TK: Wsparcie psychiczne to także pomocnictwo

Zakres odpowiedzialności za pomocnictwo w popełnieniu czynu zabronionego jest zgodny z Konstytucją. Tak orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 czerwca br., który stwierdził, że solidaryzowanie się pomocnika ze sprawcą i obserwowanie, jak on popełnia przestępstwo wypełnia kryteria terminu pomocnictwo.

Trybunał wydał wyrok (SK 25/08) po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej dotyczącej zgodności art. 18 § 2 Kodeksu karnego z 1969 r. z art. 42 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 2 Konstytucji.
Zaskarżony przepis stanowi, że za pomocnictwo odpowiada ten, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, albo godząc się na to, dostarcza jej środków, udziela rady lub informacji lub też w inny sposób ułatwia popełnienie tego czynu. Zdaniem skarżącego uznanie, że pomocnictwem jest zachowanie opisane jako: „w inny podobny sposób ułatwia popełnienie czynu zabronionego” jest wieloznaczne i nieprecyzyjne, co prowadzi do dowolności w stosowaniu prawa karnego.
Trybunał stwierdził, że całkowite solidaryzowanie się pomocnika, manifestowane w sposób szczególnie sugestywny, z zamiarem bezpośrednim sprawcy (w rozpatrywanej sprawie - przyjazd na miejsce przestępstwa ze sprawcą, przebywanie w samochodzie w oczekiwaniu na wyjście pokrzywdzonych, a następnie obserwowanie jak sprawca oddaje strzały) jest sposobem pomocnictwa psychicznego, który w ciągu kilkudziesięciu lat został utrwalony w orzecznictwie sądów i orzekł, że zaskarżony przepis spełnia konstytucyjny wymóg dopuszczalności pojęć i zwrotów niedookreślonych a więc jest zgodny z zasadą określoności czynów zabronionych wynikającą z art. 42 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 2 Konstytucji.

Artykuł pochodzi z programu System Informacji Prawnej LEX on-line