Ważne sprawy osobiste i rodzinne - pora na urlop okolicznościowy

Urlop okolicznościowy jest topłatny lub niepłatny urlop udzielany pracownikowi dla umożliwienia mu załatwienia własnych spraw życiowych lub wykonywania funkcji społecznych.Jest on udzielany poza zwykłym planem urlopowym.

Zdarzenia uzasadniające przyznanie urlopu okolicznościowego:

Podstawowym aktem prawnym jest rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy, - dalej r.s.u.n.p. Zdarzenia uzasadniające przyznanie urlopu okolicznościowego określone zostały w rozdziale 2 r.s.u.n.p., nazwanym przez ustawodawcę „Zwolnienia od pracy”. W rozdziale tym zawarto na wstępie (§ 4 r.s.u.n.p.) regułę ogólną, zgodnie z którą pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – dalej k.p., z przepisów wykonawczych do kodeksu pracy albo z innych przepisów prawa. Poza tym rozporządzenie zawiera katalog przeróżnych sytuacji uzasadniających zwolnienie pracownika z pracy (udzielenie urlopu okolicznościowego).

Czytaj: Jak prawidłowo obliczyć podstawę wymiaru wynagrodzenia za urlop okolicznościowy?

Przyczyny rodzinne

Najbardziej klasycznym przykładem urlopu okolicznościowego, jest zwolnienie od pracy z przyczyn rodzinnych. Określone one zostały w § 15 r.s.u.n.p. Zgodnie z tym przepisem pracodawca jest obowiązany zwolnić od pracy pracownika na czas obejmujący:

1) 2 dni - w razie ślubu pracownika lub urodzenia się jego dziecka albo zgonu i pogrzebu małżonka pracownika lub jego dziecka, ojca, matki, ojczyma lub macochy,

2) 1 dzień - w razie ślubu dziecka pracownika albo zgonu i pogrzebu jego siostry, brata, teściowej, teścia, babki, dziadka, a także innej osoby pozostającej na utrzymaniu pracownika lub pod jego bezpośrednią opieką.

Za okres omawianych zwolnień pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.