Działalność nierejestrowana to także obowiązki podatkowe
Działalność nierejestrowana to jedna z najprostszych form legalnego wykonywania drobnej działalności zarobkowej. W praktyce korzystają z niej przede wszystkim osoby, które chcą sprawdzić pomysł na biznes, dorobić do etatu, sprzedawać własne wyroby, świadczyć proste usługi albo rozpocząć aktywność gospodarczą bez konieczności natychmiastowego podejmowania pełnych obowiązków przedsiębiorcy. Brak wpisu do CEIDG nie oznacza jednak, że taka działalność pozostaje poza systemem podatkowym.
Przychody osiągane z działalności nierejestrowanej podlegają rozliczeniu w podatku dochodowym, mogą wymagać prowadzenia odpowiedniej ewidencji, a w określonych przypadkach wiązać się również z obowiązkami w zakresie VAT albo stosowania kasy fiskalnej.
Niniejszy artykuł omawia najważniejsze zasady podatkowego rozliczania działalności nierejestrowanej oraz wskazuje główne ryzyka, na które warto zwrócić uwagę przy prowadzeniu takiej aktywności.
Działalność nierejestrowana jest jedną z najprostszych form legalnego wykonywania drobnej aktywności zarobkowej. W praktyce korzystają z niej osoby, które chcą sprawdzić pomysł na biznes, dorobić do etatu, sprzedawać własne wyroby, udzielać korepetycji, świadczyć proste usługi albo rozpocząć sprzedaż internetową bez natychmiastowej rejestracji firmy. Brak wpisu do CEIDG nie oznacza jednak, że taka działalność pozostaje poza podatkami.
Przychody uzyskane w tej formie trzeba rozliczyć w zeznaniu rocznym, a w określonych sytuacjach mogą pojawić się również obowiązki w VAT, obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie fiskalnej albo konieczność szczególnego udokumentowania kosztów.
Działalność nierejestrowana jest przeznaczona wyłącznie dla osób fizycznych. Nie mogą jej prowadzić spółki, fundacje, stowarzyszenia ani inne jednostki organizacyjne. Nie jest to również forma właściwa dla działalności wymagającej koncesji, zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej. Jeżeli dana aktywność z mocy przepisów wymaga szczególnego uprawnienia administracyjnego, uproszczenie w postaci działalności nierejestrowanej nie pozwala obejść tego wymogu.
Drugim podstawowym warunkiem jest limit przychodów. Od 2026 r. limit ten jest liczony kwartalnie i wynosi 225 proc. minimalnego wynagrodzenia. Przy minimalnym wynagrodzeniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r. w wysokości 4806 zł oznacza to limit 10 813,50 zł w kwartale. Serwis Biznes.gov.pl wskazuje wprost, że w 2026 r. działalność nierejestrowaną można prowadzić, jeżeli przychody należne nie przekroczą w kwartale tej kwoty.
Zmiana z limitu miesięcznego na kwartalny ma istotne znaczenie praktyczne. W poprzednim modelu przekroczenie limitu w jednym miesiącu mogło wymusić rejestrację działalności, nawet jeżeli w pozostałych miesiącach sprzedaż była niewielka. Limit kwartalny lepiej odpowiada działalności sezonowej, rękodzielniczej, edukacyjnej czy internetowej, w której przychody nie rozkładają się równomiernie. Nie oznacza to jednak dowolności. Osoba prowadząca działalność nierejestrowaną powinna na bieżąco ustalać, czy przychód należny z tej działalności nie przekracza ustawowego progu.
Istotne jest również to, że dla potrzeb limitu bierze się pod uwagę przychód należny, a nie dochód. Nie pomniejsza się go więc o koszty zakupu towarów, materiałów, opakowań, prowizji czy reklamy. Jeżeli dana osoba kupi materiały za 3000 zł i sprzeda gotowe produkty za 9000 zł, to dla limitu znaczenie ma przychód ze sprzedaży, a nie różnica między sprzedażą a kosztami. Koszty będą ważne dopiero przy rocznym rozliczeniu podatku dochodowego.
