o dokonywanie wpłat do PPK. Pierwsze wynagrodzenie po złożeniu tego wniosku zostało wypłacone mu 28 maja. Od tego wynagrodzenia pracodawca obliczył już i pobrał wpłaty do PPK. Pracodawca powinien dokonać tych wpłat od 1 do 15 czerwca. Gdyby uczestnik PPK złożył wniosek o dokonywanie wpłat np. 29 maja (po wypłacie wynagrodzenia w maju), pierwsze wpłaty do PPK zostałyby obliczone i pobrane od wynagrodzenia wypłaconego mu w czerwcu. Te wpłaty mogłyby zostać dokonane od razu po ich obliczeniu i pobraniu, przy czym pracodawca miałby na to czas do 15 lipca.
Jeżeli deklaracja o rezygnacji została złożona przez osobę zatrudnioną przed „zapisaniem” jej do PPK, a następnie zmieniła ona zdanie i chce zostać uczestnikiem PPK, rodzaj złożonego przez nią wniosku zależy od tego, czy po złożeniu deklaracji o rezygnacji ukończyła (czy nie) 55 lat. Jeżeli taka osoba ukończyła 55 lat, składa podmiotowi zatrudniającemu wniosek o zawarcie umowy o prowadzenie PPK, a jeśli nie - wniosek o dokonywanie wpłat do PPK. Złożenie właściwego wniosku powoduje, że podmiot zatrudniający „zapisuje” taką osobę do PPK (jeżeli ma już ona wymagany okres zatrudnienia). Wpłaty do PPK należy obliczać i pobierać poczynając od pierwszego wynagrodzenia wypłaconego tej osobie po zawarciu - w jej imieniu i na jej rzecz – umowy o prowadzenie PPK. Podmiot zatrudniający ma czas na dokonanie tych wpłat do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały one obliczone i pobrane.
Przykład: Pracodawca zatrudnił pracownika (w wieku 54 lat) w grudniu ubiegłego roku. Pracownik ten złożył jednak deklarację o rezygnacji, w związku z czym nie został „zapisany” do PPK. Pracownik na początku maja ukończył 55 lat i chce zostać „zapisany” do PPK. Wymaga to złożenia przez niego wniosku o zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Niezwłocznie po złożeniu przez niego tego wniosku, pracodawca „zapisze” go do PPK. Załóżmy, że pracownik złoży wskazany wyżej wniosek 8 czerwca, pracodawca w tym samym dniu „zapisze” go do PPK, a pierwsze wynagrodzenie po „zapisaniu” do PPK zostanie wypłaconego pracownikowi 10 czerwca. Od tego wynagrodzenia pracodawca będzie już musiał obliczyć i pobrać wpłaty do PPK. Wpłaty te będą mogły zostać dokonane od razu po ich obliczeniu i pobraniu, przy czym pracodawca będzie miał na to czas do 15 lipca.
Więcej na temat PPK na mojeppk.pl i pod nr telefonu 800 775 775. Zachęcamy również do korzystania z bezpłatnych szkoleń prowadzonych przez ekspertów PFR Portal PPK. Na szkolenia można zapisać się tutaj.
Podstawa prawna:
Ustawa z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (tekst jedn.. Dz.U. z 2026 r., poz. 192).
Autorka jest ekspertem PFR Portal PPK
