W projekcie proponuje się pozbawienie ministra uprawnienia uzgadniania planów zagospodarowania przestrzennego dla stref ochrony uzdrowiskowej i zastąpienie możliwością jedynie opiniowania planów zagospodarowania w tych strefach;;

                  Wymagania dla poszczególnych stref ochronnych

Generalnie zmiany te idą w kierunku złagodzenia wymagań, jakie powinien spełniać obszar zaliczony do danej strefy ochronnej. I tak, proponuje się zmniejszenie udziału terenów zieleni w strefie ochronnej „A” z minimum 75% do minimum 65%, w strefie „B” z minimum 55% do minimum 50%. Zmianę charakteru stref „B” i „C” przez dopuszczenie wyznaczania terenów jedynie przyległych a nie otaczających daną strefę. Złagodzenie ograniczeń dotyczących powstawania sklepów o powierzchni do 400 m2 w strefie „B”, powiększenie liczby miejsc na parkingach w strefie „A” i „B”. Istotną zmianą dotyczącą strefy „A” jest wyłączenie z zakazu lokalizacji w tej strefie obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko takich jak: drogi publiczne, sieci elektro-energetyczne, kanalizacja wodociągowa itp.;

Nadano nowe brzmienie art. 38 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej. Przepis zobowiązujący gminy, które uzyskały status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie dwóch lat od uzyskania tego statusu próbuje się zawęzić do obowiązku uchwalania takiego planu tylko dla strefy „A” ochrony uzdrowiskowej i tylko dla tych gmin, które na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia uzyska potwierdzenie możliwości prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze tej gminy.

Dostosowanie prawa do potrzeb uzdrowiska

W Polsce obecnie mamy 44 uzdrowiska występujące praktycznie na terenie całego kraju. W większości województw znajdują się gminy, które albo z mocy ustawy albo w drodze decyzji uzyskały ten status. W praktyce zarówno warunki naturalne, jak i dotychczasowy rozwój tych miejscowości i gmin powodują określone trudności z ich dostosowaniem się do wymogów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Ograniczenia w użytkowaniu terenu w strefach ochronnych uzdrowiska pokazują, że konieczne jest dostosowanie ze strony władz poszczególnych gmin granic obszarów objętych poszczególnymi strefami do potrzeb ochrony walorów uzdrowiskowych ale również do potrzeb zarówno mieszkańców tych miejscowości (gmin), jak i osób korzystających z lecznictwa uzdrowiskowego. Poważnym problemem jest „niechęć” gmin do prowadzenia gospodarki przestrzennej na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ustalających przeznaczenie terenów i określających sposoby ich zagospodarowania i zabudowy.

Eksperci zwracają uwagę, że w uzasadnieniu projektodawca podaje, jako przesłankę zmian trudności z uzgadnianiem planu zagospodarowania w tych uzdrowiskach, które obejmują swoim terenem całą gminę. Niestety podane argumenty są mało przystające do zmiany tego przepisu. Jeśli problemem jest objęcie obszarem stref ochrony uzdrowiskowej całej gminy, to jest to kwestia merytoryczna, która musi być rozstrzygnięta przez władze danej gminy. Mianowicie, czy można bez utraty walorów uzdrowiskowych tak ograniczyć terytorialnie zasięg stref ochronnych, czy też jest to niemożliwe? Jeśli zasięg stref ochronnych jest zbyt szeroki i jego zmniejszenie nie ma wpływu na walory uzdrowiskowe tego uzdrowiska to należy – zgodnie z procedurami określonymi ustawą – dostosować obszar uzdrowiska do potrzeb, zarówno społeczności lokalnej jak i wymogów stawianych przez ustawę. Takie dostosowanie poprawi warunki życia i możliwości inwestycyjne w danej gminie. Jeśli natomiast nie jest możliwe ograniczenie terytorialne stref ochronnych uzdrowiska bez utraty walorów uzdrowiskowych, to niestety cały obszar gminy powinien podlegać szczególnym rygorom ochronnym, określonym w ustawie. To władze gminy decydują czy gmina ma mieć charakter uzdrowiskowy czy też nie. Wiążą się z tym określone korzyści ale i określone obowiązki. Proponowana zmiana przepisu w tym zakresie sprowadza uprawnienia ministra do spraw zdrowia jedynie do wyrażenia swojej opinii bez możliwości realnego wpływu na treść planu zagospodarowania przestrzennego w strefach ochronnych środowiska. Pozbawienie ministra realnego wpływu na treść planu zagospodarowania przestrzennego w strefach ochronnych może skutkować w przyszłości trudnościami gmin uzyskania potwierdzenia - przez ministra właściwego do spraw zdrowia – spełniania wymagań dla uzdrowisk określonych w ustawie.