Przychód podatkowy z działalności nierejestrowanej
Dla podatku dochodowego przychodem z działalności nierejestrowanej są pieniądze i wartości pieniężne faktycznie otrzymane albo postawione do dyspozycji podatnika, a także wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ministerstwo Finansów wyjaśnia, że przychodem są kwoty zapłacone przez klienta za towar lub usługę, natomiast nie zalicza się do przychodu m.in. wartości zwróconych towarów oraz udzielonych bonifikat i skont. Dochód z działalności nierejestrowanej wykazuje się w PIT-36, w części dotyczącej działalności nierejestrowanej określonej w art. 20 ust. 1ba ustawy o PIT.
W praktyce oznacza to, że osoba prowadząca działalność nierejestrowaną powinna odróżniać przychód istotny dla limitu od przychodu rozliczanego w zeznaniu rocznym. Dla limitu działalności nierejestrowanej zasadnicze znaczenie ma przychód należny, czyli kwoty należne z tytułu sprzedaży, nawet jeżeli nie zostały jeszcze faktycznie zapłacone. Dla rocznego rozliczenia PIT znaczenie ma natomiast prawidłowe wykazanie przychodów, kosztów i dochodu w PIT-36.
Do kwalifikacji przychodów z działalności nierejestrowanej odniósł się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 10 grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.818.2024.3.EC. Organ wskazał, że przychody z działalności nierejestrowanej nie są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej, lecz przychodami z innych źródeł. Ma to istotne znaczenie nie tylko dla sposobu rozliczenia rocznego, ale również dla oceny, czy do takich przychodów można zastosować określone zwolnienia podatkowe.
Przychód należy dokumentować w sposób pozwalający ustalić, kiedy i za jaką kwotę nastąpiła sprzedaż. Przepisy nie wymagają prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ale w praktyce konieczna jest uproszczona ewidencja sprzedaży. Powinna ona pozwalać ustalić wartość sprzedaży w danym okresie, dane transakcji oraz moment osiągnięcia przychodu. Brak takiej ewidencji utrudnia nie tylko rozliczenie PIT, ale również wykazanie, że działalność mieściła się w ustawowym limicie.
Koszty uzyskania przychodów
Działalność nierejestrowana nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o rejestracji przedsiębiorców, ale przy jej rozliczeniu podatkowym można uwzględnić koszty uzyskania przychodów. Ministerstwo Finansów wskazuje, że w zeznaniu rocznym ujmuje się koszty poniesione w związku z wykonywaną działalnością, przykładowo zakup surowców do produkcji wyrobów, a koszty te powinny być udokumentowane.
Takie podejście potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 stycznia 2025 r., sygn. 0114-KDWP.4011.199.2024.5.EC. Sprawa dotyczyła osoby prowadzącej działalność nierejestrowaną w zakresie usług edukacyjnych i muzycznych, która chciała zaliczyć do kosztów wydatek na zakup instrumentu muzycznego. Organ potwierdził, że przy działalności nierejestrowanej również należy badać związek wydatku z osiąganymi przychodami oraz jego właściwe udokumentowanie. Jednocześnie zaakcentował, że to podatnik musi wykazać, iż wydatek rzeczywiście służy osiąganiu przychodów z tej aktywności.
W praktyce kosztami mogą być m.in. zakup materiałów, półproduktów, towarów handlowych, opakowań, etykiet, drobnych narzędzi, prowizji od platform sprzedażowych, kosztów wysyłki ponoszonych przez sprzedawcę, reklamy internetowej czy dostępu do narzędzi niezbędnych do wykonania usługi. Nie wystarczy jednak samo ogólne przekonanie, że wydatek „pomaga w sprzedaży”. Koszt powinien pozostawać w związku z uzyskiwanym przychodem, być rzeczywiście poniesiony i odpowiednio udokumentowany.
Szczególnie istotne jest gromadzenie faktur, rachunków, potwierdzeń płatności i zamówień. W tym zakresie praktyczne znaczenie ma interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 marca 2024 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.71.2024.4.JS, dotycząca dokumentowania kosztów uzyskania przychodów z działalności nierejestrowanej. Organ dopuścił możliwość dokumentowania kosztów także paragonami, nawet jeżeli nie zawierają one danych nabywcy, pod warunkiem że podatnik jest w stanie wykazać poniesienie wydatku i jego związek z uzyskanym przychodem.
