Austria-Polska. Umowa w przedmiocie wzajemnego obrotu prawnego. Wiedeń.1924.03.19.

Dz.U.26.84.467
UMOWA
między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrjacką w przedmiocie wzajemnego obrotu prawnego, podpisana w Wiedniu dnia 19 marca 1924 roku.
(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 22 lipca 1925 r. - Dz. U. R. P. z 1925 r. № 89, poz. 620).
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, STANISŁAW WOJCIECHOWSKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Dnia dziewiętnastego marca tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego roku podpisana została w Wiedniu pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Austrjackiej Umowa w przedmiocie wzajemnego obrotu prawnego o nastepującem brzmieniu dosłownem:

Umowa zawarta między Rzeczypospolitą Polską i Republiką Austrjacką w przedmiocie wzajemnego obrotu prawnego.

Rzeczpospolita Polska i Republika Austrjacka, pragnąc poprzeć interesy wymiaru sprawiedliwości i wzajemny obrót prawny swych obywateli, postanowiły zawrzeć umową i w tym celu zamianowały swymi pełnomocnikami:

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

Pana Dra Zygmunta Lasockiego, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu, i

Pana Włodzimierza Jabłońskiego, Konsulenta prawnego i Naczelnika wydziału w Ministerstwie Sprawiedliwości,

Prezydent Związkowy Republiki Austrjackiej:

Pana Dra Alfreda Grünbergera, Związkowego Ministra dla spraw zagranicznych, i

Pana Dra Edmunda Krautmanna, Radcę ministerialnego w urzędzie Kanclerza Związku,

którzy po wymianie pełnomocnictw, uznanych za dobre i należyte co do formy, zgodzili się co do następujących postanowień:

DZIAŁ  I.

Sprawy cywilne.

Rozdział  1.

Ochrona prawna.

Artykuł  1.
(1) Obywatele każdego z Państw umawiających się będą na obszarze drugiego Państwa w sprawach cywilnych pod względem ustawowej i sądowej ochrony osoby i mienia traktowani narówni z obywatelami własnymi.
(2) W tym celu zapewnia się im swobodny dostęp do sądów, przed któremi mogą występować pod temi samemi warunkami, jak krajowcy.
Artykuł  2.
(1) Na obywateli jednego z Państw umawiających się, którzy występują przed sądami drugiego Państwa jako powodowie lub interwenjenci, nie wolno nakładać obowiązku zabezpieczenia lub deponowania pod jakąkolwiek nazwą, czy to z tytułu ich charakteru cudzoziemców, czy też z powodu, iż nie mają w danem Państwie miejsca zamieszkania lub pobytu.

(2) Ta sama zasada stosuje się do składania zaliczki, której należałoby zażądać od powoda lub interwenjenta celem zabezpieczania kosztów sądowych.

Artykuł  3.
(1) Jeżeli w jednem z Państw umawiających się zasądzono na zwrot kosztów sporu powoda lub interwenjenta, który w myśl artykułu 2, niniejszej umowy lub w myśl ustawy obowiązującej w Państwie, gdzie wniesiono skargę, był uwolniony od dania zabezpieczenia, deponowania lub złożenia zaliczki, wówczas wspomniane orzeczenia o zwrocie kosztów sporu na wniosek strony interesowanej będą na obszarze drugiego Państwa uznane za wykonalne bez pobierania jakichkolwiek kosztów. Ta sama zasada stosuje się do orzeczeń sądowych, któremi później ustalono wysokość kosztów sporu.
(2) Pod orzeczeniami sądowemi rozumieć należy również uchwały ustalające koszta, które w granicach swej właściwości wydają pisarze (sekretarze) sądowi.
Artykuł  4.
(1) Orzeczenia o kosztach będą bez wysłuchania stron, jednak z zastrzeżeniem dla strony skazanej prawa rekursu, uznane za wykonalne na zasadzie ustawodawstwa obowiązującego w Państwie, w którem mają być wykonane.
(2) Władza powołana do rozstrzygnięcia wniosku o uznanie wykonalności winna przy rozpoznawaniu sprawy ograniczyć się do następujących kwestyj:

1. Czy wygotowanie orzeczenia odpowiada warunkom przepisanym dla jego mocy dowodowej w ustawach Państwa, w którem orzeczenie wydano;

2. Czy orzeczenie ze stanowiska tych ustaw uzyskało prawomocność.

(3) Dla wykazania tych warunków wystarcza oświadczenie właściwej władzy Państwa wzywającego, że orzeczenie uzyskało prawomocność.
(4) Do wniosku należy dołączyć uwierzytelniony przekład na język oficjalny władzy wezwanej tenoru orzeczenia oraz zaświadczenia jego prawomocności. Przekład winien być uwierzytelniony przez dyplomatycznego lub konsularnego przedstawiciela Państwa wzywającego lub przez tłumacza zaprzysiężonego Państwa wzywającego lub wezwanego.
Artykuł  5.

Obywatele jednego Państwa umawiającego się będą na obszarze drugiego Państwa dopuszczeni do korzystania z prawa ubogich pod temi samemi warunkami, jak właśni obywatele.

Artykuł  6.
(1) Świadectwo ubóstwa musi być wystawione przez władze zwykłego miejsca pobytu proszącego albo w braku takiego miejsca pobytu przez władze chwilowego miejsca pobytu.
(2) Jeżeli proszący nie przebywa na obszarze Państw umawiających się, wówczas wystarcza świadectwo ubóstwa, wystawione przez właściwego dla proszącego przedstawiciela dyplomatycznego lub konsularnego.
Artykuł  7.
(1) Władza powołana do wydania świadectwa ubóstwa może u władz drugiego Państwa umawiającego się zasięgać wyjaśnień o stosunkach majątkowych proszącego.
(2) Władzy, która ma rozstrzygnąć o wniosku w przedmiocie przyznania prawa ubogich, służy w granicach jej atrybucyj urzędowych prawo badania przedłożonych jej świadectw i wyjaśnień.
(3) Jeżeli obywatelowi jednego z Państw umawiających się przyznano prawo ubogich, w takim razie prawo to będzie mu przysługiwało także przy wszystkich czynnościach procesowych i egzekucyjnych, dotyczących tej samej sprawy, które będą przedsięwzięte przed władzami sądowemi drugiego Państwa.
Rozdział  2.

Pomoc prawna.

I.

Postanowienia ogólne.

