PIT: dla kosztu podatkowego ważny jest i podmiot i przedmiot transakcji

Jeżeli faktura nie potwierdza rzeczywistej transakcji pomiędzy wymienionymi w niej podmiotami (sprzedawcą i kupującym), to kwota na niej wskazana, jako cena nabycia nie może mieć wpływu na obniżenie podstawy opodatkowania. Tak wynika z wyroku WSA w Łodzi z 17 grudnia 2013 r.

W przedmiotowej sprawie odmienność stanowisk wynika z tego, że fiskus przyjął, że w sytuacji, gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistego przebiegu transakcji, chociażby po stronie podmiotowej, to jest to okoliczność wystarczająca by przyjąć, że dokument taki jest nierzetelny. Spółka z kolei twierdzi, że powyższa okoliczność jest drugorzędna albowiem dopuszczalność zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów podatkowych nie jest uzależniona od prawidłowości podmiotowej faktury, przy przyjęciu, że dostawy towarów miały miejsce za cenę wskazaną w fakturach, a także, że dochodziło do zapłaty w niektórych sytuacjach nawet za pośrednictwem przelewów. Spółka podnosiła również, że z relacji wystawców faktur wynikało, że otrzymane pieniądze niemal w całości przekazywane były rzeczywistym dostawcom towarów.

Sprawa trafiła do WSA w Łodzi. Zdaniem sądu fiskus miał wystarczającą podstawę do niezaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów z punktu widzenia regulacji art. 22 ust 1 ustawy o PIT. Sąd podkreślił, że jeżeli faktura nie potwierdza rzeczywistej transakcji pomiędzy wymienionymi w niej podmiotami (sprzedawcą i kupującym) kwota wskazana w tym dokumencie, jako cena nabycia nie może mieć wpływu na obniżenie podstawy opodatkowania. Jeżeli podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania transakcji zakupu towarów, określonym dokumentem, z którego wynika, iż towary te zostały nabyte od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, iż podmiot taki nie dostarczył w rzeczywistości tych towarów, to w takim przypadku, z omówionych już względów, nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim - nie odpowiadającym rzeczywistości dokumencie, w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. Podkreślenia wymaga bowiem w aspekcie kosztu poniesionego, o którym expressis verbis stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, konieczność wykazania nie tylko zgodności podmiotowej, ale i także przedmiotowej transakcji. Co do faktur posiadanych przez spółkę okazało się, że dysponowała jedynie fakturami, z których wynikało, że uwidoczniony na nich wystawca nie był jej kontrahentem.

Dlatego też samo stwierdzenie, że spółka nabywała towar, nie obligował fiskusa do zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, w sytuacji, gdy wydatki te nie były należycie udokumentowane.

Wyrok WSA w Łodzi z 17 grudnia 2013 r., I SA/Łd 495/13