WSA: Samo niezadowolenie nie wystarczy, by odwołać się od decyzji podatkowej

Ordynacja podatkowa określa znacząco wyższe wymogi wobec składanych odwołań niż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił uwagę, że nie wystarczy wyrażenie ogólnego niezadowolenia z treści rozstrzygnięcia. Odwołanie powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Profesjonalny pełnomocnik, działając w imieniu spółki, wniósł odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego. W piśmie napisano: „odwołanie wnoszę w całości uzasadnienie to wymysł FANTAZJI i KŁAMSTW. Proszę o skierowanie postępowania na drogę Sądową”.

Spór o treść odwołania

Organ uznał, że treść odwołania jest chaotyczna i nielogiczna, co uniemożliwia odczytanie jego sensu. Nie spełniało ono również wymagań formalnych, jakim powinno odpowiadać odwołanie od decyzji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, organ wezwał wnoszącego do wyartykułowania zarzutów przeciwko decyzji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazania dowodów uzasadniających to żądanie. Braki formalne nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, więc organ, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu, pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wydanego postanowienia podkreślono, że stwierdzone braki dyskwalifikują złożone pismo jako odwołanie i powodują, że nie może ono być rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym. Strona nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem i wniosła skargę.

Ordynacja podatkowa ustanawia dodatkowe wymogi

Sprawą zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wskazał, że zgodnie z art. 168 par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa, podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Dodatkowe wymogi odwołania określa art. 222 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi, że odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Jeżeli odwołanie nie spełnia warunków wynikających z tego przepisu, organ odwoławczy, na podstawie art. 228 par. 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pozostawia je bez rozpatrzenia.

Nie wystarczy wyrażenie ogólnego niezadowolenia z decyzji 

Sąd wskazał, że wymogi odwołania w postępowaniu podatkowym są znacząco wyższe w stosunku do wymogów odwołania składanego w procedurze regulowanej przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Nie wystarczy spełnienie wymogów zwykłych podania oraz wyrażenie ogólnego niezadowolenia z treści rozstrzygnięcia. WSA podkreślił, że wykładnia art. 222 ustawy Ordynacja podatkowa nie może prowadzić do pominięcia zawartych w tym przepisie sformułowań czy też przyjęcia, że w okolicznościach faktycznych danej sprawy nie mają one zastosowania. Wniesienie nieprecyzyjnego i niejasnego odwołania często wiąże się z jego niekorzystnym, w relacji do źle sformułowanych bądź ukrytych roszczeń strony, załatwieniem. Wymagania ustanowione w ww. przepisie nie mogą być więc ocenione wyłącznie jako zbędna i uciążliwa formalistyka.

Pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia było uzasadnione

Na gruncie niniejszej sprawy, w spornym odwołaniu, oprócz wniosku o skierowanie postępowania na drogę sądową, strona nie sformułowała żadnych wniosków oraz żądań. Z pisma nie wynikało, jakie są oczekiwania spółki, nie wskazano dowodów uzasadniających żądanie i zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że krytyczne odniesienie się do uzasadnienia rozstrzygnięcia może być potraktowane jako bardzo ogólny wyraz niezadowolenia z wydanej decyzji. Tak sformułowany zarzut nie jest jednak wystarczający. Tym samym organ odwoławczy miał pełne podstawy, aby wezwać stronę do uzupełnienia pisma. Natomiast z uwagi na brak reakcji ze strony skarżącego, pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia było uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, WSA oddalił skargę. 

Wyrok WSA w Krakowie z 28 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Kr 159/26, nieprawomocny