Nie wystarczy powołanie się na domniemanie fałszowania wyników wyborów

Wnosząc skargę należy wykazać naruszenie interesu prawnego rozumianego jako zindywidualizowany interes faktyczny, chroniony konkretną normą prawną orzekł WSA w Warszawie. Nie wystarczy powołanie się na domniemanie fałszowania wyników wyborów.

Radny po bezskutecznym wezwaniu rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego dotyczącego uchwały w sprawie uchwalenia statutu sołectwa, wniósł skargę do WSA. W skardze wskazał, że kwestionowane zapisy uchwały naruszają jego uprawnienie do rzetelnych wyborów i funkcjonowania sołectwa.

W odpowiedzi na skargę rada gminy uznała, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ radny nie wykazał w jaki sposób uchwała w sprawie uchwalenia statutu sołectwa narusza jego konkretny, indywidualny interes prawny lub uprawnienie.

Zdaniem WSA interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Jeżeli tak to w ocenie WSA, warunkiem uznania legitymacji skarżącego w rozpatrywanej sprawie nie mógł być sam fakt posiadania przez niego interesu prawnego czy bezpośrednie zaangażowanie w sprawie tego interesu, ale niebudzące wątpliwości naruszenie jego interesu prawnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna, albo ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny), albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa).

Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Uchwały organów samorządowych, mieszcząc się w zakresie "administracji publicznej", mogą przecież ograniczać uprawnienia ze sfery prawa cywilnego (na przykład prawo własności). Nie można wyłączyć, iż prawne umocowanie owych interesów lub uprawnień tkwić będzie bezpośrednio w przepisach ustawy o samorządzie gminnym, a nawet Konstytucji. W rozumieniu bowiem art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym interes prawny skarżącego może być naruszony także uchwałą, która negatywnie wpływa na jego status prawny jako mieszkańca gminy. Ponieważ skarga złożona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, zatem do wniesienia takiej skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem ani też sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały. Należy zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu albo uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę.

WSA zwrócił uwagę, iż przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje radnemu prawa do zaskarżenia każdej uchwały gminy, gdyż jego intencją nie jest uczynienie z sądu organu odwoławczego, z którego mógłby zawsze korzystać radny w razie podjęcia przez radę uchwały wbrew jego stanowisku wyrażonemu podczas głosowania. Radny musi wykazać dokonanie taką uchwałą naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia go jego własnych uprawnień chronionych prawem
Zdaniem WSA radny nie wykazał, że doszło do naruszenia zindywidualizowanego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu składającego skargę, a obiektywna wadliwość prawna uchwały jak wykazano wyżej nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Na podstawie:
Wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 820/13