Kryterium odrębności wyklucza koncepcję świadczeń złożonych

Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować, jako świadczenia kompleksowe oraz jak je zakwalifikować, wymaga odwoływania się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tak wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z 6 września 2012 r.

Zdaniem sądu organ podatkowy w sposób błędny przyjął, że dokonywane przez podatnika czynności towarzyszące, uboczne - inne niż nocleg ze śniadaniem - nie stanowią dla celów VAT jednego świadczenia. Organ podatkowy skupił się na stwierdzeniu, że dodatkowych elementów usługi (kolacja, kąpiel w SPA) nie można uznać za jedno świadczenie, gdyż mogą być przedmiotem odrębnego świadczenia.

W ocenie sądu, podatnik zasadnie zauważył, że także śniadanie może być przedmiotem odrębnego świadczenia, a ponadto wszystkie dodatkowe świadczenia stanowiące już standard w większości hoteli - jak: udostępnianie możliwości oglądania telewizji, korzystania z Internetu czy pozostawianie do dyspozycji szamponu lub płynu do kąpieli - mogą być świadczone odrębnie.

Zdaniem Sądu, kryterium odrębności jest co najmniej wątpliwe, gdyż w zasadzie wszystkie usługi składające się na usługę kwalifikowaną, jako świadczenie złożone mogą być również świadczone odrębnie, co w zasadzie wyklucza koncepcję świadczeń złożonych. Oceniając zasadność skargi sąd podkreślił, że ani Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jak również przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego, kompleksowego. Brak również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. W związku z tym ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować, jako świadczenia kompleksowe oraz jak je zakwalifikować, wymaga odwoływania się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

A sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ jedynie wybiórczo odniósł się do tego orzecznictwa, ograniczając się zresztą do zacytowania niektórych tez nie zdobywając się jednak na wnikliwą ocenę ich przydatności z punktu widzenia stanu faktycznego sprawy.

Wyrok WSA w Olsztynie z 6 września 2012 r., I SA/Ol 330/12