Czy pacjentowi szpitala przysługuje bezpłatny transport (finansowany przez NFZ) do domu po zakończeniu leczenia?
Przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a konkretnie art. 41 wymienia sytuacje bezpłatnego (dla ubezpieczonego) transportu sanitarnego, lecz sprowadzają się one do przewozu do innego zakładu opieki zdrowotnej. Artykuł 41 ust. 3 dodaje, że w przypadkach niewymienionych w ust. 1 i 2 świadczeniobiorca opłaca w całości lub części koszty transportu. O udziale pacjenta w takich kosztach decyduje lekarz zlecający, co wynika już z przepisu wykonawczego do art. 41 ust. 4.
Czy zatem można wnioskować, iż dotyczy to przewiezienia chorego do domu?

Kwestie związane z transportem sanitarnym pacjenta regulują przepisy:
• ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.);
• rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. Nr 140, poz. 1143);
• rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484; dalej jako: r.o.w.u.).

Z artykułu 41 u.ś.o.z. wynika, że świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarskiego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego - w przypadku dysfunkcji ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem.
Szpital, w ramach środków finansowych określonych w umowie, jest zobowiązany do zapewnienia usług transportu sanitarnego w przypadkach określonych w ustawie (§ 8 ust. 2 r.o.w.u.).

Wobec powyższego, świadczeniobiorcy posiadającemu dysfunkcję narządu ruchu uniemożliwiającą mu korzystanie z transportu publicznego, po zakończonym leczeniu szpitalnym, świadczeniodawca ma obowiązek zapewnić bezpłatny transport "powrotny".
Natomiast w przypadku osób niewymienionych w art. 41 u.ś.o.z. (nieposiadających dysfunkcji narządu ruchu), zdolnych do samodzielnego poruszania się bez stałej pomocy innej osoby, ale wymagającej przy korzystaniu ze środków transportu publicznego pomocy innej osoby lub środka transportu dostosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych, przejazd środkami transportu sanitarnego zapewnia świadczeniodawca za 60% odpłatnością pacjenta (§ 6 rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego).
Katarzyna Słodka