Solidarna spłata kredytu zaciągniętego z rodzicami bez podatku od darowizn
Jeżeli rodzic zaciągnął razem z synem kredyt na zakup mieszkania, to przesyłając pieniądze na konto syna w celu spłaty z jego rachunku raty kredytu, wykonuje własne zobowiązanie wobec banku, a nie przekazuje darowiznę na rzecz dziecka. Nie rodzi to po stronie podatnika skutków podatkowych na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Nie ma więc obowiązku złożenia zgłoszenia SD-Z2 do urzędu skarbowego. Potwierdza to skarbówka.

Życie pisze różne scenariusze, a czasem tylko drobne szczegóły decydują o tym, czy dane zdarzenie będzie niosło jakieś skutki podatkowe. Tak było i w tym przypadku. Podatnik ze swoimi rodzicami podpisali z bankiem umowę kredytu hipotecznego przeznaczonego na zakup mieszkania. Określa ona, że wszyscy kredytobiorcy są solidarnie odpowiedzialni za jego spłatę. Kredyt spłacany jest z rachunku bankowego podatnika wskazanego w umowie kredytu, a rodzice co miesiąc przekazują przelewem bankowym na rachunek syna środki pieniężne tytułem „spłata kredytu”. Stałe raty kredytowe pobierane są przez bank automatycznie, natomiast kwoty dodatkowych spłat przekazuje podatnik samodzielnie.
Dokonując nadpłaty rat kredytowych, środki pieniężne podatnik przekazywał samodzielnie. Wszystkie pieniądze otrzymane od rodziców przekazane na spłatę kredytu wpłacił zgodnie z przeznaczeniem. Celem spłaty przez mamę podatnika zaciągniętego wspólnie kredytu było wywiązanie się przez nią z własnego zobowiązania wobec banku. Zobowiązanie było solidarne.
Podatnik zapytał organy skarbowe, czy w opisanej sytuacji powinien składać deklarację SD-Z2 i czy pieniądze na kredyt hipoteczny (solidarnie wzięty przez niego i rodziców) są darowizną podlegającą podatkowi od spadków i darowizn, czy są wspólnym zobowiązaniem pieniężnym?
Zdaniem podatnika, spłata rat kredytu przez rodziców – współkredytobiorców nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn, gdyż spłata taka dokonana na rzecz banku nie stanowi darowizny na jego rzecz.
Kredyt został zaciągnięty przez trzy osoby solidarnie, co jest również wskazane w akcie notarialnym zakupu mieszkania. Spłata rat kredytu przez rodziców stanowi więc wywiązanie się przez nich z ich zobowiązania do jego spłaty.
Każdy z dłużników solidarnych odpowiada za całość długu, a nie tylko część
W interpretacji z 2 listopada 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko podatnika za prawidłowe (0111-KDWB.4015.99.2026.2.APA).
Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
Zatem w sytuacji, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość lub znaczną część zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego, nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.
Spłata rat kredytu (zaciągniętego solidarnie wraz z rodzicami) nie może być postrzegana w kategorii darowizny na rzecz syna. Kredyt został zaciągnięty solidarnie, a kwoty wpłacane na rachunek syna były przeznaczone na spłatę rat zaciągniętego kredytu. Ich przekazanie było jedynie czynnością techniczną wynikającą z faktu, że raty kredytu były pobierane z rachunku bankowego syna. Oznacza to, że współkredytobiorcy, dokonując spłaty, realizują swoje własne zobowiązanie wynikające z solidarnej odpowiedzialności za dług wobec banku.
Tym samym, sytuacja przedstawiona we wniosku nie rodzi po stronie syna skutków podatkowych na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zatem, nie ciąży na nim obowiązek podatkowy z tego tytułu, jak również nie jest on zobowiązany do złożenia zgłoszenia SD-Z2.
