Zdaniem sędziów zadających pytanie z szeregu orzeczeń TK można wywieść wniosek, że podstawa systemu norm prawnych jest fikcja prawna  racjonalności prawodawczy. A zatem nie tylko przepisy muszą być sformułowanie poprawnie, ale także cały akt prawny podporządkowany być powinien zasadzie przyzwoitej legislacji.

To zagadnienie zawiera:

{"dataValues":[1180,309,68,58,10],"dataValuesNormalized":[15,4,1,1,1],"labels":["Orzeczenia i pisma urz\u0119dowe","Komentarze i publikacje","Pytania i odpowiedzi","Procedury","Akty prawne"],"colors":["#EA8F00","#007AC3","#940C72","#E5202E","#85BC20"],"maxValue":1625,"maxValueNormalized":20}

Czytaj więcej w systemie informacji prawnej LEX

Wprowadzone przez ustawodawcę wyjątki od ogólnej zasady wynagradzania komornika w zależności od nakładu jego pracy i skuteczności egzekucji, muszą mieć zawsze racjonalne, zgodne z aksjologia konstytucyjną uzasadnienie i pozostawać w proporcji do celów stawianych przez ustawodawcę. Próbując stosować przytoczone zasady do oceny regulacji pozwalającej pobrać od dłużnika opłatę egzekucyjną  w przypadku stwierdzenia postępowania egzekucyjnego z mocy prawa (art.823 kpc), należy wyrazić wątpliwość co do zgodności tego unormowania z art.2 Konstytucji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa następuje przy bezczynności wierzyciela, gdy upłynął rok od  ostatniej czynności komornika. Podobnie, gdy wierzyciel nie wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Niezrozumiałe staje się w tej sytuacji obciążanie opłata dłużnika, skoro sam wniosek egzekucyjny nie wywołał skutków prawnych, a umorzenie egzekucji wynika z bezczynności wierzyciela.
Zdaniem Prokuratora Generalnego zaskarżony przepis jest zgodny z Konstytucja, natomiast w opinii marszałka Sejmu – niezgodny, narusza zasadę przyzwoitej legislacji.