Artykuł  8.
(1) Obie Strony umawiające się będą sobie wzajemnie na żądanie udzielały pomocy prawnej w sprawach cywilnych, handlowych i sądownictwa niespornego.
(2) Sądy austrjackie winny swe wnioski o pomoc prawną przesyłać bezpośrednio do Prezesa Trybunału I instacji, w którego okręgu leży sąd polski właściwy do ich załatwienia. Polskie sądy winny swe wnioski kierować bezpośrednio do austrjackiego Związkowego Urzędu Kanclerskiego (Bundeskanzleramt) i zaopatrzyć uwagą "w sprawach sądowych" ("in Justizangelegenheiten"). Załatwienie należy zawsze wysyłać bezpośrednio do władzy wzywającej.
(3) W razie niewłaściwości władzy wezwanej należy wezwanie przesłać z urzędu do właściwej władzy tego samego Państwa.
Artykuł  9.
(1) Wnioski o doręczenie i pisma rekwizycyjne należy wystosować w języku oficjalnym Państwa wzywającego. Uwierzytelnienia nie potrzeba, pismo należy jednak zaopatrzyć pieczęcią urzędową władzy wzywającej.
(2) Dokumenty i inne pisma sporządzone w wykonaniu rekwizycji należy wystosowywać w języku Oficjalnym Państwa wezwanego albo, jeżeli to nie miało miejsca, zaopatrzyć w tłumaczenie na ten jeżyk, uwierzytelnione przez zaprzysiężonego tłumacza.
Artykuł  10.

Wniosek o pomoc prawną winien zawierać: określenie przedmiotu wezwania, oraz w razie potrzeby krótkie przedstawienie sprawy i oznaczenie stron według ich nazwiska, zawodu i miejsca zamieszkania lub pobytu. We wnioskach o doręczenie należy wymienić także adres odbiorcy i rodzaj pism, które należy doręczyć.

Artykuł  11.

Wniosek o pomoc prawną będzie wykonany w formie przepisanej w ustawach Państwa wezwanego. Wnioskowi władzy wzywającej, aby zastosowano pewną formę, szczególną, należy jednak uczynić zadość, jeżeli ustawy Państwa wezwanego formy tej nie zabraniają.

Artykuł  12.

We wszystkich wypadkach, w których władza wezwana nie wykona wezwania, zawiadomi ona o tem niezwłocznie władzę wzywającą, przyczem w wypadku artykułów 15 i 19 poda powody odmowy, a w wypadku artykułu 8, ustęp 3, wymieni władzą, której wniosek odstąpiono.

Artykuł  13.

Za wykonanie doręczeń i załatwienie pism rekwizycyjnych nie będą od Państwa wzywającego żądane żadne należytości ani zwrot jakichkolwiek wydatków; wyjątek stanowią należytości wypłacone znawcom. Opłatę, pocztową za korespondencję spowodowaną wnioskiem pokrywa zawsze władza wysyłająca.

II.

Doręczenia.

Artykuł  14.
(1) Pisma przeznaczone do doręczenia winny być sporządzane w języku oficjalnym Państwa wezwanego, albo zaopatrzone w przekład uwierzytelniony przez zaprzysiężonego tłumacza na ten język.
(2) W przeciwnym razie władza wezwana może ograniczyć się do tego, że wykona doręczenie przez oddanie pisma odbiorcy, o ile on zechce je przyjąć,
Artykuł  15.

Doręczenia można odmówić, jeżeli ono według zapatrywania Państwa, na którego obszarze ma być wykonane, mogłoby naruszyć jego prawa zwierzchnicze lub jego bezpieczeństwo.

Artykuł  16.
(1) Jako dowód doręczenia służyć będzie albo zaopatrzone datą i uwierzytelnione potwierdzenie odbioru ze strony odbiorcy albo też poświadczenie władzy wezwanej stwierdzające fakt, formę i czas doręczenia.
(2) Jeżeli pismo, przeznaczone do doręczenia, przesłano w dwóch egzemplarzach, należy potwierdzenie odbioru lub poświadczenie umieścić na jednym z tych egzemplarzy lub do niego dołączyć.
Artykuł  17.

Każde Państwo umawiające się może własnym obywatelom przebywającym na obszarze drugiego Państwa uskuteczniać doręczenia przez swych przedstawicieli dyplomatycznych lub konsularnych, jednak bez użycia środków przymusowych.

III.

Załatwianie pism rekwizycyjnych.

Artykuł  18.
(1) Władza sądowa, do której skierowano rekwizycję, winna przy jej wykonaniu użyć takich samych środków przymusowych, jak przy załatwianiu rekwizycyj własnych władz albo wniosku przedstawionego w tym samym celu przez stronę interesowaną. Tych środków przymusowych nie potrzeba stosować, jeżeli chodzi o osobiste stawiennictwo stron procesowych.
(2) Władzę wzywającą należy na jej żądanie zawiadomić o czasie i miejscu wykonania żądanej czynności, aby strona interesowana mogła być przy tem obecną.
Artykuł  19.
(1) Wykonania rekwizycji można odmówić, jeżeli wykonania żądanej czynności w Państwie wezwanem nie należy do zakresu działania władzy sądowej albo jeżeli załatwienie rekwizycji mogłoby według zapatrywania Państwa wezwanego naruszyć jego prawa zwierzchnicze lub bezpieczeństwo.
(2) Przesłania akt i innych dokumentów można również odmówić, jeżeliby z powodu ich ważności zachodziły w tym względzie szczególniejsze wątpliwości a Ministerstwo Sprawiedliwości na odmowę się zgodzi.
Artykuł  20.

Naczelne Zarządy sprawiedliwości obu Państw będą sobie na żądanie udzielały wyjaśnień co do prawa obowiązującego na ich obszarze.

Rozdział  3.

Opieka i kuratela.

Artykuł  21.

Władze każdego z umawiających się Państw sprawują opiekę i kuratelę nad osobą i całym majątkiem własnych obywateli.

(2) Od tej zasady zachodzą wyjątki co do takich gruntów, które wedle ustaw swego miejsca położenia podlegają szczególnej ordynacji.
Artykuł  22.

Jeżeli zajdzie potrzeba ustanowienia opieki lub kurateli nad obywatelem jednego z Państw umawiających się, który przebywa na obszarze drugiego Państwa, lub którego majątek się tam znajduje, właściwa władza miejscowa ograniczy się tylko do niecierpiących zwłoki zarządzeń opiekuńczych i zawiadomi o tem właściwą władzę ojczystą strony. Na żądanie tej władzy należy wydane zarządzenia uchylić.

Artykuł  23.

Właściwa władza ojczysta może jednak, jeśli to leży w interesie pupila, całą opiekę lub kuratelę albo poszczególne zarządzenia opiekuńcze względnie kuratelarne odnośnie do osoby lub odnośnie do majątku przenieść na władze drugiego Państwa za ich zgodą stosownie do obowiązujących w tym względzie przepisów.

Artykuł  24.

Przepisy zawarte w artykułach 21 do 23 stosują się odpowiednio również do ubezwłasnowolnienia, ustanowienia sądowego doradcy oraz do wszelkich zarządzeń tego rodzaju, o ile one powodują ograniczenie zdolności do działań prawnych.

Artykuł  25.

Orzeczenia właściwych władz, wydane na zasadzie artykułów 21 do 24, będą uznane na obszarze drugiego Państwa.

Rozdział  4.

Uznanie za znikłego lub zmarłego.

