Ochrona porządku publicznego nie uzasadnia ograniczenia pracy placówek handlowych

Powołanie się wyłącznie na szeroko rozumianą potrzebę ochrony porządku publicznego (potrzeba przeciwdziałania zakłócaniu ciszy nocnej i dewastacji na terenie miasta oraz zapewnienie możliwości kontroli punktów sprzedających alkohol) nie jest wystarczającym uzasadnieniem mogącym do ograniczenia czasu działania placówek handlowych uznał WSA.

Rada miejska podjęła uchwałę w sprawie ustalenia czasu pracy placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i usługowych.

Skargę na uchwałę złożył prokurator. Uznał, iż ograniczając czas działania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych rada gminy powinna uwzględniać prawa i obowiązki pracodawcy i pracowników tych placówek, a nie np. potrzebę zapewnienia porządku publicznego, gdyż taki cel nie wynika z przepisów odnoszących się do godzin ich otwarcia i zamknięcia.

W ocenie WSA za niezgodny z prawem uznać należy wydany na podstawie art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks Pracy (Dz.U. Nr 24, poz. 142 oraz z 1990 r. Nr 34, poz.198) akt prawa miejscowego, co do którego nie sposób ustalić, czy wydający go organ kierował się przesłankami przewidzianymi w ustawie stanowiącej podstawę prawną do jego wydania, a więc czy stanowi on prawidłowy akt wykonawczy do tej ustawy, zgodny z jej celami i uszczegółowiający zawarte w niej regulacje. WSA zwrócił uwagę, iż do projektu zaskarżonej uchwały, jak i samej uchwały nie sporządzono uzasadnienia. Z dyskusji nad projektem uchwały na sesji rady, jak i z protokołów posiedzeń komisji stałych rady należy wysnuć wniosek, że motywem podjęcia zaskarżonej uchwały były skargi mieszkańców miasta na zakłócanie ciszy nocnej i dewastację na terenie miasta oraz brak możliwości kontroli punktów sprzedających alkohol.

Nie wynika z tych dokumentów, aby radni podejmując zaskarżoną uchwałę rozważali przesłanki i cele wynikające z kodeksu pracy. Podejmując uchwałę, nie powołano się na żadne argumenty związane z relacjami pracownik-pracodawca, które byłyby analizowane i rozważane przez radnych głosujących nad zaskarżoną uchwałą. Należy zatem uznać, że z powodu braku powołania się na przesłanki ustawy stanowiącej podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały, nie jest możliwe przyjęcie, że zaskarżoną uchwałę podjęto zgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. XII § 1 ustawy Przepisy wprowadzające Kodeks pracy. Powołanie się wyłącznie na szeroko rozumianą potrzebę ochrony porządku publicznego (potrzeba przeciwdziałania zakłócaniu ciszy nocnej i dewastacji na terenie miasta oraz zapewnienie możliwości kontroli punktów sprzedających alkohol) nie jest wystarczającym uzasadnieniem mogącym wskazywać na prawidłowe zrealizowanie kompetencji określonej w art. XII § 1 ustawy Przepisy wprowadzające Kodeks pracy – uznał WSA.

Na podstawie:
Wyrok WSA w Krakowie z 16 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1780/12, nieprawomocny