Na podstawie czego zamawiający może określić, że nie ma do czynienia z usługą powszechnie dostępną o ustalonych standardach jakościowych?

Pytanie

Nowelizacja Prawa zamówień publicznych, która wchodzi w życie 19 października 2014 r., wprowadza stosowanie kryterium ceny oraz minimum jednego dodatkowego kryterium pozacenowego. Cena może być zastosowana jako jedyne kryterium przy zamówieniach, których przedmiot jest powszechnie dostępny i ma ustalone standardy jakościowe. Na podstawie orzecznictwa KIO można odnaleźć przykłady usług powszechnie dostępnych i nie powszechnie dostępnych.

Gdzie natomiast leży granica między usługami powszechnie dostępnymi a nie powszechnie dostępnymi?

Jak w kontekście nowelizacji p.z.p. określać, przy których zamówieniach należy stosować dodatkowe kryterium, gdyż nie jest to usługa powszechnie dostępna o ustalonych standardach jakościowych?