Artykuł  26.
(1) Do uznania osoby za znikłą lub zmarłą właściwe są władze tego Państwa umawiającego się, którego obywatelem osoba ta była w czasie zaginienia.
(2) Orzeczenie wydane przez władze wymienione w ustępie poprzednim będą uznawane na obszarze drugiego Państwa umawiającego się.
(3) W razie konieczności władze każdego z państw umawiających się mogą według swych ustaw uznać obywatela drugiego Państwa za znikłego lub zmarłego, jeżeli chodzi o skutki takiego orzeczenia w obrębie Państwa orzekającego.
Rozdział  5.

Sprawy spadkowe.

I.

Porządek dziedziczenia i rozporządzenia na wypadek śmierci.

Artykuł  27.
(1) Obywatele jednego z Państw umawiających się będą w drugiem Państwie pod względem spadkobrania traktowani narówni z krajowcami.
(2) Spadkobiercy muszą posiadać zdolność nabycia spadku nietylko według ustawy właściwej dla spraw spadkowych, ale także według swej ustawy ojczystej.
Artykuł  28.

Majątek ruchomy i nieruchomy, pozostały na obszarze jednego z Państw umawiających się po obywatelu drugiego z tych Państw, przechodzi na dziedziców na zasadzie ustaw Państwa, którego obywatelem był spadkodawca w chwili śmierci.

Artykuł  29.
(1) Majątki, któremi spadkodawca nie może rozporządzać na przypadek swej śmierci (ordynacje), podlegają prawu Państwa, w którem się znajdują.
(2) Temu prawu podlegają również majątki, dla których wedle ustaw miejsca położenia przepisany jest szczególny porządek dziedziczenia.
(3) To samo prawo stosować należy do ograniczeń publiczno-prawnych, którym ulega spuścizna lub jej części.
Artykuł  30.

Majątek, który według ojczystego prawa spadkodawcy z powodu braku innych spadkobierców przypada z ustawy Państwu lub innym osobom prawnym, podlega jako spuścizna bezdziedziczna prawu Państwa, w którego obrąbie znajduje się. W chwili śmierci spadkodawcy.

Artykuł  31.
(1) Rozporządzenia ostatniej woli włącznie z umowami dziedziczenia podlegają prawu ojczystemu spadkodawcy z czasu sporządzenia tych czynności. To sarno odnosi się do odwołania rozporządzenia na wypadek śmierci.
(2) Zmiana prawa właściwego dla spadkodawcy w czasie sporządzenia rozporządzenia ostatniej woli pozostaje bez wpływu na jego zdolność do odwołania tego rozporządzenia ostatniej woli.
Artykuł  32.

Rozporządzenia ostatniej woli, sporządzone przez obywateli jednego z Państw umawiających się przed konsulem tego Państwa, z zachowaniem formy przepisanej ustawami tego Państwa, będą w drugiem Państwie uznane za ważne i uważane tak, jak gdyby były sporządzone przed urzędnikiem publicznym tego Państwa. To samo odnosi ślą do odwołania rozporządzenia ostatniej woli.

II.

Właściwość władz. Postępowanie.

Artykuł  33.
(1) Do wydania zarządzeń, które przy uregulowaniu spadku należą do władz, do podziału spadku, tudzież do rozstrzygania o porządku dziedziczenia, o prawie do zapisu lub części obowiązkowej właściwemi są odnośnie do spadku ruchomego władze Państwa, którego obywatelem był spadkodawca w czasie śmierci, odnośnie do spadku nieruchomego władze Państwa, w którem majątek nieruchomy się znajduje.
(2) Jeżeli do majątku spadkowego z innego tytułu prawnego podniesione będą roszczenia, pozostaje dla tych roszczeń niezmienioną właściwość władz Państwa, w którem się spadek znajduje.
(3) W wypadkach, o których mowa w artykule 29 ustęp 1 i 2, właściwemi są władze tego Państwa umawiającego się, wedle którego ustaw ma być ustalony porządek dziedziczenia.
Art. 34.
(1) W wypadkach, w których stosownie do artykułu 33 właściwemi są władze ojczyste spadkodawcy, władze Państwa, w którem znajduje się spadek na żądanie osoby uprawnionej do spadku a zamieszkałej w tem Państwie lub posiadającej jego obywatelstwo, postępować mogą ze spadkiem tak, jak gdyby pozostał po własnym obywatelu, stosując jednak przytem prawo ojczyste spadkodawcy.
(2) Żądanie takie można jednak tylko wtedy uwzględnić, jeżeli żadna z interesowanych osób, uprawnionych do spadku, nie wniesie przeciw temu sprzeciwu, mimo przepisanego zawiadomienia.
(3) O ile chodzi o czynności z zakresu sądownictwa niespornego potrzeba nadto zgody właściwego konsula.
Artykuł  35.
(1) W wypadkach, w których do pertraktacji spadkowej powołane są władze ojczyste spadkodawcy, władze drugiego Państwa muszą mimo to w razie zachodzącej potrzeby wydać zarządzenia, zmierzające do zabezpieczenia spuścizny, która się w tem Państwie znajduje, w podobny sposób, jak przy spadkach własnych obywateli. Władze te winny zawiadomić niezwłocznie właściwą władzą konsularną o wypadku śmierci i otwarciu się spadku i przytem donieść tej władzy, co im jest wiadome o osobach uprawnionych do spadku, ich miejscu pobytu, o istnieniu rozporządzenia ostatniej woli i majątku spadkowym, tudzież o tem, czy i jakie zarządzenia zabezpieczające zostały wydane.
(2) Zarządzenia wydane przez władze miejscowe winny być na żądanie właściwej władzy ojczystej Uchylone.
(3) Jeżeli władza konsularna o wypadku śmierci najpierw otrzyma wiadomość, winna ze swej strony przesłać podobne zawiadomienie władzy miejscowej.
Artykuł  36.

W wypadkach, w których niniejsza umowa zastrzega właściwość władzom ojczystym, mają one prawo żądać wydania rozporządzenia ostatniej woli znajdującego się w drugiem Państwie umawiającem się, choćby ono pozostawało w przechowaniu urzędowem. Władze te są jednak także obowiązane na żądanie władz drugiego Państwa niezwłocznie udzielić im wierzytelny odpis rozporządzenia ostatniej woli, znajdującego się w ich posiadaniu.

Artykuł  37.
(1) Odnośnie do spadku ruchomego władza konsularna ma prawo rzeczy spadkowe, nawet gdyby były zabezpieczone przez władzę miejscową, wziąć w posiadanie i jest w takim razie obowiązaną starać się o prawidłowy zarząd spadkiem; w tym względzie może się zwracać o pomoc potrzebną do władz miejscowych.
(2) Władza konsularna winna władzy miejscowej dać sposobność do wzięcia udziału przy opieczętowaniu spadku i sporządzeniu inwentarza i w tym celu, wyjąwszy wypadki wyjątkowej nagłości, zawiadomić ją co najmniej na 24 godzin naprzód.
Artykuł  38.

Egzekucja przymusowa na rzeczach spadkowych pozostaje dopuszczalna, choćby się rzeczy te znajdowały w posiadaniu władzy konsularnej; wykluczone jest jednak zastosowanie bezpośredniego przymusu przeciw konsulowi. W wypadkach, w których wydanie takich rzeczy jest koniecznem dla celów egzekucji przymusowej, władza miejscowa winna zwracać się do władzy konsularnej z prośbą o ich wydanie.

Artykuł  39.
(1) Władza konsularna winna rzeczy spadkowe, które wzięła w swe posiadanie, zatrzymać aż do upływu trzech miesięcy od śmierci spadkodawcy. Wydanie spuścizny wykazanym spadkobiercom lub zagranicę może jednak nastąpić dopiero po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu należytości, podatków i innych danin, które ze spadku mają być zapłacone, oraz zgłoszonych i uprawdopodobnionych praw spadkowych i zgłoszonych wierzytelności do spadku, przysługujących obywatelom lub mieszkańcom Państwa, w którem spuścizna się znajduje. To zobowiązanie względem osób uprawnionych do spadku i wierzycieli spadkowych gaśnie, jeżeli władza konsularna w ciągu dalszych sześciu miesięcy nie otrzyma wiadomości, że roszczone prawo spadkowe lub wierzytelność do spadku zostały uznane lub że w tym przedmiocie wniesiono skargę.
(2) Władza konsularna jest jednak upoważniona pokryć zgóry z masy spadkowej koszta ostatniej choroby spadkobiercy i jego pogrzebu, półroczny czynsz mieszkalny, należytości sądowe, konsularne i inne podobne i w razie koniecznej potrzeby niezbędne koszta utrzymania rodziny zmarłego.
Artykuł  40.

Władza konsularna oraz miejscowa winny sobie wzajemnie na żądanie podawać do wiadomości wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla wymiaru podatku spadkowego.

Artykuł  41.

Jeżeli władza konsularna nie zażąda wydania sobie spadku, władza miejscowa jest obowiązaną wydać spadek po upływie trzech miesięcy po śmierci spadkodawcy władzom drugiego Państwa, chyba, że do tego czasu osoba uprawniona do spadku wykazała swe prawo po myśli artykułu 42; w tym wypadku należy wydać spadek osobie uprawnionej. Poza ten termin władza miejscowa ma prawo rzeczy spadkowe, znajdujące się w jej posiadaniu, zatrzymać w celu zabezpieczenia podatku spadkowego oraz roszczeń osób uprawnionych do spadku i wierzycieli spadkowych pod temi samemi warunkami, pod któremi władza konsularna obowiązaną jest do zatrzymania spadku stosownie do artykułu 39.

Artykuł  42.

Zaświadczenia, wydane przez władze właściwe w myśl niniejszej umowy w przedmiocie praw do spadku, a w szczególności praw spadkobiercy lub wykonawcy testamentu, wystarczą do wykazania tych stosunków także na obszarze drugiego Państwa.

Artykuł  43.

Orzeczenia, wydane przez władzę właściwą stosownie do artykułów 33 i 34, będą uznane na obszarze drugiego Państwa.

Artykuł  44.

Sądy każdego z umawiających się Państw mogą na zasadzie swego ustawodawstwa mimo postanowień artykułu 33 w odniesieniu do rzeczy spadkowych, znajdujących się na obszarze ich Państwa, wydawać tymczasowe zarządzenia w szczególności zarządzać areszty, jeżeli te zarządzenia potrzebne są do zabezpieczenia roszczeń wymienionych we wspomnianym artykule. Niezależnie od środków prawnych, jakie przeciw takiemu zarządzeniu przysługują, ma być ono uchylone na wniosek osoby interesowanej:

1. jeżeli sąd właściwy na zasadzie artykułu 33 ostatecznie orzeknie, że zabezpieczone w ten sposób roszczenie nie istnieje i jeżeli orzeczenie to stosownie do artykułu 43 ma być uznane w drugiem Państwie,

2. jeżeli od wydania zarządzenia upłynęło sześć miesięcy a nie dostarczono dowodu, że w sądzie właściwym w myśl artykułu 33 wniesiono skargę,

3. jeżeli sąd właściwy w myśl artykułu 33 dla sprawy głównej poleci uchylenie zarządzenia.

Artykuł  45.
(1) Na wniosek spadkobierców lub wierzycieli mogą władze miejscowe stosownie do swego ustawodawstwa otworzyć konkurs do majątku spadkowego.
(2) W takim razie konkursem będzie objęta część spadku, znajdująca się na obszarze Państwa, którego władze otworzyły konkurs.
(3) Po otwarciu konkursu musi władza konsularna wydać właściwej władzy miejscowej lub zarządcy konkursowemu wszystkie dokumenty i inne rzeczy znajdujące się w spadku, o ile one należą do masy konkursowej. Władza konsularna jest uprawnioną w tem postępowaniu bronić interesów swoich obywateli.
Artykuł  46.
(1) Jeżeli obywatel jednego z Państw umawiających się umrze podczas podróży na obszarze drugiego Państwa, nie posiadając tam miejsca zamieszkania ani zwykłego pobytu, w takim razie rzeczy, znajdujące się w jego posiadaniu winny być wydane bez wszelkich dalszych formalności władzy konsularnej jego Państwa ojczystego.
(2) Władza konsularna, której takie rzeczy wydano, ureguluje długi, które zmarły zaciągnął podczas swego chwilowego pobytu w tem Państwie i następnie postąpi z temi rzeczami po myśli przepisów swego Państwa.
Artykuł  47.

We wszystkich sprawach spadkowych, prowadzonych na obszarze jednego z Państw umawiających się, władza konsularna drugiego Państwa jest z mocy prawa powołaną do zastępowania swych obywateli, o ile są nieobecni na miejscu i nie ustanowili innych pełnomocników.

Rozdział  6.

Dokumenty.

Artykuł  48.
(1) Dokumenty, sporządzone lub Wystawione przez sądy jednego z Państw umawiających się a zaopatrzone pieczęcią urzędową, nie potrzebują do użycia ich na obszarze drugiego Państwa uwierzytelnienia.
(2) To samo odnosi się:

1. do dokumentów urzędów ksiąg gruntowych i urzędów depozytowych, o ileby urzędy te nie należały do władz wymienionych już w ustępie 1.,

2. do protestów wekslowych notarjuszy, sekretarzy sądowych (urzędników kancelaryjnych) i komorników sądowych.

Artykuł  49.

Dokumenty sporządzone lub wystawione przez notarjusza, sekretarza sądowego (urzędnika kancelaryjnego) lub komornika, wyjąwszy protesty wekslowe (artykuł 48, ustęp 2, p. 2), winny być uwierzytelnione, jeżeli mają być użyte na obszarze drugiego Państwa umawiającego się. Uwierzytelnienia dokonuje Prezes Trybunału pierwszej instancji, w którego okręgu notarjusz, sekretarz sądowy (urzędnik kancelaryjny) lub komornik ma swą siedzibę urzędową.

Artykuł 50.

Przepisy artykułów 48 i 49 należy odpowiednio stosować do dokumentów prywatnych, na których podpis jest uwierzytelniony przez sąd, notarjusza lub sekretarza sądowego (urzędnika kancelaryjnego).

Artykuł  51.
(1) Dokumenty sporządzone, wystawione lub uwierzytelnione na obszarze jednego z Państw umawiających się przez wyższą lub najwyższą władzą administracyjną, wymienioną w dołączonym jako aneks wykazie, i zaopatrzone jej pieczęcią urzędową, nie potrzebują dalszego uwierzytelnienia do użycia ich na obszarze drugiego Państwa.
(2) Wykaz może być za zgodą obu naczelnych Zarządów sprawiedliwości zmieniony lub uzupełniony.
(3) Dokumenty sporządzone, wystawione lub uwierzytelnione przez inną władzę administracyjną winny być uwierzytelnione przez jedną z wymienionych w wykazie władz, która jest bezpośrednio przełożoną tamtej władzy, o ile do nich nie stosują się postanowienia artykułu 52.
Artykuł  52.
(1) Dokumenty wystawione na podstawie urzędowych rejestrów stanu cywilnego, o ile nie pochodzą od władzy administracyjnej I instancji, potrzebują uwierzytelnienia, jeśli mają być użyte na obszarze drugiego Państwa umawiającego się.
(2) Wyciągi z ksiąg kościelnych, dotyczące stanu cywilnego, zaopatrzone pieczęcią kościelną, o ile nie są już objęte przepisem ustępu 1, winny być uwierzytelnione i zaopatrzone poświadczeniem, że wystawca wyciągu jest uprawniony do udzielenia tegoż.
(3) Uwierzytelnienia (ustęp 1 i 2) i zaświadczenia (ustęp 2) dokonuje stosownie do ustawodawstwa krajowego sąd lub władza administracyjna I instancji.
Artykuł  53.
(1) Uwierzytelnienie odpisów dokumentów, służących do użytku na obszarze drugiego Państwa musi być dokonane przez tę samą władzę, która dokument oryginalny sporządziła lub wystawiła. Jeżeli powyższe postanowienia przepisują dla sporządzenia lub wystawienia tego rodzaju dokumentów pewien szczególny sposób uwierzytelnienia, natenczas należy go zastosować również do wierzytelnych odpisów.
(2) Jeżeli władza, która dokument sporządziła lub wystawiła, już nie istnieje, uwierzytelnienia odpisu winna dokonać władza w miejsce tamtej właściwa.
(3) Gdyby i taka władza nie istniała, uwierzytelnienie należy do najwyższej politycznej władzy administracyjnej.
Artykuł  54.
(1) Państwa umawiające się będą sobie wzajemnie przesyłały na żądanie władz państwowych lub gminnych wyjaśnienia o wpisach, dokonanych w ich księgach stanu cywilnego, lub udzielały wierzytelne odpisy tych wpisów.
(2) Wnioski w tym przedmiocie winny być sporządzone w języku oficjalnym władzy wzywającej i skierowane w Austrji do Naczelnej Politycznej Władzy administracyjnej, w Polsce do Naczelnego Zarządu sprawiedliwości. Władza prowadząca księgi stanu cywilnego prześle dokument bezpośrednio władzy wzywającej.
(3) Jeżeli wniosek tak uczyniono wyraźnie w interesie urzędowym, nie będą żądane żadne należytości.
DZIAŁ  II.

Sprawy karne.

Rozdział  I.

Wydawanie przestępców.

Artykuł  55.
(1) Państwa zawierające umowę zobowiązują się na żądanie wydawać sobie wzajemnie znajdujące się na ich obszarze osoby ścigane lub skazane przez sądy drugiego Państwa za czyn karygodny, który według ustaw Państwa wzywającego i wezwanego - obowiązujących chociażby tylko w jednej ich dzielnicy - zagrożony jest karą więzienia lub cięższą.
(2) Dla ocenienia obowiązku wydania przestępcy miarodajną jest jedynie okoliczność, czy czyn karygodny, z powodu którego żąda się wydania, jako taki jest w Państwie wezwanem zagrożony karą. Natomiast bez znaczenia jest kwestja, czy osoba wydać się mająca, także w Państwie wezwanem mogłaby by być za ten czyn ścigana.
(3) W razie zmiany ustawy karnej w jednem z Państw umawiających się, Rządy obu Państw będą uprawnione we wzajemnem porozumieniu zakres czynów karygodnych, uzasadniających obowiązek wydania, inaczej określić stosownie do swego ustawodawstwa.
Artykuł  56.
(1) Rzeczpospolita Polska nie wydaje obywateli własnych tudzież obywateli Wolnego Miasta Gdańska, Republika Austrjacka nie wydaje własnych obywateli.
(2) Jeżeli przed nadejściem żądania wydania osoba zażądana podała w Państwie wezwanem prośbę o nadanie jej obywatelstwa, natenczas rozstrzygnięcie o wydaniu można odłożyć aż do ostatecznego załatwienia prośby o nadanie obywatelstwa.
Artykuł  57.

Wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli czyn karygodny, z powodu którego zażądano wydania stanowi:

1. przestępstwo ściśle wojskowe,

2. tylko wykroczenie przeciw ustawom prasowym,

3. wykroczenie tylko przeciw ustawom celnym, podatkowym lub innym ustawom skarbowym,

4. przestępstwo polityczne lub pozostaje w związku z przestępstwem politycznem. Wydania można jednak dozwolić, jeżeli czyn karygodny wykazuje znamiona zarówno przestępstwa politycznego, jak i pospolitego a te ostatnie przeważają, o czem rozstrzyga władza wezwana wedle swobodnego ocenienia.

Artykuł  58.

Ponadto wydanie nie nastąpi:

1. jeżeli ściganie według ustaw Państwa wezwanego zastrzeżone jest wyłącznie własnemu sądownictwu.

2. jeżeli według ustaw obowiązujących we wszystkich dzielnicach Państwa wezwanego ściganie lub wykonanie kary uległo przedawnieniu.

3. jeżeli przeciw obwinionemu na obszarze Państwa wezwanego z powodu tego samego przestępstwa toczyło się postępowanie karne i zostało zakończone prawomocnie wyrokiem lub w inny sposób, chyba że zachodzą warunki, pod któremi według ustaw Państwa wezwanego dopuszczalne jest wznowienie postępowania karnego. Wyrok uwalniający lub umorzenie postępowania nie są jednak przeszkodą w wydaniu, jeżeli takie orzeczenie zapadło tylko z powodu, że ustawa karna Państwa wezwanego nie ma zastosowania do takich czynów karygodnych, o ile zostały popełnione zagranicą.

Artykuł  59.

Wydania można odmówić, jeżeli przeciw obwinionemu na obszarze Państwa wezwanego toczy się postępowanie karne z powodu tego samego przestępstwa.

Artykuł  60.

Jeżeli obwiniony na obszarze Państwa wezwanego z powodu innego przestępstwa jest ścigany lub skazany, natenczas można wstrzymać wydanie aż do ukończenia wdrożonego postępowania i wykonania lub darowania kary. Mimo to o wydaniu należy orzec jaknajrychlej.

Artykuł 61.

Jeżeli obwiniony jest obywatelem trzeciego Państwa, może Państwo wezwane wydanie obwinionego zaofiarować temu Państwu, którego on jest obywatelem.

Artykuł  62.
(1) Jeżeli kilka Państw żąda równocześnie wydania pewnej osoby z powodu tego samego czynu karygodnego, w takim razie rząd wezwany rozstrzyga według swego swobodnego uznania, któremu z tych Państw ma być obwiniony wydany.
(2) Jeżeli kilka Państw żąda wydania pewnej osoby z powodu różnych czynów karygodnych, należy ją wydać temu Państwu, którego ona jest obywatelem. Jeżeli to Państwo nie żąda wydania, należy osobę ściganą wydać temu Państwu, które żąda wydania z powodu czynu najsurowszą karą zagrożonego. Jeżeli wszystkie czyny zagrożone są karą równie surową, wydanie nastąpi temu Państwu, które najpierw wydania zażądało.
Artykuł  63.

Osobę wydaną wolno tylko w takim wypadku ścigać, skazać lub wydać trzeciemu Państwu z powodu czynu karygodnego, popełnionego przed wydaniem, do którego wydanie się nie odnosiło:

1. jeżeli Państwo, które przestępcę wydało, na to dodatkowo zezwoli, przyczem zezwolenia nie można odmówić, o ile wydanie także z powodu tego czynu karygodnego w myśl tej umowy mogłoby być dozwolone,

2. jeżeli osoba wydana wyrazi do protokółu sądowego zgodę swą na to; Państwu, które przestępcę wydało, należy przesłać uwierzytelniony odpis tego protokółu.

Artykuł  64.

Jeżeli osoba wydana w ciągu miesiąca od chwili, kiedy z powodu czynu, za który ją wydano, postępowanie karne przeciw niej ukończono lub karę wykonano albo darowano, z własnej winy nie opuści obszaru Państwa, któremu ją wydano, albo jeżeli osoba wydana dobrowolnie tam powróci, natenczas sądowe ściganie i wykonanie kary dopuszczalne będzie także z powodu takich czynów karygodnych, do których wydanie się nie odnosiło.

Artykuł 65.
(1) Wniosek o wydanie może być przesłany przez Naczelny Zarząd sprawiedliwości Państwa wzywającego bezpośrednio cło Naczelnego Zarządu sprawiedliwości Państwa wezwanego.
(2) Także wszelka inna korespondencja w sprawach o wydanie przestępcy może być prowadzoną bezpośrednio między Naczelnymi Zarządami sprawiedliwości obu Państw.
Artykuł  66.
(1) Do wniosku o wydanie należy dołączyć sędziowski nakaz aresztowania osoby, której wydania się żąda, albo prawomocny wyrok przeciw niej wydany. W dokumentach tych winno być określone przestępstwo, z powodu którego żąda się wydania, z przedstawieniem stanu rzeczy i powołaniem przepisów karnych, które mają być zastosowane. Przy przestępstwach przeciw własności należy, o ile możności, podać wysokość szkody wyrządzonej lub zamierzonej. Jeżeli powyższe okoliczności nie wynikają ze wspomnianych dokumentów, należy dołączyć dalsze pismo sądowe, które zawiera okoliczności brakujące.
(2) Wymienione pisma należy sporządzić w formie przepisanej ustawami Państwa wzywającego w oryginale lub uwierzytelnionym odpisie.
(3) We wniosku należy o ile możności zamieścić również opis osoby, której wydania się żąda, oraz przytoczyć inne okoliczności, mające znaczenie dla stwierdzenia jej tożsamości.
Artykuł  67.
(1) Do wniosku o wydanie tudzież do dokumentów wspomnianych w artykule 66, o ile pisma te nie są sporządzone w oficjalnym języku Państwa wzywającego należy dołączyć uwierzytelnione tłumaczenie na ten język.
(2) Przepis ten ma zastosowanie także do innej korespondencji w sprawach o wydanie.
Artykuł  68.
(1) W razie wątpliwości, czy zachodzą warunki wydania, przewidziane w niniejszej umowie, należy zażądać od Państwa wzywającego dodatkowych wyjaśnień.
(2) Jeżeli ściganą osobę na skutek wniosku o jej wydanie zaaresztowano, można ją wypuścić na wolność, skoro w ciągu sześciu tygodni po wysłaniu pisma żądającego wyjaśnień, potrzebne wyjaśnienia nie nadejdą do Naczelnego Zarządu sprawiedliwości Państwa wezwanego.
Artykuł  69.

O ile, wydanie nie przedstawia się zgóry jako niedopuszczalne, należy niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o wydanie zarządzić środki potrzebne do zapobieżenia ucieczce obwinionego.

Artykuł  70.
(1) Nawet przed otrzymaniem wniosku o wydanie można pewną osobą tymczasowo przytrzymać, jeżeli drugie Państwo tego zażąda z powołaniem się na sędziowski nakaz aresztowania lub prawomocny wyrok i wymieni rodzaj czynu karygodnego, a wydanie nie przedstawia się zgóry jako niedopuszczalne.
(2) Wnioski takie mogą przesyłać sądy, urzędy prokuratorskie i władze bezpieczeństwa Państwa wzywającego na piśmie lub telegraficznie bezpośrednio do właściwych władz Państwa wezwanego.
(3) Także i bez takiego wniosku należy zarządzić tymczasowo przytrzymanie osoby wyśledzonej w Państwie, w którego dzienniku policyjnym zamieszczono o niej ogłoszenie na żądanie właściwej władzy drugiego Państwa.
Artykuł  71.
(1) O dniu tymczasowego przytrzymania (artykuł 70) oraz miejscu aresztu należy niezwłocznie i bezpośrednio zawiadomić władzę wzywającą lub ścigającą, tudzież własny Naczelny Zarząd sprawiedliwości.
(2) Osobę tymczasowo przytrzymaną można wypuścić na wolność, jeżeli w przeciągu 15 dni od dnia przytrzymania nie nadejdzie nakaz aresztowania lub wyrok karny do władzy, w której areszcie dana osoba się znajduje. Przesłanie tych dokumentów może nastąpić w drodze bezpośredniej.
(3) Osobę tymczasowo przytrzymaną można nadto Wypuścić na wolność, jeżeli w przeciągu sześciu tygodni od dnia przytrzymania Naczelny Zarząd sprawiedliwości Państwa wezwanego nie otrzyma wniosku o wydanie.
Artykuł  72.
(1) Wszelkie przedmioty, które w chwili przytrzymania przestępcy znajdowały się w posiadaniu wydanego i zostały przezeń uzyskane w drodze czynu karygodnego, oraz przedmioty mogące służyć do udowodnienia czynu karygodnego należy zająć i wydać wraz z obwinionym Państwu wzywającemu.
(2) To samo odnosi się do wszystkich przedmiotów wspomnianego rodzaju, któreby później odnaleziono.
(3) Wydanie wyżej oznaczonych przedmiotów nastąpi na wniosek również i wtedy, gdy wydanie przestępcy wprawdzie byłoby dopuszczalne, lecz z powodu jego śmierci lub ucieczki nie mogło nastąpić.
(4) Prawa osób trzecich do takich przedmiotów pozostają w mocy; po ukończeniu przewodu sądowego należy przedmioty te zwrócić bez kosztów osobom uprawnionym, a gdyby tych osób w sposób niewątpliwy nie można było stwierdzić, Państwu wezwanemu, skoro tego zażąda.
(5) Państwo wezwane o wydanie takich rzeczy może je narazić u siebie zatrzymać, jeżeli ich samo potrzebuje dla przeprowadzenia postępowania karnego.
Artykuł  73.
(1) Kosztów i opłat, powstałych dla jednego z Państw umawiających się na jego obszarze wskutek postępowania w sprawie wydania przestępcy lub przedmiotów wymienionych w artykule 72 nie zwraca się.
(2) Władza wydająca winna jednak sumę powstałych kosztów podać do wiadomości władzy wzywającej, aby władza ta mogła je ściągnąć od osoby zobowiązanej do zwrotu. Sumy ściągnięte zatrzymuje Państwo wzywające.
Artykuł  74.
(1) Jeżeli trzecie Państwo wydaje jaką osobę jednemu z Państw umawiających się, natenczas drugie Państwo na żądanie zezwoli na przewiezienie tej osoby przez swój obszar, o ile to jest dopuszczalne wedle jego ustawodawstwa.
(2) Do wniosku o zezwolenie na przewiezienie stosują się odpowiednie przepisy artykułów 65 do 68, ustęp 1.
(3) Koszta przewiezienia i zaopatrzenia obwinionego, powstałe na obszarze Państwa wezwanego, winno zwrócić Państwo wzywające.
Rozdział  2.

Pomoc prawna.

Artykuł  75.

Sądy i urzędy prokuratorskie obu Państw umawiających się będą sobie wzajemnie na żądanie udzielały pomocy prawnej w sprawach karnych.

Artykuł  76.
(1) Pomoc prawna obejmuje:

1. doręczenie wszelkich pism, dotyczących przewodu sądowego, nie wyłączając wyroków;

2. badanie obwinionych, świadków lub znawców, naocznię sądową, rewizję i zajęcie przedmiotów oraz wszelkie inne czynności śledcze;

3. przesyłanie dokumentów, akt sądowych, odpisów z tychże, dowodów rzeczowych oraz przedmiotów wytworzonych przez czyn karygodny lub podlegających zresztą konfiskacie;

4. udzielanie wyjaśnień z rejestrów kar.

(2) Wyroków karnych Państwa drugiego nie wykonuje się.
Artykuł  77.
(1) Pomocy prawnej można odmówić:

1. jeżeli czyn karygodny, będący przedmiotem sprawy karnej według ustaw Państwa wezwanego nie podlega karze lub stanowi przestępstwo polityczne lub ściśle wojskowe,

2. jeżeli chodzi o ściganie obywatela Państwa wezwanego, nie przebywającego na obszarze Państwa wzywającego.

(2) Jeżeli w wezwaniu o pomoc prawną żąda się rewizji lub zajęcia dowodów rzeczowych, natenczas uczyni mu się zadość tylko wtedy, jeżeli nadto chodzi o czyn karygodny, wymieniony w artykule 55.
Artykuł  78.

Przedmioty, wymienione w artykule 76, ustęp 1, punkt 3, należy zwrócić bez kosztów, o ile władza wezwana inaczej nie postanowi. Prawa osób trzecich pozostają w każdym razie zastrzeżone.

Artykuł  79.

Do pomocy prawnej w sprawach karnych stosują się odpowiednio przepisy artykułów 8 do 20 niniejszej umowy.

Artykuł  80.
(1) Osoba przebywająca na obszarze jednego z Państw umawiających się, która na wezwanie, otrzymane w sprawie karnej od władz drugiego Państwa, stanie dobrowolnie przed temi władzami jako świadek lub znawca, nie może być na obszarze tego drugiego Państwa ściganą za czyn karygodny, popełniony przed jej przybyciem w celu stawiennictwa bez względu na to, jakiego Państwa jest obywatelem.
(2) Również nie może być na niej wykonany wyrok, wydany przed jej przybyciem.
Artykuł  81.
(1) Państwa umawiające się będą sobie wzajemnie przesyłały odpisy kart karnych lub wyciągi z prawomocnych wyroków skazujących, które dotyczą obywateli drugiego Państwa. Postanowienie to nie będzie miało zastosowania, o ile wyrok wedle przepisów obowiązujących w sadzie orzekającym nie podlega wpisaniu do rejestru karnego.
(2) Nadto będą sobie oba Państwa umawiające się przesyłały zawiadomienia o dalszych orzeczeniach odnoszących się do takich wyroków, o ile orzeczenia te notowane są również w rejestrze karnym.
(3) Wspomniane odpisy i wyciągi przesyłane będą do władzy prowadzącej w drugiem Państwie rejestr karny, a gdyby ta władza nie była znana władzy przesyłającej, do Naczelnego Zarządu sprawiedliwości drugiego Państwa.
DZIAŁ  III.

Postanowienia ogólne i końcowe.

Artykuł  82.

Za język oficjalny w znaczeniu niniejszej umowy będzie uważany w Rzeczypospolitej Polskiej język polski, w Republice Austrjackiej język niemiecki.

Artykuł  83.

We wszystkich wypadkach, w których w myśl niniejszej urnowy przekłady mają być uwierzytelnione przez tłumacza zaprzysiężonego, może każde z umawiających się Państw także swoich sędziów upoważnić do dokonania tego uwierzytelnienia.

Artykuł  84.

We wszystkich wypadkach, w których niniejsza umowa powołuje się na ustawy ojczyste, rozumieć należy w Polsce ustawodawstwo taj dzielnicy, któremu wedle prawa polskiego podlega dana osoba.

Artykuł  85.

Oprócz orzeczeń wspomnianych w artykule 25, 26, ustęp 2, i 43 będą na obszarze jednego z Państw umawiających się uznane także takie orzeczenia prawomocne, wydane przez sądy drugiego Państwa, które dotyczą ślubności pochodzenia, legitymacji i przysposobienia, o ile mąż matki dziecka, ojciec legitymowanego dziecka lub przysposabiający jest obywatelem Państwa orzekającego.

Artykuł  86.

Stosowanie ustawodawstwa jednego z Państw umawiających się oraz wykonanie orzeczeń jego sądów będzie w drugiem Państwie wykluczone, jeżeliby przez to miał być uzasadnionym lub ustalonym stosunek prawny, któremu ustawodawstwo tego Państwa ze wzglądów porządku publicznego lub obyczajności odmawia ważności lub zaskarżalności, lub też jeżeliby ten stosunek prawny był w tem Państwie przedmiotem sporu zawisłego, albo prawomocnie już rozstrzygniętego.

