Można trzymać pieniądze na koncie za granicą, ale nie wszędzie to proste

Polacy mogą swobodnie otwierać konta osobiste w każdym państwie UE. Z innymi rachunkami, np. oszczędnościowymi, sprawa może być bardziej skomplikowana i dużo zależy i od państwa, i od konkretnego banku. Przykładowo, w USA osoby nie będące rezydentami nie mogą otworzyć konta w banku. Jeżeli już taka możliwość jest, wymagają dodatkowych dokumentów oraz wpłaty depozytu.

Wojna za wschodnią granicą i słaby złoty skłaniają do rozglądania się za rachunkami w zagranicznych bankach. I choć obecnie o pieniądze  w naszych bankach nie musimy się niepokoić, to konta za granicą stały się bardziej kuszące.

Każda osoba legalnie zamieszkująca Unię Europejską może otworzyć konto osobiste w każdym kraju UE. Kwestię tę reguluje dyrektywa 2014/92/UE z 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego. Większość krajów Europy współpracuje w celu usprawnienia płatności finansowych w ramach systemu zwanego Jednolitym Systemem Płatności w Euro (SEPA), który służy temu, żeby dokonywanie płatności z jednego kraju europejskiego do drugiego było równie łatwe, jak dokonywanie przelewów krajowych. Do SEPA należą wszystkie kraje strefy euro, oraz Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Węgry, Norwegia, Polska, Rumunia, Szwecja, Szwajcaria i Wielka Brytania.

Czytaj też: Dzięki SN frankowicz, który jest przedsiębiorcą, może wygrać z bankiem >

Konto osobiste można mieć w każdym kraju UE

Osoba, która chce założyć konto osobiste w innym państwie UE, nie musi przedstawiać potwierdzenia zamieszkania w kraju, w którym otwierany jest rachunek. Prawo to nie ma zastosowania do innych rodzajów rachunków bankowych, np. rachunków oszczędnościowych. Tutaj wymogi bywają różne, może to być np. posiadanie adresu zamieszkania w kraju, w którym chcemy mieć rachunek bankowy albo ponoszenie dodatkowych opłat.

Czytaj też: Rachunek efektywności inwestycji zagranicznych >

Jak tłumaczy dr Urszula Wysocka z Wyższej Szkoły Bankowej w Warszawie, banki mogą również odmówić założenia rachunku, jeśli klient nie spełnia unijnych przepisów dotyczących prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W niektórych krajach można też spotkać się z odmową otwarcia konta osobistego, jeżeli posiada się już podobny rachunek w innym banku w tym samym kraju. W niektórych krajach UE banki mogą również wymagać od udowodnienia, że klient ma ku temu konkretny powód - na przykład jeśli dana osoba mieszka w jednym kraju, ale pracuje w innym.

Pieniądze znajdujące się na kontach w bankach UE są chronione w przypadku upadłości banku gwarancją do 100 000 euro lub równowartości tej kwoty w walucie lokalnej (dotyczy to wszystkich rachunków w tym samym banku).

W każdym państwie jest inaczej

Banki mogą różnicować sytuację rezydentów i nierezydentów. - Każdy bank prowadzi swoją własną politykę, kierując się popytem i lokalną konkurencją. Oznacza to, że w niektórych krajach otwarcie rachunku bankowego jako nierezydent jest łatwiejsze niż w innych. Jeśli chcemy mieć konto w euro w tradycyjnym banku, możemy na przykład otworzyć konto bankowe w Estonii. Kilka dużych banków oferuje bankowość dla nierezydentów, jeśli można wykazać, że ma się jakiś związek z tym krajem, np. nieruchomość lub firmę. Można również zostać e-rezydentem i założyć firmę z siedzibą - wirtualnie - w Estonii, aby mieć zdalny dostęp do usług bankowości biznesowej – wyjaśnia Urszula Wysocka.

Niektóre państwa, zalicza się do nich np. Hiszpania, zezwalają nierezydentom na otwarcie rachunku bankowego, ale w praktyce banki często wymagają, aby klient zgłosił się do lokalnego oddziału w celu uzupełnienia dokumentacji lub złożenia podpisu. Może to być możliwe, jeśli przebywamy fizycznie w tym kraju.

- Inna procedura jest w bankach portugalskich – tu wymagana jest zazwyczaj wizyta w oddziale banku oraz przedstawienie wielu dokumentów: paszport, dokument potwierdzający zamieszkanie w Portugalii, numer identyfikacji podatkowej, dokument potwierdzający stały dochód, czasami też wpłatę na konto – mówi Urszula Wysocka.

Inaczej jest w państwach nienależących do UE, choć oczywiście każdy kraj ma swoje zasady i swoje procedury. Najbardziej kuszące wydaje się chyba konto w bankach szwajcarskich, które obrosły już legendą. Jak mówi Urszula Wysocka, w Szwajcarii można otworzyć konto „zdalnie”, czyli założyć konto online, a następnie przesłać dokumenty pocztą – w takim przypadku banki wymagają wpłaty depozytu na konto, aby potwierdzić wiarygodność osoby zakładającej konto.

Znaczenie trudniej jest otworzyć rachunek za oceanem. W Stanach Zjednoczonych osoby nie będące rezydentami nie mogą otworzyć konta w banku. Jeżeli już taka możliwość jest, wymagają dodatkowych dokumentów oraz wpłaty depozytu.

Czytaj też: Oferta produktów bankowych dla obywateli Ukrainy >