Nie oznacza to jednak pełnej dowolności. Paragon, potwierdzenie płatności kartą, historia przelewu, korespondencja ze sprzedawcą czy potwierdzenie zamówienia powinny tworzyć spójną całość. Im większy wydatek, tym większe znaczenie ma jakość dokumentacji. Przy drobnych zakupach materiałów paragon może być wystarczający, ale przy zakupie droższego sprzętu, narzędzi albo wyposażenia warto zadbać o fakturę lub inny dokument jednoznacznie wskazujący nabywcę, przedmiot zakupu i cel poniesienia wydatku.
Kosztów nie należy mylić z wydatkami osobistymi. Jeżeli dana osoba kupuje komputer, telefon, aparat fotograficzny albo narzędzia, które służą zarówno działalności nierejestrowanej, jak i celom prywatnym, powinna rozważyć, jaka część wydatku faktycznie pozostaje związana z uzyskiwanymi przychodami. Przy drobnej działalności szczególnie łatwo o mieszanie sfery prywatnej i zarobkowej. Nie każdy zakup dokonany „przy okazji” może obniżyć dochód do opodatkowania.
Rozliczenie roczne w PIT-36
Dochód z działalności nierejestrowanej rozlicza się po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu PIT-36. Nie wykazuje się go w PIT-37, nawet jeżeli podatnik uzyskuje jednocześnie dochody z pracy, zlecenia albo emerytury. Ministerstwo Finansów wskazuje wprost, że właściwym formularzem jest PIT-36, a przychody, koszty i dochód wykazuje się w części E, w wierszu dotyczącym działalności nierejestrowanej.
Podatek oblicza się według skali podatkowej. Oznacza to, że dochód z działalności nierejestrowanej łączy się z innymi dochodami opodatkowanymi skalą, np. z umowy o pracę, zlecenia, emerytury czy działalności wykonywanej osobiście. Najpierw ustala się dochód jako różnicę między przychodem a kosztami uzyskania przychodów, następnie podstawę opodatkowania po odliczeniach, a następnie podatek według skali.
W trakcie roku nie wpłaca się zaliczek na PIT od działalności nierejestrowanej. Jest to jedna z największych praktycznych zalet tej formy. Podatek jest rozliczany dopiero w zeznaniu rocznym składanym od 15 lutego do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Brak zaliczek nie oznacza jednak braku podatku. Jeżeli po uwzględnieniu wszystkich dochodów, kosztów, odliczeń i kwoty wolnej wystąpi podatek do zapłaty, trzeba go uiścić w terminie złożenia zeznania.
W tym kontekście ponownie warto odwołać się do interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.818.2024.3.EC. Skoro organ kwalifikuje przychody z działalności nierejestrowanej do innych źródeł, a nie do pozarolniczej działalności gospodarczej, podatnik nie rozlicza ich według zasad właściwych dla przedsiębiorców, lecz w rocznym zeznaniu PIT-36, w specjalnie przeznaczonej do tego pozycji.
W praktyce osoba dorabiająca w działalności nierejestrowanej do etatu może być zaskoczona dopłatą podatku. Dochód z tej aktywności powiększa bowiem łączną podstawę opodatkowania. Jeżeli podatnik wykorzystał już kwotę wolną albo część preferencji podatkowych przy innych dochodach, dodatkowy dochód z działalności nierejestrowanej może przełożyć się na podatek do zapłaty w zeznaniu rocznym.
Działalność nierejestrowana a ulgi podatkowe
Dochody z działalności nierejestrowanej korzystają z ogólnych zasad opodatkowania według skali. Oznacza to, że w rozliczeniu mogą mieć znaczenie kwota wolna od podatku, odliczenia od dochodu, niektóre ulgi podatkowe oraz preferencje przewidziane dla osób rozliczających się wspólnie z małżonkiem albo jako osoby samotnie wychowujące dziecko. Sam fakt wykazania przychodów z działalności nierejestrowanej w PIT-36 nie oznacza automatycznie utraty prawa do wspólnego rozliczenia, jeżeli spełnione są pozostałe warunki ustawowe.
Nie wszystkie zwolnienia podatkowe obejmują jednak przychody z działalności nierejestrowanej. Dobrym przykładem jest tzw. ulga dla młodych. W interpretacji indywidualnej z 10 grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.818.2024.3.EC, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwolnienie przewidziane dla osób do 26. roku życia dotyczy określonych źródeł przychodów, a przychody z działalności nierejestrowanej nie mieszczą się w tym katalogu. W konsekwencji młody podatnik prowadzący działalność nierejestrowaną nie może automatycznie zakładać, że dochody z tej aktywności będą objęte zerowym PIT.
To ważne, ponieważ działalność nierejestrowana często jest prowadzona przez studentów, uczniów, osoby rozpoczynające aktywność zawodową albo osoby dorabiające poza standardową umową. Jeżeli podatnik uzyskuje przychody z umowy o pracę lub zlecenia objęte ulgą dla młodych, a obok tego osiąga przychody z działalności nierejestrowanej, powinien rozliczyć te źródła odrębnie. Zwolnienie może obejmować jedno źródło przychodów, ale nie musi obejmować drugiego.
VAT w działalności nierejestrowanej
Najczęściej osoba prowadząca działalność nierejestrowaną nie płaci VAT, ponieważ korzysta ze zwolnienia podmiotowego. Przy niskich limitach przychodów właściwych dla działalności nierejestrowanej przekroczenie rocznego limitu zwolnienia z VAT zasadniczo nie powinno wystąpić. Nie oznacza to jednak, że działalność nierejestrowana jest z samej swojej natury poza VAT. Przepisy o VAT posługują się własną definicją działalności gospodarczej, a brak wpisu do CEIDG nie przesądza automatycznie, że dana osoba nie jest podatnikiem VAT.
Możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT przy działalności nierejestrowanej potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 maja 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.250.2026.2.WL. Sprawa dotyczyła sprzedaży produktów cyfrowych w ramach działalności nierejestrowanej przy obrocie nieprzekraczającym kwoty limitu zwolnienia. Organ potwierdził możliwość stosowania zwolnienia podmiotowego, o ile nie występują przesłanki wyłączające jego zastosowanie.
Nie należy jednak formułować uproszczonej zasady, że działalność nierejestrowana zawsze jest poza VAT. Szczególne znaczenie ma rodzaj wykonywanych czynności. Niektóre dostawy towarów i niektóre usługi mogą wyłączać możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego albo wymagać szczególnej analizy. W praktyce problem VAT może pojawić się zwłaszcza przy usługach doradczych, prawniczych, jubilerskich, określonych towarach akcyzowych, sprzedaży niektórych towarów przez internet albo czynnościach, dla których ustawodawca przewidział ograniczenia w stosowaniu zwolnienia.
Z tego względu osoba prowadząca działalność nierejestrowaną powinna sprawdzić nie tylko wysokość przychodów, lecz także charakter sprzedawanych towarów lub usług. Bezpieczne podatkowo jest dopiero łączne spełnienie warunków zwolnienia. Sama niska skala sprzedaży nie wystarczy, jeżeli dana czynność znajduje się w katalogu czynności wyłączonych ze zwolnienia.
Kasa fiskalna i sprzedaż na rzecz konsumentów
Odrębnym zagadnieniem jest kasa fiskalna. Działalność nierejestrowana nie tworzy automatycznego zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży na kasie. Jeżeli sprzedaż jest dokonywana na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej albo rolników ryczałtowych, należy ocenić ogólne przepisy dotyczące kas rejestrujących. W wielu przypadkach możliwe będzie skorzystanie ze zwolnienia, ale nie wynika ono z samego faktu prowadzenia działalności nierejestrowanej.
Najczęściej znaczenie ma limit obrotu na rzecz konsumentów oraz rodzaj wykonywanych czynności. Przy drobnej sprzedaży internetowej, rękodziele czy okazjonalnych usługach zwolnienie może być dostępne, ale niektóre branże są traktowane bardziej rygorystycznie. Dotyczy to m.in. usług, przy których obowiązek ewidencjonowania może powstać niezależnie od niskiej skali sprzedaży. Dlatego przed rozpoczęciem sprzedaży na rzecz konsumentów warto sprawdzić, czy dana czynność nie znajduje się w katalogu wyłączeń ze zwolnienia z kasy.
