Inkasent opłaty miejscowej musi być znany z nazwiska
Sposób unormowania instytucji inkasa wymaga by określenie inkasentów nastąpiło wyłącznie przez wskazanie konkretnej osoby fizycznej z imienia i nazwiska czy też konkretnego podmiotu. Takie stanowisko wynika z wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 maja 2013 r.
W przedmiotowej sprawie prokurator okręgowy zarzucił uchwale rady miejskiej istotne naruszenie prawa przez ustalenie w tej uchwale, że poboru opłaty miejscowej od osób fizycznych w drodze inkasa dokonują kierownicy ośrodków wypoczynkowych oraz kierownicy pól campingowych i namiotowych, podczas gdy konieczne jest zindywidualizowanie inkasentów bezpośrednio w uchwale. Konieczne jest więc wyznaczenie/określenie z imienia i nazwiska osoby fizycznej lub nazwy – w odniesieniu do osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, aby nie budziło wątpliwości, na kogo obowiązek ten został nałożony.
Rada stwierdziła jednak, że w toku stosowania przepisu uchwały, któremu prokurator zarzucił naruszenie prawa, nie było żadnych problemów, bowiem tylko konkretne osoby zajmowały wskazane stanowiska.
Sprawa trafiła do WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Zdaniem sądu sposób unormowania instytucji inkasa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wymaga by określenie inkasentów nastąpiło wyłącznie przez wskazanie konkretnej osoby fizycznej z imienia i nazwiska czy też konkretnego podmiotu. Powierzenie komuś stanowiska (funkcji) inkasenta musi jednak poprzedzać zgoda danego podmiotu na przyjęcie łączących się z tym obowiązków.
W ocenie Sądu, blankietowe określenie zaskarżonej uchwały, że inkasentami opłaty miejscowej ustala się kierowników ośrodków wypoczynkowych oraz kierowników pól campingowych i namiotowych, stworzyło podstawę do obejścia obowiązującej regulacji ustawowej bowiem w razie zmiany na stanowisku danego kierownika, obowiązki inkasenta przechodziłyby automatycznie na osobę przejmującą jego funkcje, co niewątpliwie naruszałoby zasadę uprzedniego uzyskania jej zgody.
W konsekwencji sąd stwierdził nieważność zaskarżonego aktu.
Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 maja 2013 r., I SA/Go 198/13
