Przychód z dzierżawy znaku towarowego można opodatkować ryczałtem
W sytuacji gdy prawo majątkowe jest przedmiotem dzierżawy, to przychód jest uzyskiwany bezpośrednio na podstawie umowy dzierżawy i nie ma bezpośredniego znaczenia, co jest przedmiotem dzierżawy, rzecz czy prawo. Tak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z 24 września 2015 r.
[if gte mso 9]><xml><w:WordDocument><w:View>Normal</w:View><w:Zoom>0</w:Zoom><w:HyphenationZone>21</w:HyphenationZone><w:PunctuationKerning /><w:ValidateAgainstSchemas /><w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid><w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent><w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText><w:Compatibility><w:BreakWrappedTables /><w:SnapToGridInCell /><w:WrapTextWithPunct /><w:UseAsianBreakRules /><w:DontGrowAutofit /></w:Compatibility><w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel></w:WordDocument></xml><![endif]W przedmiotowej sprawie posiadacz zarejestrowanego znaku towarowego wydzierżawił go spółce komandytowej, w której jest wspólnikiem (komandytariuszem). Za to otrzyma wynagrodzenie tytułem czynszu. Umowa dzierżawy nie będzie zawarta w ramach działalności gospodarczej. Wspólnik nie prowadzi samodzielnie działalności gospodarczej. Ten znak towarowy stanowi jego majątek prywatny. Wspólnik chce przychód z tytułu dzierżawy tego znaku opodatkować w formie ryczałtu. Zapytał więc fiskusa, czy może opodatkować go stawką 8,5 proc.
[if gte mso 9]><xml><w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"></w:LatentStyles></xml><![endif][if gte mso 10]><style>/* Style Definitions */table.MsoNormalTable{mso-style-name:Standardowy;mso-tstyle-rowband-size:0;mso-tstyle-colband-size:0;mso-style-noshow:yes;mso-style-parent:"";mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;mso-para-margin:0cm;mso-para-margin-bottom:.0001pt;mso-pagination:widow-orphan;font-size:10.0pt;font-family:"Times New Roman";mso-ansi-language:#0400;mso-fareast-language:#0400;mso-bidi-language:#0400;}</style><![endif]
Fiskus się nie zgodził. Organ uznał, że uzyskany czynsz będzie stanowić przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o PIT. Przychody te podlegają zatem opodatkowaniu według skali podatkowej.
Spór musiał rozstrzygnąć WSA w Łodzi. Zdaniem sądu, fiskus błędnie przyjął, że w sytuacji zawarcia umowy dzierżawy znaku towarowego mamy do czynienia ze źródłem przychodu z prawa majątkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT. Wszakże w świetle art. 10 ust. 1 pkt 6 tej ustawy źródłem przychodu jest m.in. umowa dzierżawy oraz inne umowy o podobnym charakterze. A ustawodawca w tym przepisie nie wspomina, czy ma na uwadze dzierżawę mającą za przedmiot tylko rzeczy, czy też również prawa. Co więcej, w art. 16a ustawy o PIT wyraźnie wskazuje, że przy określaniu przychodów z tytułu umowy najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych oraz umów o podobnym charakterze, których przedmiotem nie są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, przepis art. 14 ust. 2b stosuje się odpowiednio, z tym że opłaty ponoszone przez najemcę lub dzierżawcę na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód wynajmującego lub wydzierżawiającego w dniu zapłaty.
Według sądu, art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 16a ustawy o PIT nie powinny być odczytywane w oderwaniu od siebie. Art. 16a stanowi dopełnienie art. 10 ust. 1 pkt 6. Ustawodawca uznaje więc za źródło przychodu zarówno dzierżawę, która ma za przedmiot rzeczy, jak też prawa majątkowe.
W sytuacji gdy prawo majątkowe jest przedmiotem dzierżawy, to przychód jest uzyskiwany bezpośrednio na podstawie umowy dzierżawy i nie ma bezpośredniego znaczenia co jest przedmiotem dzierżawy, rzecz czy prawo. Wówczas prawo majątkowe tylko pośrednio generuje przychód, bowiem wyłącznie, jako przedmiot tej dzierżawy. W przypadku dzierżawy prawa majątkowego przychód, jego warunki, określa treść umowy dzierżawy, nie zaś treść prawa majątkowego. Jest to istotna różnica, która decyduje o tym, że źródła przychodu w przypadku dzierżawy prawa majątkowego należy upatrywać bezpośrednio w tej dzierżawie, nie zaś w prawie majątkowym.
Wyrok WSA w Łodzi z 24 września 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 657/15