W praktyce szczególne znaczenie ma dokumentowanie płatności bezgotówkowych i sprzedaży wysyłkowej. Jeżeli zapłata następuje przelewem, a z ewidencji i dowodów zapłaty jednoznacznie wynika, jakiej czynności dotyczyła, łatwiej wykazać spełnienie warunków niektórych zwolnień. Jeżeli natomiast sprzedaż odbywa się za gotówkę, na targach, kiermaszach albo w miejscu bez stałego systemu dokumentowania transakcji, ryzyko błędów ewidencyjnych jest większe.
Faktury, rachunki i dokumentowanie sprzedaży
Osoba prowadząca działalność nierejestrowaną nie jest przedsiębiorcą wpisanym do CEIDG, ale może być zobowiązana do wystawienia dokumentu sprzedaży. W praktyce klienci często proszą o rachunek albo fakturę, zwłaszcza gdy nabywcą jest firma. Brak NIP firmowego nie oznacza, że sprzedaż jest niemożliwa do udokumentowania. Dokument może zawierać dane osoby fizycznej prowadzącej działalność nierejestrowaną, jej adres oraz opis sprzedanego towaru lub wykonanej usługi.
Jeżeli osoba korzysta ze zwolnienia z VAT, wystawiana faktura nie zawiera kwoty podatku VAT. Powinna jednak prawidłowo wskazywać strony transakcji, datę, przedmiot sprzedaży, cenę i podstawę zwolnienia, jeżeli jest to wymagane. W przypadku sprzedaży na rzecz konsumentów dokumentowanie może wyglądać inaczej, ale nadal warto zachowywać spójność między ewidencją sprzedaży, potwierdzeniami płatności i wydanymi dokumentami.
Największym błędem jest traktowanie działalności nierejestrowanej jako sprzedaży „bez papierów”. Uproszczenie polega na braku rejestracji działalności, a nie na braku obowiązku wykazania przychodów. Jeżeli podatnik nie prowadzi ewidencji, nie zachowuje potwierdzeń zapłaty i nie potrafi ustalić wartości sprzedaży, trudno będzie mu prawidłowo rozliczyć PIT oraz wykazać, że nie przekroczył limitu.
Co niezwykle istotne działalność nierejestrowana nie jest automatycznie wyłączona z KSeF. Jeżeli osoba prowadząca taką działalność wystawia faktury, zwłaszcza na rzecz innych przedsiębiorców, powinna ocenić, czy obejmie ją obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych. Znaczenie ma tu nie sam brak wpisu do CEIDG, lecz to, czy dana osoba występuje jako podatnik VAT czynny albo zwolniony.
Co do zasady obowiązek korzystania z KSeF obejmie również podatników zwolnionych z VAT. Dla takich podatników obowiązkowy KSeF obowiązuje od 1 kwietnia 2026 r. Jednocześnie do końca 2026 r. przewidziano ułatwienie dla najmniejszych podatników — jeżeli łączna wartość sprzedaży udokumentowanej fakturami w danym miesiącu nie przekracza 10 000 zł brutto, możliwe będzie jeszcze wystawianie faktur poza KSeF.
W praktyce oznacza to, że przy sprzedaży wyłącznie na rzecz konsumentów KSeF zwykle nie będzie kluczowym obowiązkiem. Jeżeli jednak osoba prowadząca działalność nierejestrowaną wystawia faktury dla firm, powinna przygotować się do KSeF. Sam fakt prowadzenia działalności bez rejestracji w CEIDG nie przesądza o wyłączeniu z tego systemu.
Przekroczenie limitu i obowiązek rejestracji
Przekroczenie limitu przychodów powoduje utratę możliwości dalszego korzystania z działalności nierejestrowanej. Od tego momentu aktywność zaczyna być traktowana jako działalność gospodarcza wymagająca rejestracji. W praktyce oznacza to konieczność złożenia wniosku do CEIDG, wyboru formy opodatkowania, ustalenia obowiązków wobec ZUS, a w razie potrzeby także oceny obowiązków w VAT i kasie fiskalnej.