Artykuł  87.
(1) umowa niniejsza będzie ratyfikowana a dokumenty ratyfikacyjne zostaną wymienione w Warszawie w czasie możliwie najkrótszym.
(2) Umowa ta wejdzie w życie w dwa miesiące po wymianie dokumentów ratyfikacyjnych. Może być ona wypowiedzianą w całości lub co do poszczególnych rozdziałów przez każde z umawiających się Państw. Wypowiedziane postanowienia pozostają jednak w mocy jeszcze przez sześć miesięcy po wypowiedzeniu.

Na dowód czego Pełnomocnicy podpisali niniejszą umowę i wycisnęli na niej swoje pieczecie.

Sporządzono w Wiedniu w dwóch wygotowaniach w języku polskim i niemieckim, których teksty są równie autentyczne, dnia dziewiętnastego marca roku tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego.

Protokół końcowy.

Przy podpisaniu umowy w przedmiocie wzajemnego obrotu prawnego podpisani Pełnomocnicy złożyli następujące oświadczenia:

I. Jeżeli ustawodawstwo, które w myśl niniejszej umowy ma mieć zastosowanie, odsyła do innego ustawodawstwa, to ostatnie winno być zastosowane.
II. Postanowienia rozdziału 5, działu I, odnoszą się do takich wypadków, w których na obszarze jednego z Państw umawiających się pozostał majątek po obywatelu drugiego Państwa, lub w których obywatele jednego z Państw umawiających się powołani są do spadku w drugiem Państwie.
III. O ile władze jednego z Państw umawiających się powołane są do uregulowania spadku, winny zdolność dziedziczenia oceniać także ze stanowiska swego ustawodawstwa.
IV. Pod wyrażeniem "osoby uprawnione do spadku" w znaczeniu niniejszej umowy rozumieć należy dziedziców, zapisobierców i uprawnionych do zachowku.
V.
(1) Jak długo między Państwami zawierającemi umowę nie zostanie zawarta umowa w przedmiocie podatku spadkowego, pozostają bez zmiany obowiązujące w obu Państwach przepisy w przedmiocie wymiaru podatku spadkowego oraz wynikające z nich obowiązki osób uprawnionych do spadku.
(2) Oba Państwa umawiające się uznają zgodnie, że po myśli artykułu 39 władza konsularna winna porozumieć się z władzą miejscową co do tego, jaka część spadku potrzebną jest do zabezpieczenia należytości w tym artykule wymienionych.
VI. Oba Państwa umawiające się są zgodne w tem, że areszt wspomniany w rozdziale 1, działu II, nie może być uchylony za kaucją lub poręczeniem, jeżeli czyn karygodny, z powodu którego przesłano wniosek o wydanie, wedle ustawodawstwa Państwa wezwanego zagrożony jest karą ograniczenia wolności przez więcej niż pięć lat.

Aneks

do artykułu 51, ustęp 1.

Wykaz wyższych i najwyższych władz administracyjnych, których podpis nie potrzebuje dalszego uwierzytelnienia.

A. Rzeczpospolita Polska:

Prezydent Rzeczypospolitej,

Ministerstwa,

Generalna Prokuratorja Rzeczypospolitej,

Główny Urząd Statystyczny,

Główny Urząd Likwidacyjny,

Najwyższa Izba Kontroli Państwa.

B. Republika Austrjacka:

Prezydent Związku (Bundespräsident),

Urząd Kanclerza Związku (Bundeskanzleramt),

Ministerstwa Związkowe,

Izba Obrachunkowa (Rechnungshof).

Zaznajomiwszy się z powyższą Umową, uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną zarówno w całości, jak i każde z zawartych w niej postanowień; oświadczamy, że jest przyjęta, ratyfikowana i zatwierdzona i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

W Warszawie, dnia 28 kwietnia 1926 r.

Zmiany w prawie

Nowe mandaty od straży gminnej - za wjazd do czystej strefy i złą segregację śmieci

Straż gminna nałoży mandat za wjazd do strefy czystego transportu – przewiduje projekt rozporządzenia. Dodatkowe uprawnienie do nakładania mandatów ma też dotyczyć niezłożenia deklaracji śmieciowej lub jej zmiany oraz nieposiadania zadeklarowanego kompostownika przydomowego.

Katarzyna Kubicka-Żach 01.07.2020
KNF będzie skuteczniej nadzorował zagranicznych ubezpieczycieli

Komisja Nadzoru Finansowego będzie mogła nałożyć na członka zarządu zagranicznego zakładu ubezpieczeń karę za opóźnienie w wypłacie ubezpieczenia. Będzie mogła ona wynieść trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy, a jeżeli nie można go ustalić – 100 tys. złotych. Takie zmiany zakłada nowelizacja przepisów podpisana przez prezydenta.

Jolanta Ojczyk 01.07.2020
Płyn do e-papierosów bez akcyzy kolejne trzy miesiące

Minister finansów podpisał we wtorek rozporządzenie dotyczące zaniechania poboru podatku akcyzowego od płynu do papierosów elektronicznych oraz wyrobów nowatorskich. Przedsiębiorcy nie zapłacą podatku od 1 lipca do końca września 2020 roku. Do 30 czerwca wyroby były objęte zerową stawką podatku.

Krzysztof Koślicki 01.07.2020
Poborem opłaty elektronicznej za przejazd po drogach zajmie się skarbówka

Od 1 lipca 2020 r. szef Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) przejmie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego pobór opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem ciężkim (powyżej 3,5 tony) po płatnych drogach krajowych oraz pobór opłaty za autostrady na wyznaczonych odcinkach A2 i A4. Dotychczasowy system poboru opłat zostanie wygaszony do końca lipca 2021 r.

Krzysztof Koślicki 01.07.2020
Nowe przepisy mają zapewnić lepszą ochronę sieci 5G

Ujednolicenie procesów i czynności wymaganych do ochrony sieci i usług telekomunikacyjnych przed najnowszymi cyberzagrożeniami - to cel opublikowanego właśnie rozporządzenia dotyczącego minimalnych środków technicznych i organizacyjnych, jakie dla zapewnienia cyberbezpieczeństwa sieci i usług, powinni stosować przedsiębiorcy telekomunikacyjni.

Krzysztof Sobczak 30.06.2020
Będzie aż pięć sądów do spraw własności intelektualnej

Wyspecjalizowane wydziały do rozpoznawania spraw z zakresu własności intelektualne powstaną nie w czterech, ale w pięciu sądach okręgowych - ustaliliśmy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Będą w Gdańsku, Lublinie, Poznaniu, Warszawie i Katowicach. Jutro ma ukazać się rozporządzenie w tej sprawie.

Jolanta Ojczyk 30.06.2020
Metryka aktu
Identyfikator:

Dz.U.1926.84.467

Rodzaj: Umowa międzynarodowa
Tytuł: Austria-Polska. Umowa w przedmiocie wzajemnego obrotu prawnego. Wiedeń.1924.03.19.
Data aktu: 19/03/1924
Data ogłoszenia: 18/08/1926
Data wejścia w życie: 13/09/1926