Bezpłatny e-book Dostęp do rejestru beneficjentów rzeczywistych po zmianach w Ustawie AML Poznaj kluczowe zmiany w dostępie do CRBR po nowelizacji Ustawy AML.
Włącz wersję kontrastową
Zmień język strony
Włącz wersję kontrastową
Zmień język strony
Prawo.pl

Podstawę opodatkowania dla budynku stanowi powierzchnia użytkowa

Podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych. Powierzchnię użytkową budynku lub jego części stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych.

mieszkanie wnetrze pokoj kot
Źródło: iStock

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi:
1) dla gruntów – powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Z powyższego wynika, iż podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych. Powierzchnię użytkową budynku lub jego części stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.).

W myśl uregulowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – dalej r.w.t.b.u., przez pojęcie kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia (§ 3 pkt 16 r.w.t.b.u.).

Kondygnacje, zgodnie z § 3 pkt 17 i18 r.w.t.b.u., mogą być podziemne (jest to kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja) oraz nadziemne (należy przez nią rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemną). Antresolą z kolei jest górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona (§ 3 pkt 19 r.w.t.b.u.). Kondygnację budynku lub jej część zawierającą pomieszczenia, w której poziom podłogi w części lub całości znajduje się poniżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, lecz co najmniej od strony jednej ściany z oknami poziom podłogi znajduje się nie więcej niż 0,9 m poniżej poziomu terenu przylegającego do tej strony budynku stanowi suterena (§ 3 pkt 20 r.w.t.b.u.).

Podatki i opłaty dotyczące nieruchomości
prof. dr hab. Ryszard Strzelczyk
  • rzetelna i aktualna wiedza
  • darmowa wysyłka od 50 zł


Przez piwnicę natomiast rozumie się kondygnację podziemną lub najniższą nadziemną bądź ich część, w których poziom podłogi co najmniej z jednej strony budynku znajduje się poniżej poziomu terenu (§ 3 pkt 21 r.w.t.b.u.). Dane dotyczące powierzchni użytkowej mają być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru powierzchni budynku po wewnętrznej długości ścian. W celu dokonania pomiaru powierzchni użytkowej budynku nie jest konieczne powoływanie biegłego. Jest to czynność, która polega na dokonaniu pomiaru wewnętrznych długości ścian a następnie obliczeniu pola powierzchni, co sprowadza się do pomnożenia dwóch wielkości. Pomiar kończy zsumowanie powierzchni wszystkich pomieszczeń.

Obmiaru dokonuje podatnik i wykazuje powierzchnię użytkową w informacji o nieruchomościach bądź deklaracji. Tego sposobu ustalania powierzchni nie można zastępować danymi, np. z aktu notarialnego lub projektu architektonicznego budynku. Wyjątkowo, jeśli chodzi o kwestie ustalania powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigów istnieje możliwość skorzystania (w razie potrzeby) z dokumentacji budowlano-architektonicznej budynku, gdzie są zawarte dane niezbędne do określenia dokładnych powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigów. Jeżeli jest to niemożliwe, zgodnie z art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, właściwy organ może powołać w celu ustalenia tych powierzchni biegłego.

Wskazanego sposobu obmiaru nie można również zastępować opiniami sporządzonymi dla celów innych postępowań sądowych lub administracyjnych (np. ustaleniami sądu powszechnego ustalającego i znoszącego współwłasność) – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. I SA/Gd 818/07, LEX nr 466018.

Opodatkowaniu nie podlega powierzchnia budynku (jego części) wynikająca z projektu budowlanego, zgodnie z którym budynek ten powstaje (pozostający w trakcie budowy), lecz powierzchnia, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Podatek od nieruchomości jest podatkiem obejmującym rzeczy, a więc przedmioty materialne, realne, rzeczywiście istniejące w danym miejscu i czasie, o określonych powierzchniach (wymiarach) i właściwościach. Z istoty rzeczy podatek ten nie dotyczy czegoś co nie istnieje, nie zaistniało lub przestało istnieć – por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. I SA/Gl 678/12, LEX nr 1311072. 

Serwis Budowlany
Artykuł stanowi fragment komentarza praktycznego, opublikowanego w programie Serwis Budowlany
Już dziś wypróbuj funkcjonalności programu. Analizy, komentarze, akty prawne z interpretacjami

 

Polecamy książki biznesowe