WSA: fiskus nie może ignorować wyroków

Pominięcie przez organ interpretujący powołanego przez podatnika orzecznictwa administracyjnego narusza przepisy procesowe. Takie stanowisko wynika z wyroku WSA w Krakowie z 21 maja 2013 r.

W przedmiotowej sprawie do fiskusa z wnioskiem o interpretację zwrócił się pracownik, który oprócz czynności o charakterze administracyjnym i wykonawczym tworzy także utwory w postaci m. in. prezentacji, koncepcji, projektów. We wniosku pracownik przyjął, że w przypadku, gdy umowa o pracę nie pozwala na ustalenie części wynagrodzenia ze stosunku pracy należnego twórcy w związku z korzystaniem przez niego z praw autorskich, dopuszczalne jest ustalenie tego wynagrodzenia poprzez ustalenie udziału czasu pracy twórczej w całości czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym, oraz poprzez odniesienie tej proporcji do całości wynagrodzenia należnego pracownikowi w tym danym okresie rozliczeniowym. Na poparcie swojego stanowiska przywołał szereg interpretacji indywidualnych wydanych przez organy w sprawach rodzajowo zbieżnych. Z kolei w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa przywołane zostało przezeń orzecznictwo sądowe nawiązujące do dokumentowania przez pracownika czasu pracy i dokonywania czynności faktycznych, które takie ewidencjonowanie umożliwiają.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko pracownika za nieprawidłowe i stwierdził, że wyroki, na które powołał się podatnik zapadły w indywidualnych, a przy tym odmiennych sprawach.

Sprawa trafiła do WSA w Krakowie. Zdaniem sądu skoro organ wydający interpretacje indywidualne może zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie.

Organ jest obowiązany zgodnie z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy w tym orzeczeń, na które występujący o interpretację się powołał. Dlatego też nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wyroki, na które powołał się podatnik zapadły w indywidualnych, a przy tym odmiennych sprawach. W tych okolicznościach odniesienie się przez organ do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów jest konieczne dla zachowania wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Zatem pominięcie przez organ podatkowy w swojej analizie powołanych przez stronę orzeczeń sądów narusza również przywołane w skardze przepisy procesowe.

Sąd zwrócił uwagę, że obowiązujący od 1 lipca 2007 r. przepis art. 14e § 1 Ordynacji wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądowemu walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych.

Wyrok WSA w Krakowie z 21 maja 2013 r., I SA/Kr 340/13