Eksperci: Kredyt na zakup mieszkania wyłącznie dla dziecka
- Interpretację należy ocenić jako prawidłową. Podobne stanowisko Dyrektor KIS zajął też m.in. w interpretacji z 16 maja 2024 r. (0111-KDIB2-3.4015.55.2024.2.BD). Jeżeli rodzic jest solidarnym współkredytobiorcą, to spłacając ratę kredytu wykonuje własne zobowiązanie wobec banku, a nie dokonuje darowizny na rzecz dziecka. Nie zmienia tego sam fakt, że środki technicznie trafiają najpierw na rachunek dziecka, jeżeli z dokumentacji jednoznacznie wynika, że są przeznaczone na spłatę wspólnego kredytu – podkreśla Bartosz Przybysz, doradca podatkowy
Zwraca on jednak uwagę, że trzeba odróżnić odpowiedzialność wobec banku od ewentualnych późniejszych rozliczeń pomiędzy samymi kredytobiorcami.
- Jeżeli jeden z nich spłaci więcej, niż wynika z ich wzajemnych ustaleń, może powstać roszczenie o zwrot odpowiedniej części. Dopiero ewentualne nieodpłatne zrezygnowanie z takiego roszczenia może prowadzić do powstania odrębnego przysporzenia i wymagać oceny pod kątem podatku od spadków i darowizn. Dlatego z tej interpretacji nie można wyciągać ogólnego wniosku, że każda spłata kredytu rodziców za mieszkanie dziecka jest podatkowo obojętna – podkreśla Bartosz Przybysz.
Kolejny ekspert ocenia interpretację również jako pozytywną.
- Stanowisko Dyrektora KIS zasługuje na aprobatę. O opodatkowaniu nie przesądza sama korzyść ekonomiczna wynikająca ze zmniejszenia zadłużenia podatnika, lecz tytuł prawny przysporzenia. W świetle art. 366 par. 1 k.c. dłużnik solidarny odpowiada wobec wierzyciela za całość długu, a zatem spłacając kredyt, wykonuje własne zobowiązanie. Jeżeli działa bez zamiaru obdarowania pozostałych współdłużników, sama spłata nie stanowi darowizny w rozumieniu art. 888 par. 1 k.c. - podkreśla dr Radosław Bulejak, radca prawny i doradca podatkowy w Kancelarii AXELO Prawo i Podatki.
Wskazuje on, że takie stanowisko przyjął również NSA w wyroku z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3560/14, podkreślając, że oceny tej nie zmienia przeznaczenie kredytu na zakup mieszkania wyłącznie dla dziecka.
- Organ trafnie przyjął, że przekazanie środków za pośrednictwem rachunku syna nie zmienia charakteru prawnego spłaty. Skoro zgodnie z wymaganiami banku rachunek ten służył obsłudze wspólnego kredytu, wpłaty matki stanowiły sposób wykonania jej własnego zobowiązania. Nie było zatem podstaw do kwalifikowania ich jako darowizny wyłącznie ze względu na przepływ pieniędzy między rachunkami członków rodziny – podkreśla dr Radosław Bulejak.
Dodaje on, że brak obowiązku złożenia SD-Z2 wynika w tej sytuacji z pozostawania spłaty poza zakresem przedmiotowym podatku, a nie z zastosowania zwolnienia dla najbliższej rodziny.
- Należy jednak odróżnić spłatę zobowiązania wobec banku od rozliczeń między współdłużnikami, których zasady określa art. 376 par. 1 k.c. Samo niedochodzenie zwrotu nie jest jeszcze równoznaczne z darowaniem długu. Odrębnej oceny wymagałaby natomiast umowa zwalniająca dziecko z istniejącego zobowiązania regresowego pod tytułem darowizny. W praktyce podatnicy powinni zachować dokumenty potwierdzające solidarny charakter zobowiązania oraz przeznaczenie przekazywanych kwot na jego spłatę. O kwalifikacji podatkowej rozstrzyga bowiem rzeczywista podstawa świadczenia, a nie samo pokrewieństwo stron czy opis przelewu – wyjaśnia dr Radosław Bulejak.