Najważniejsze jest bieżące monitorowanie sprzedaży. Osoba prowadząca działalność nierejestrowaną nie powinna sprawdzać limitu dopiero przy rocznym PIT. Jeżeli sprzedaż rośnie, pojawiają się większe zamówienia albo sezonowe spiętrzenie przychodów, trzeba wcześniej przygotować się na rejestrację. Dotyczy to szczególnie działalności internetowej, w której pojedyncza kampania reklamowa, współpraca z influencerem albo sprzedaż świąteczna może szybko zwiększyć obrót.
Po rejestracji działalności zmienia się sposób rozliczeń. Przychody nie będą już wykazywane jako działalność nierejestrowana, lecz jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Pojawi się konieczność prowadzenia właściwej ewidencji podatkowej, opłacania zaliczek na podatek dochodowy, rozliczania składek ZUS oraz stosowania zasad właściwych dla wybranej formy opodatkowania.
W tym obszarze interpretacje indywidualne mają mniejsze znaczenie niż przepisy Prawa przedsiębiorców oraz oficjalne informacje publikowane w serwisie Biznes.gov.pl. Wynika to z tego, że obowiązek rejestracji działalności po przekroczeniu limitu nie jest w pierwszej kolejności problemem podatkowym, lecz problemem statusu danej aktywności jako działalności gospodarczej. Dopiero po rejestracji pojawiają się pełne konsekwencje podatkowe właściwe dla przedsiębiorcy.
Podsumowanie
Działalność nierejestrowana jest korzystnym rozwiązaniem dla osób, które chcą legalnie prowadzić drobną aktywność zarobkową bez natychmiastowej rejestracji firmy. Pozwala ograniczyć formalności, uniknąć składek ZUS z samego tytułu jej prowadzenia i rozliczyć podatek dopiero w zeznaniu rocznym. Nie jest jednak działalnością „bez podatków”. Przychody i koszty trzeba wykazać w PIT-36, sprzedaż należy ewidencjonować, a dokumenty kosztowe powinny być przechowywane.
Najważniejsze znaczenie mają trzy elementy: limit przychodów, prawidłowe rozliczenie PIT oraz ocena dodatkowych obowiązków w VAT i kasie fiskalnej. Od 2026 r. limit jest liczony kwartalnie i wynosi 10 813,50 zł przy minimalnym wynagrodzeniu 4806 zł, co daje większą elastyczność osobom osiągającym nieregularne przychody.
Podsumowując działalność nierejestrowana jest korzystnym rozwiązaniem dla osób, które chcą legalnie prowadzić drobną aktywność zarobkową bez natychmiastowej rejestracji firmy. Pozwala ograniczyć formalności, uniknąć składek ZUS z samego tytułu jej prowadzenia i rozliczyć podatek dopiero w zeznaniu rocznym. Nie jest jednak działalnością „bez podatków”. Przychody i koszty trzeba wykazać w PIT-36, sprzedaż należy ewidencjonować, a dokumenty kosztowe powinny być przechowywane.
Najważniejsze znaczenie mają trzy elementy: limit przychodów, prawidłowe rozliczenie PIT oraz ocena dodatkowych obowiązków w VAT i kasie fiskalnej. Od 2026 r. limit jest liczony kwartalnie i wynosi 10 813,50 zł przy minimalnym wynagrodzeniu 4806 zł, co daje większą elastyczność osobom osiągającym nieregularne przychody.
Działalność nierejestrowana najlepiej sprawdza się jako etap testowy: pozwala sprawdzić popyt, zbudować pierwszą bazę klientów i ocenić rentowność pomysłu. Jeżeli sprzedaż staje się stała, rośnie skala zamówień albo pojawiają się bardziej złożone obowiązki podatkowe, warto odpowiednio wcześnie przygotować się do rejestracji działalności gospodarczej. Dzięki temu przejście z działalności nierejestrowanej do pełnej firmy będzie uporządkowane, a ryzyko podatkowe zdecydowanie mniejsze.
