W związku z ponownym wnioskiem o wyrażenie zgody na pociągnięcie mnie do odpowiedzialności karnej, oświadczam, że powstrzymuję się od wszelkich czynności związanych ze sprawą zainicjowanych tym wnioskiem, zarezerwowanych dla przewodniczącego Trybunału Stanu – uznała prof. Małgorzata Manowska, pierwsza prezes Sądu Najwyższego.
Decyzję tę I prezes Sądu Najwyższego podjęła, pomimo że przepisy ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu i Regulaminu Trybunału Stanu, stanowiącego załącznik do uchwały Trybunału Stanu przewidują jedynie, że osoba, której wniosek dotyczy jest wyłączona od rozstrzygania w przedmiocie wydania zezwolenia na ściganie.
A contrario można byłoby przyjąć, że przewodniczący Trybunału Stanu nie jest wyłączony od podjęcia czynności przygotowawczych do orzekania w przedmiocie wniosku. Za celowe prof. Manowska uznała jednak, by przewodniczący Trybunału Stanu nie podejmował żadnych czynności w sprawie dotyczącej jego immunitetu.
Dla uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości nie wyznaczyła też też zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu, który będzie dokonywał w sprawie czynności zastrzeżonych dla przewodniczącego Trybunału Stanu. W konsekwencji, z mocy wyraźnego przepisu paragrafu 6 Regulaminu Trybunału Stanu, jako starszy wiekiem, czynności te wykonywać będzie Piotr Andrzejewski, co wynika z przepisów prawa, a nie z decyzji prof. Manowskiej.
Jest to reakcja na kolejny wniosek o ukaranie. Prokurator z Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej skierował 30 września 2025 r. do Trybunału Stanu wniosek o podjęcie uchwały zezwalającej na pociągnięcie Małgorzaty Manowskiej do odpowiedzialności karnej w związku z dostatecznie uzasadnionym podejrzeniem popełnienia dwóch przestępstw.
Sędzia Sądu Najwyższego oraz członek Trybunału Stanu miała popełnić trzy czyny zabronione związane z:
