WSA: Właściciel nieruchomości nie musi mieszkać na terenie gminy, aby zaskarżyć uchwałę

Właściciel nieruchomości miał interes prawny w zaskarżeniu uchwały rady gminy, która w sposób sprzeczny z prawem ustalała stawki opłat za zagospodarowanie odpadów od domków letniskowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie musiał on zamieszkiwać na terenie gminy.

Bronisław Nowak (dane zmienione) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę rady miasta z grudnia 2017 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia jej wysokości. Zarzucił, że treść uchwały przekracza delegację ustawową, ponieważ w jednym z przepisów ustala wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych z wykorzystaniem metod przewidzianych dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Podczas, gdy należało zastosować stawkę ryczałtową, która jest obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach. W odpowiedzi na skargę, burmistrz wniósł o jej oddalenie. Wskazał bowiem, że Bronisław Nowak nie wykazał interesu prawnego oraz przynależności do wspólnoty samorządowej, która pozwalałaby na zaskarżenie uchwały. 

Czytaj także: Nie zostawiał śmieci, ale i tak za nie zapłaci >>>

Właściciel nieruchomości miał interes prawny 

Sprawą zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uznał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, ponieważ uchwała dotyczyła opłaty za gospodarowanie odpadami z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, a skarżący jest właścicielem jednej z nich, więc posiada interes prawny. Jest on bowiem adresatem praw i obowiązków wymienionych w rozdziale 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (ucpg) i w rezultacie jest zobowiązany płacić za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na podstawie zaskarżonej uchwały. 

Nie trzeba mieszkać w gminie 

WSA nie zgodził się z twierdzeniem organu, że „dopuszczalność wyprowadzenia legitymacji skargowej winna wynikać z faktu przynależności do wspólnoty samorządowej", ponieważ nie można utożsamiać interesu prawnego wyłącznie z zamieszkaniem na terenie danej gminy. Sąd zauważył, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest powiązany z miejscem zamieszkania i nie jest nałożony na mieszkańców danej jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie bowiem z art. 6h ucpg adresatami obowiązku są właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c ucpg, niezależnie od miejsca ich zamieszkania. 

Stawka za odpady była źle obliczana 

Sąd uznał, że z analizy przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że ustawodawca nakazał radzie gminy uchwalenie odrębnej, ryczałtowej, stawki dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości przeznaczone na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywane jedynie przez część roku. Stawka ta musi być ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dlatego też rada nie może dowolnie kształtować okresu, na który jest ustalana wysokość stawki ryczałtowej. Dodatkowo nie ma ona kompetencji, aby w sposób dyskrecjonalny zaproponować iloczyn, na podstawie którego obliczana jest wysokość opłaty. 

Opłata ma być roczna, a nie miesięczna 

Zaskarżone przepisy uchwały, niezgodnie z przepisami ucpg, zakładały ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, poprzez wskazanie miesięcznej stawki opłaty, a nie rocznej, jak wynika z art. 6j ust. 3b ucpg. Natomiast iloczyn potrzebny do jej obliczenia odnosił się do średniego miesięcznego zużycia wody w metrach sześciennych, co było sprzeczne z art. 6j ust. 3c ucpg. Przepis ten zakłada bowiem, że iloczyn ma obejmować średnią ilości odpadów powstających na nieruchomościach na obszarze gminy, wyrażoną w liczbie pojemników oraz stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały w zaskarżonej części.

Wyrok WSA w Poznaniu z 8 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Po 467/18