Pytanie

W 2015 r. osoba fizyczna prywatnie wykonała instalację kanalizacyjną doprowadzoną do działki budowlanej. W 2016 r. podatnik założył jednoosobową działalność gospodarczą o profilu deweloperskim (PKPiR, podatek liniowy). Podatnik planuje wprowadzić przedmiotową instalację kanalizacji, jako środek trwały, do działalności wg kosztów poniesionych i udokumentowanych przy jej wykonaniu – działka zasilana instalacją będzie również wprowadzona do działalności gospodarczej. Urząd miasta złożył podatnikowi propozycję odkupienia instalacji. Podatnik po wprowadzeniu instalacji do środków trwałych wystawi fakturę sprzedaży w ramach działalności. Przychód ze sprzedaży zostanie pomniejszony o koszty wykonania instalacji i rozliczony w PIT.

Czy takie postępowanie jest prawidłowe? Czy instalacja może być wprowadzona do działalności gospodarczej?

Odpowiedź
Jeżeli opisana instalacja kanalizacyjna dotyczy kilku budynków, może być uznana za odrębny środek trwały i wprowadzona do ewidencji środków trwałych Pytającego. Wówczas jej zbycie będzie stanowiło przychód od opodatkowania w działalności dewelopera, a niezamortyzowana część instalacji będzie przy zbyciu stanowiła koszt podatkowy.

Uzasadnienie

Instalacja kanalizacyjna co do zasady będzie powiększać wartość początkową budynku, ale w pewnych sytuacjach może stanowić odrębny środek trwały.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10.12.2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) budynki są to obiekty budowlane, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach.

Granicę budynku stanowią zewnętrzne powierzchnie ścian oraz górna powierzchnia najwyższego stropu, posadzka piwnic w budynkach podpiwniczonych lub poziom terenu przy budynkach niepodpiwniczonych. W przypadku budynków występujących w zabudowie zwartej, granice pomiędzy poszczególnymi obiektami stanowią płaszczyzny styku ścian szczytowych, a jeżeli występuje wspólna dla dwóch obiektów ściana, to granica pomiędzy budynkami przebiega przez jej środek. Granice instalacji należących do wyposażenia budynku stanowią w zależności od rodzaju instalacji np. mufy, studzienki rewizyjne, zawory zamykające dopływ wody, gazu, czynników grzewczych, itp. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. „obiekty pomocnicze” obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.
Powyższe powoduje, iż instalacja kanalizacyjna powinna powiększać wartość początkową budynku, w którym została zainstalowana. Jeżeli jednak instalacja dotyczy kilku budynków, może być uznana za odrębny środek trwały – można ją wtedy zaliczyć do rodzaju 211 KŚT – „Rurociągi sieci rozdzielczej oraz linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, rozdzielcze”. Rodzaj ten obejmuje między innymi rurociągi sieci kanalizacyjnej rozdzielczej i kolektory oraz oczyszczalnie wód i ścieków.

Jeżeli opisana instalacja kanalizacyjna dotyczy kilku budynków, może być uznana za odrębny środek trwały i wprowadzona do ewidencji środków trwałych Pytającego. Wówczas jej zbycie będzie stanowiło przychód od opodatkowania w działalności developera, a niezamortyzowana część instalacji będzie przy zbyciu stanowiła koszt podatkowy.

Uwaga!

Od 1.01.2017 r. obowiązuje nowe rozporządzenie z 3.10.2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, jednak dla celów podatków dochodowych nowa KŚT będzie stosowana od 1.01.2018 r. Klasyfikacja zastosowana w udzielonej odpowiedzi pozostaje więc aktualna do końca roku 2017.