WSA: Odwołanie tylko po ostatecznym rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie decyzji

W przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji podatkowej, strona zachowuje prawo do wniesienia odwołania bez względu na to, czy jej żądanie zostanie uwzględnione, czy też nie. Termin biegnie jednak dopiero od dnia doręczenia ostatecznego rozstrzygnięcia o sposobie załatwienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że umożliwia to uwzględnienie w treści odwołania ewentualnych zmian decyzji w przypadku jej uzupełnienia przez organ.

Samorządowe kolegium odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wymiarową prezydenta miasta. Strona wniosła skargę, w której zwróciła uwagę, że odwołanie zostało rozpoznane pomimo tego, że złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji.

Najpierw rozpoznanie wniosku, później odwołanie 

Sprawą zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wskazał, że zgodnie z art. 213 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.), strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Sąd zwrócił uwagę, że środek zaskarżenia można wnieść tylko po rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie decyzji. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, w przypadku wydania decyzji uwzględniającej to żądanie, termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Natomiast odmowa uzupełnienia lub sprostowania następuje w drodze postanowienia. W takiej sytuacji, termin na wniesienie odwołania od decyzji lub skargi biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia.

Rozstrzygnięcie o uzupełnieniu decyzji musi być ostateczne

Decyzja o uzupełnieniu oraz postanowienie o odmowie nie mają samodzielnego bytu, tylko pozostają częścią aktu objętego wnioskiem strony. WSA podkreślił, że przed złożeniem odwołania od decyzji pierwotnej, niezbędne jest uprzednie załatwienie kwestii jej uzupełnienia poprzez wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Nie można przyjąć, że termin na wniesienie środka zaskarżenia od decyzji pierwotnej biegnie od dnia doręczenia nieostatecznego rozstrzygnięcia o jej uzupełnieniu, bądź odmowie. Prowadziłoby to bowiem do naruszenia zasady praworządności oraz czyniłoby iluzorycznym prawo strony do kwestionowania stanowiska organu pierwszej instancji. Na gruncie niniejszej sprawy, ostateczne postanowienie zostało doręczone stronie 27 stycznia 2026 r. Natomiast odwołanie od decyzji pierwotnej wniesiono 29 października 2025 r., czyli w trakcie postępowania w sprawie o uzupełnienie rozstrzygnięcia.

Termin nie rozpoczął swojego biegu  

W świetle powyższego, kolegium powinno stwierdzić niedopuszczalność odwołania, ponieważ termin do jego wniesienia nie rozpoczął swojego biegu. Sąd podkreślił, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i wniosek o jej uzupełnienie są środkami prawnymi, które wzajemnie się wykluczają. W przypadku złożenia takiego wniosku, strona zachowuje prawo do wniesienia odwołania bez względu na to, czy jej żądanie zostanie uwzględnione, czy też nie. Prawo to jest jednak realizowane w innym, późniejszym terminie, umożliwiającym uwzględnienie w treści odwołania ewentualnych zmian decyzji pierwotnej w przypadku jej uzupełnienia. Eliminuje to ewentualne negatywne dla strony skutki wyboru między złożeniem wniosku o uzupełnienie decyzji pierwotnej a wniesieniem odwołania. Mając powyższe na uwadze, WSA uchylił zaskarżoną decyzję samorządowego kolegium odwoławczego. 

Wyrok WSA w Lublinie z 30 września 2026 r., sygn. akt I SA/Lu 132/26, nieprawomocny