Pojęcie „rewitalizacja” staje się coraz bardziej popularne zarówno w środowisku naukowym, jak i – ostatnimi czasy przede wszystkim – w tzw. dyskursie publicznym. Z jednej strony może to cieszyć, gdyż świadczy o tym, że administracja publiczna, a przede wszystkim jednostki samorządu terytorialnego, zdiagnozowały występujący od dawna problem obszarów zdegradowanych i poszukują rozwiązań zmierzających do jego wyeliminowania. Z drugiej zaś strony wydawać się może, że na potrzeby dyskursu publicznego, w którym uczestniczy administracja publiczna, a w tym jednostki samorządu terytorialnego, doszło do wulgaryzacji tego pojęcia, istotnego ograniczenia zakresu jego desygnatów. Stąd warto pochylić się nad kwestią rewitalizacji i uzmysłowić sobie to, czym ona tak naprawdę jest i do czego ma ona prowadzić.
Jedna z definicji pojęcia „rewitalizacja” stanowi, że: „jest to skoordynowany proces, prowadzony wspólnie przez władzę samorządową, społeczność lokalną i innych uczestników, będący elementem polityki rozwoju i mający na celu przeciwdziałania degradacji przestrzeni zurbanizowanej, zjawiskom kryzysowym, pobudzanie rozwoju i zmian jakościowych poprzez wzrost aktywności społecznej i gospodarczej, poprawę środowiska zamieszkania oraz ochronę dziedzictwa narodowego, z zachowaniem zasad zrównoważonego rozwoju” (zob.: Z. Ziobrowski, W. Jarczewski (red.)., Rewitalizacja miast polskich – diagnoza, Kraków 2010, s. 14). Z powyższej definicji wynika, że rewitalizacja jest ściśle związana z obszarami zdegradowanymi i różnorodnymi zjawiskami kryzysowymi. Rewitalizacja jest więc reakcją na degradację.
Degradacja – w powszechnym rozumieniu – oznacza proces obniżania się jakości określonego przedmiotu. W omawianym kontekście chodzi o degradację obszarów zurbanizowanych. Degradacja może dotyczyć różnych zjawisk i procesów zachodzących na tych obszarach.
Stąd też w literaturze przedmiotu wyróżnia się degradację:
• materialną (odnosi się do niskiej jakości stanu technicznego obiektów budowlanych i towarzyszącej im infrastruktury technicznej),
• funkcjonalną (to inaczej dysfunkcjonalność obszarów, a więc sytuacja, w której dany obszar nie spełnia założonej funkcji),
• estetyczną (dotyczy aspektów wizualnych i kompozycyjnych);
• moralną (jest związana z wizerunkiem obszaru i społeczną akceptacją tego wizerunku).
| Ustawa o rewitalizacji. Komentarz | |
![]() |
Tomasz Bąkowski
Polecamy książki samorządowe w artykułach
|









