Ponad trzy lata trwało postępowanie w sprawie wykroczenia drogowego prokuratora w stanie spoczynku, który przyznał się do niepopełnionego czynu. Źle zaparkował samochód jego syn, nie on sam. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uznała, że takie przeciąganie sprawy, która warta była 100 zł mandatu, i fałszywe zeznania, uchybiają godności urzędu i ukarała prokuratora karą upomnienia.
Prokurator w stanie spoczynku Edward J. został obwiniony o składanie sprzecznych oświadczeń w postępowaniu dotyczącym wykroczenia drogowego.
W listopadzie 2018 r. Straż Miejska ukarała obwinionego prokuratora mandatem 100 zł za niewłaściwe zaparkowanie samochodu. Prokurator zeznał fałszywie, że to on był sprawcą wykroczenia, chcąc chronić syna od odpowiedzialności. Następnie w toku postępowania wyjaśniającego zmienił zeznania i wycofał się z uprzednich twierdzeń. Okazało się, że to jego syn popełnił wykroczenie.
Czytaj w LEX: Roch Adam - Odpowiedzialność sędziego i prokuratora za wykroczenia >>>
Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym uniewinnił obwinionego. Od tego orzeczenia złożyła odwołanie Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla Szczecińskiego Okręgu Regionalnego Magdalena Blank.
Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej 24 listopada 2021 r. uznał, że prokurator Edward J. jest winny złożenia na etapie postępowania prowadzonego przez Straż Miejską, nieprawdziwego oświadczenia dotyczącego istotnych okoliczności związanych z wykroczeniem. I wymierzył mu karę upomnienia.
Czytaj w LEX: Signerski Remigiusz - Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej prokuratora >>>
Jak uzasadniała Izba Dyscyplinarna SN, biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, jak również doświadczenie życiowe, stwierdzić należy, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Jest to tym bardziej naganne, że będąc prokuratorem (także w stanie spoczynku) obwiniony powinien w sposób szczególny dbać o przestrzeganie porządku prawnego. Jego zachowanie w tej sprawie doprowadziło do umorzenia postępowania wykroczeniowego i braku odpowiedzialności sprawcy wykroczenia. Taka postawa prokuratora - zdaniem sądu - jest szczególnie naganna z punktu widzenia odbioru społecznego.
Za całkowicie niewiarygodne sąd uznał oświadczenie obwinionego, skierowane przez niego do Prokuratury Regionalnej w Szczecinie 24 kwietnia 2019 r., że w okresie Świąt Wielkanocnych 2019 r., rozmawiając i ponownie analizując sytuację, wraz z synem doszli do przekonania, że to jednak syn nieprawidłowo zaparkował samochód.
W odwołaniu obwiniony wnosił o uniewinnienie. Według zastępcy rzecznika dyscyplinarnego odwołanie nie zasługiwało na rozpatrzenie, gdyż odwołujący się polemizuje z ustaleniami Izby Dyscyplinarnej z 2021 r. Nie ulega jednak wątpliwości, że obwiniony dopuścił się deliktu dyscyplinarnego.
Izba Odpowiedzialności Zawodowej utrzymała w mocy wyrok Izby Dyscyplinarnej. Jak stwierdził w ustnym uzasadnieniu sędzia Marek Motuk sąd I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny.
Sygn. akt II ZOW 24/22; wyrok SN z 11 stycznia 2022 r.
Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów LEX jest zależny od posiadanych licencji. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
