Organ pierwszej instancji zawiesił z urzędu, na okres osiemnastu miesięcy, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazano, że nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się w granicach obszaru, dla którego rada gminy zdecydowała w uchwale z 2015 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że aktualnie trwające prace planistyczne są w końcowej fazie oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji mogłoby skutkować kolizją z zapisami miejscowego planu. Samorządowe kolegium odwoławcze uznało, że zawieszenie postępowania było uzasadnione i utrzymało rozstrzygnięcie w mocy. Nie zakończyło to sporu, ponieważ inwestor wniósł skargę.
Gospodarowanie przestrzenią publiczną powinno być planowane
Sprawą zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: upzp). Przepis ten stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż osiemnaście miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Sąd podkreślił, że przepis ten jest konsekwencją obowiązującej zasady pierwszeństwa planowanego gospodarowania przestrzenią publiczną. Miejscowy plan, zgodnie z treścią art. 4 upzp, stanowi bowiem główny instrument planowania i zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o warunkach zabudowy ma jedynie charakter zastępczy.
Czytaj także: Odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu >>>
Prace nad miejscowym planem muszą być zaawansowane
WSA wskazał, że użycie w art. 62 ust. 1 upzp sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunkach zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu obejmującego teren projektowanej inwestycji. Fakultatywność ta nie oznacza jednak dowolności działania. Tym samym organ jest zobowiązany do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i wskazania przyczyn czasowego odstąpienia od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Sąd podkreślił, że kluczowe znaczenie ma perspektywa uchwalenia miejscowego planu, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad nim w momencie podejmowania przez organ oceny, czy uprawnione jest zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto w przypadku, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie, to skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione.
Zawieszenie postępowania nie było uzasadnione
Sąd uznał, że argumentacja organów nie była wyczerpująca i uzasadniona poczynionymi ustaleniami. W jednym z pism pracowni urbanistyczno-planistycznej, które zostało załączone do akt sprawy, wyraźnie bowiem stwierdzono, że dotychczasowy przebieg procedury planistycznej nie dostarcza danych, które mogłyby być podstawą wiążącego wskazania terminu uchwalenia miejscowego planu. W innym piśmie wskazano natomiast, że aktualne uwarunkowania prawne ustanawiają priorytet w postaci terminowego uchwalenia planu ogólnego. WSA zwrócił również uwagę, że uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu została przyjęta w 2015 r. i procedura planistyczna cały czas pozostawała w toku. Oznacza to, że zebrany materiał dowodowy w żaden sposób nie wskazywał, że skorzystanie z instytucji zawieszenia było zasadne. Organy nie wykazały też, że prace planistyczne zostaną zakończone w terminie osiemnastu miesięcy. Ponadto kwestia sprzeczności inwestycji z miejscowym planem nie była przesądzona, o czym świadczyła treść pisma pracowni urbanistyczno-planistycznej. Mając powyższe na uwadze, WSA uchylił zaskarżone i poprzedzające je postanowienie.
Wyrok WSA w Gliwicach z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1179/25, nieprawomocny
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów LEX jest zależny od posiadanych licencji.
