Opłaty za zajęcie pasa drogowego mogą być rozłożone na raty

Właściwy organ może na podstawie przepisów dotyczących finansów publicznych rozłożyć na raty płatność opłaty za zajęcie pasa drogowego, przy czym jeśli zobowiązany do opłaty jest przedsiębiorcą, powinno to nastąpić z poszanowaniem przepisów dotyczących pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis).

Czy istnieje możliwość rozłożenia na raty opłaty za zajęcie pasa drogowego?

Odpowiedź

Właściwy organ może – na podstawie przepisów dotyczących finansów publicznych – rozłożyć na raty płatność opłaty za zajęcie pasa drogowego, przy czym jeśli zobowiązany do opłaty jest przedsiębiorcą, powinno to nastąpić z poszanowaniem przepisów dotyczących pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis).

Uzasadnienie

Regulacje prawne dotyczące opłat, o których mowa, zawarte są w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) - dalej u.d.p.

Zgodnie z przepisami art. 40d u.d.p. w przypadku nieterminowego uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 i w art. 40 ust. 3 (a więc m.in. opłat za zajęcie pasa drogowego), opłat wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2 i art. 39 ust. 7 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 pobiera się odsetki ustawowe. Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Na podstawie powyższej regulacji, jak również mając na uwadze brak jakichkolwiek odesłać w u.d.p., twierdzi się, iż do opłat za zajęcie pasa drogowego nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej o.p.

Z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) – dalej u.f.p., wynika, że opłaty, o których mowa, są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym.
Z przepisów art. 60 u.f.p. wynika, że do tych należności zalicza się w szczególności i m.in. następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego: pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

Przepis art. 64 ust. 1 u.f.p. Stanowi, iż właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 u.f.p.

Te ulgi to – jak wynika z brzmienia art. 55 u.f.p. - umorzenie w całości albo w części lub odroczenie ich spłaty lub rozłożenie tej spłaty na raty.

Należy zauważyć jeszcze, że zgodnie z art. 64 ust. 2 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych wyżej ulg płatniczych (w tym rozkładać należność na raty), które:
1) nie stanowią pomocy publicznej;
2) stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że właściwy organ może – na podstawie przepisów dotyczących finansów publicznych – rozłożyć na raty płatność opłaty za zajęcie pasa drogowego, przy czym jeśli zobowiązany do opłaty jest przedsiębiorcą, powinno to nastąpić z poszanowaniem przepisów dotyczących pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis).