LEX Dział Prawny Połączenie wiedzy prawniczej z nowoczesną technologią AI
Włącz wersję kontrastową
Zmień język strony
Włącz wersję kontrastową
Zmień język strony
Prawo.pl

Strasburg: Polska na szóstym miejscu w Europie

W styczniu 2012 roku w Trybunale Praw Człowieka znajdowało się 151 tys. skarg, ponad połowa z nich skierowana została przeciwko jednemu z czterech krajów: Rosji, Turcji, Włochom i Rumuni. W kategorii tej Polska znalazła się na szóstym miejscu.

Europejski Trybunał Praw Człowieka opublikował raport dotyczący swojej aktywności orzeczniczej w roku 2011. Na poczatku tego roku przed Trybunałem zawisłych było 151.600 skarg, ponad połowa z których skierowana została przeciwko jednemu z czterech krajów: Rosji, Turcji, Włochom i Rumuni. W kategorii tej Polska znalazła się na siódmym miejscu, za Rosją (26,6 % spraw), Turcją (10,5 % spraw), Włochami (9,1 % spraw), Rumunią (8,1 % spraw), Ukrainą (6,8 % spraw) i Serbią (4,5 % spraw). Aktualnie skargi skierowane przeciwko Polsce stanowią 4,2 % wszystkich spraw, które w dniu 1 stycznia 2012 roku znajdowały się w Trybunale.

- Obecnie 30 tysięcy spraw czeka na rozptrzenie - powiedział Nicolas Bratza, prezes o dowód nie tyle strukturalnych trudności izby, ile świadectwo kłopotów poszczególnych krajów ze stosowaniem Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Bratza podkreślił też, że „niezależność i autorytet Trybunału nie mogą być pomniejszone” oraz „że ewentualne krytyki ze strony państw (europejskich) muszą opierać się o argumentację racjonalną, a nie emocje i przesadę”. Prezes ETPC przedstawił też środki, podjęte przez kancelarię Trybunału dla poprawy jego skuteczności, zwłaszcza system wstępnego „filtrowania” skarg oraz politykę priorytetów. Polega ona na wybieraniu w pierwszej kolejności takich spraw, których rozstrzygnięcie może mieć decydujący wpływ na przestrzeganie pryncypiów Konwencji.

Najwięcej naruszeń notuje Turcja, Rosja, Ukraina
Jeżeli chodzi o wyroki, w których Trybunał stwierdził naruszenie co najmniej jednego postanowienia Konwencji, w roku 2011 ponad jedna trzecia z nich dotyczyła jednego z czterech krajów: Turcji (174 wyroki), Rosji (133 wyroki), Ukrainy (105 wyroków) i Grecji (73 wyroki). W sprawach przeciwko Polsce Trybunał w roku 2011 wydał 71 wyroków, z tym, iż naruszenie postanowień Konwencji stwierdził jedynie w 54 z nich. Uplasowało to Polskę na 6 miejscu w zakresie liczby wyroków stwierdzających naruszenie. Zauważalna jest jednak tendencja do znacznej redukcji liczby tego rodzaju rozstrzygnięć wydawanych w sprawach przeciwko Polsce w porównaniu z latami minionymi. Dla porównania – w roku 2009 Trybunał wydał 123 wyroki stwierdzające naruszenie co najmniej jednego postanowienia Konwencji, podczas, gdy w roku 2010 tego rodzaju rozstrzygnięć było 87.
W szerszej skali Trybunał stwierdzał najczęściej naruszenia: art. 6 Konwencji (prawo do rzetelnego procesu) – 33,72% wszystkich naruszeń, art. 3 (zakaz tortur, niehumanitarnego, poniżającego traktowania lub karania) – 15,10% wszystkich naruszeń, art. 1 Protokołu 1 (prawo własności) – 14,59% wszystkich naruszeń, art. 5 Konwencji (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) – 13,73% wszystkich naruszeń, art. 13 Konwencji (prawo do skutecznego środka odwoławczego) – 9,84% wszystkich naruszeń, art. 2 Konwencji (prawo do życia) – 8,42% wszystkich naruszeń.

Polska łamie prawo do rzetelnego procesu
Również w sprawach przeciwko Polsce Trybunał stwierdzał najczęściej naruszenie art. 6 Konwencji (30 wyroków), art. 5 Konwencji (16 wyroków) oraz art. 8 (prawo do życia prywatnego i rodzinnego – 8 wyroków). Pozostałe wyroki dotyczyły naruszeń: art. 3 Konwencji (5 wyroków), art. 10 Konwencji (swoboda wypowiedzi – 2 wyroki) oraz art. 2 Konwencji (1 wyrok) i art. 1 Protokołu 1 (1 wyrok). Do skarżących należeli głównie osadzeni w zakładach karnych, wobec których władze nie dochowały podstawowych obowiązków, takich jak zapewnienie widzeń z najbliższymi, ciasnota w celach, a także pięcio- lub sześcioletnie procesy. Drugą, liczną grupą pokrzywdzonych są obywatele polscy, którzy skarżyli sie na naruszenie prawa własności, tj. odmowy przyznania należytej rekompensaty za odebrane lub zniszczone przez państwo nieruchomości.

Polecamy książki prawnicze