Gmina nie musi wskazywać inkasenta z imienia i nazwiska
Skoro opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne czy krajobrazowe, to niewątpliwie najbardziej efektywnym sposobem jej poboru jest ustanowienie inkasentem każdego, kto umożliwia osobie fizycznej pobyt dłużej niż dobę, poprzez udostępnienie zakwaterowania.
Tak wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z 25 lutego 2015 r. W przedmiotowej sprawie prokurator rejonowy wniósł skargę na uchwałę rady gminy w sprawie wysokości opłaty miejscowej. Zarzut dotyczył regulacji, w której rada wskazała, że: "opłatę miejscową pobierają osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, prowadzące ośrodki wypoczynkowe, hotele, pensjonaty, kwatery, gospodarstwa agroturystyczne, campingi, pola namiotowe, wynajmujące domy letniskowe oraz inne podobne obiekty." Zdaniem prokuratora inkasenci powinni być zindywidualizowani bezpośrednio w uchwale, to jest powinni być określeni z imienia i nazwiska lub nazwy – w odniesieniu do osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, aby nie budziło wątpliwości, na kogo obowiązek ten został nałożony.
Rada gminy nie zgodziła się z zarzutami, a sprawa trafia do WSA w Olsztynie. Według sądu w art. 19 pkt 1 ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia, w drodze uchwały, zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłat określonych w ustawie. Opłaty te są zróżnicowane - należą do nich: opłata targowa, opłata od posiadania psów, opłata uzdrowiskowa czy też opłata miejscowa. Natomiast zarządzenie inkasa przez radę gminy na podstawie art. 19 pkt 2 u.p.o l. i określenie inkasentów, ma na celu ułatwienie poboru ww. opłat należnych gminie.
Według sądu niejednolitość opłat powoduje możliwość wyboru sposobu określenia inkasentów, z uwagi na rodzaj danej opłaty. W przypadku niektórych z ww. danin trudno byłoby wskazać precyzyjnie atrybuty inkasentów i wówczas potrzebne jest wskazanie inkasentów z imienia i nazwiska, bądź - w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej – nazwy. W niektórych jednak przypadkach istnieje możliwość wskazania inkasentów poprzez podanie w uchwale takich cech, które indywidualizują ich w sposób adekwatny do daniny, którą mają pobrać. Skoro, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach, to niewątpliwie najbardziej efektywnym sposobem poboru tej opłaty jest ustanowienie inkasentem każdego, kto umożliwia osobie fizycznej pobyt dłużej niż dobę, poprzez udostępnienie zakwaterowania.
Dlatego w przypadku opłaty miejscowej wystarczającą cechą indywidualizującą inkasentów może być wskazanie w uchwale, że są nimi podmioty, które posiadają wymienione obiekty turystyczne: ośrodki wypoczynkowe, hotele, pensjonaty, kwatery prywatne, gospodarstwa agroturystyczne, campingi, pola namiotowe oraz wynajmują domy letniskowe i inne podobne obiekty. Biorąc pod uwagę okoliczność, że organ gminy jest jednocześnie organem prowadzącym ewidencje podmiotów gospodarczych, ustalenie inkasentów nie będzie sprawiało trudności.
WSA w Olsztynie w marcu orzekał w podobnej sprawie, ale dotyczącej opłaty targowej. W przypadku tej opłaty sąd wskazał, że inkasent opłaty targowej musi być określony w sposób zindywidualizowany. W tym przypadku inkasenci powinni być wymienieni z imienia i nazwiska, lub też poprzez wskazanie pełnionej funkcji, którą w sposób niebudzący wątpliwości można utożsamić z konkretną osobą.
Wyrok WSA w Olsztynie z 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 56/15
Omówienie pochodzi z programu Vademecum Głównego Księgowego
