Skargę do Trybunału wniosło 203 obywateli Turcji, którzy wyznają islam w jego odmianie alawickiej. Alawici stanowią obecnie około 30% mieszkańców Turcji, gdzie dominuje sunnizm. W 2005 r. skarżący zwrócili się do premiera Turcji o przyznanie alawitom takich samych uprawnień jak sunnitom. Skarżący argumentowali, iż ich miejsca modlitwy (cemevis) nie są oficjalnie uznawane i ich powstawanie jest uzależnione od dobrej woli urzędników, iż - w przeciwieństwie do sunnitów - alawickie miejsca modlitwy nie są subsydiowane ze środków publicznych, a duchowni alawiccy nie mają statusu urzędników publicznych. Alawici zażądali, by praktyki wyznaniowe alawitów uzyskały takie same przywileje i status służby publicznej, jak to jest w przypadku sunnitów. Władze tureckie odmówiły. Przed Trybunałem skarżący zarzucili, iż taki stan rzeczy stanowił naruszenie ich prawa do poszanowania wolności religijnej z art. 9 Konwencji o prawach człowieka w związku z zakazem dyskryminacji z art. 14 Konwencji.
Trybunał zgodził się ze skarżącymi i potwierdził naruszenie art. 9 jako takiego oraz art. 9 w związku z art. 14 Konwencji.

Poznaj Linie Orzecznicze Lex>>>