SKO uchyliło decyzję burmistrza w sprawie cofnięcia spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Burmistrz zaskarżył decyzję do WSA. W odpowiedzi kolegium wniosło o jej odrzucenie z powodu braku legitymacji procesowej organu I instancji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
WSA rozpatrując skargę uznał, iż stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.), sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 10 ustawy, organ ten jest także organem właściwym w sprawie cofnięcia tego zezwolenia w przypadkach określonych w tym przepisie. Zatem nie może budzić wątpliwości, że burmistrz jest organem I instancji właściwym do orzekania w przedmiocie cofnięcia spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Burmistrz, jako organ I instancji nie ma legitymacji do kwestionowania przed sądem administracyjnym rozstrzygnięcia organu odwoławczego, gdyż nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych konkretnej stronie tego postępowania. Takiego interesu nie ma także gmina, której organem jest burmistrz.
W systemie LEX znajdziesz zagadnienie powiązane z tym artykułem:
Wychowanie w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi
Najczęściej czytane w temacie:
Czytaj więcej w systemie informacji prawnej LEX
To zagadnienie zawiera:
Najczęściej czytane w temacie:
Czytaj więcej w systemie informacji prawnej LEX
WSA zwrócił uwagę, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, czy sądowoadministracyjnym. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie stron postępowania znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny uzasadnia ograniczenie jego dominium – podkreslił WSA.
Na podstawie:
Postanowienie WSA w Olsztynie z 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 379/13, nieprawomocne
