Budowa linii kablowej niskiego napięcia - właściwy organ administracji geologicznej

Kto jest właściwym organem administracji geologicznej dla budowy linii kablowej niskiego napięcia SN 20 kV na terenie kopalni melafiru?

Na terenie górniczym kopalni melafiru (przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko) planowana jest budowa linii kablowej niskiego napięcia SN 20 kV. Wójt gminy wystąpił o uzgodnienie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego do marszałka. Marszałek odesłał ww. do starosty (odnośnie zagrożenia osuwaniem się mas ziemnych). Terenu ww. nie ma w rejestrze starosty - nie było informacji o występowaniu osuwania mas.










Odpowiedź

Nie znamy przyczyn, dla których marszałek odmówił uzgodnienia, trudno więc o jednoznaczną odpowiedź. Marszałek odsyłając sprawę do starosty powinien wskazać przyczyny odmowy dokonania uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Prowadzenie spraw związanych z uzgadnianiem decyzji ustalenia lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych należy do kompetencji starosty. Zagadnienia, zwłaszcza dotyczące kompetencji starostów i źródeł finansowania odnośnie zagadnień związanych z ruchami masowymi, zostały zapisane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz. U. Nr 121, poz. 840). Jeśli jednak w rejestrze starosty teren nie jest wskazany jako zagrożony osuwiskiem, to organem administracji geologicznej powinien być marszałek województwa. Może się jednak i tak zdarzyć, że starosta nie posiada map stwierdzających występowanie tego zjawiska w terenie, a zatem nie wie, że dany teren znajduje się np. w bazie SOPO działającej w ramach Centralnej Bazy Danych Geologicznych, gdzie ten konkretny teren figuruje jako zagrożony osuwiskiem. Zważywszy, że geolodzy powiatowi mają do dyspozycji w zasadzie dwa rodzaje materiałów kartograficznych zawierających informacje o występowaniu osuwisk jest możliwe, że starosta może nie mieć terenu ujętego w rejestrze, jako zagrożonego osuwiskiem. Źródła, z których można czerpać wiedzę na ten temat są ograniczone. Pierwsze, to Katalog osuwisk w układzie wojewódzkim zrealizowany na przełomie lat 60-siątych i 70-dziesiątych -publikacja dostępna jedynie w Centralnym Archiwum, drugie - to informacje zawarte na Szczegółowej Mapie Geologicznej Polski w skali 1:50 000. Tylko nieliczne gminy maja zrealizowane mapy występowania osuwisk w skali 1:10 000. Były one wykonywane bądź na zlecenie jednostek samorządowych bądź w ramach projektu SOPO. Baza SOPO i zawarte w niej informacje dotyczące terenów zagrożonych takimi ruchami stanowi zasób informacji otwartych, a więc dostępnych dla każdego poprzez łącza internetowe, a więc i dla starosty. Gdyby jednak okazało się, że w bazie SOPO dany teren jako zagrożony ruchami mas ziemnych nie figuruje, to spór o właściwość może rozstrzygnąć tylko naczelny Sąd Administracyjny, skoro oba organy uznają się za niewłaściwe do uzgodnienia decyzji.

Przewidzianym przez prawo środkiem, który w pierwszej kolejności ma służyć rozstrzyganiu sporów pomiędzy organami jest postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości, o którym mowa w art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, a przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., I OW 98/08, ONSAiWSA z 2009 r., nr 6, poz. 105) wyrażono pogląd, że wydanie przez organ ostatecznego postanowienia w trybie art. 65 § 1 k.p.a. jest koniecznym warunkiem wystąpienia o rozstrzygniecie sporu, o jakim mowa w art. 22 k.p.a. Przy formułowaniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość trzeba uwzględnić przede wszystkim dwa następujące założenia: po pierwsze - wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu musi być poprzedzone ustaleniami i rozważaniami pozwalającymi na stwierdzenie, że przy wykorzystaniu wszelkich metod wykładni organ, do którego wpłynęło żądanie rozpoznania sprawy, nie jest właściwy, po drugie - przedmiot sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość powinien być na tyle precyzyjnie sformułowany, aby można było określić sprawę, która ma być rozpoznana. Wtedy tylko jest możliwość wskazania przez Sąd organu właściwego na podstawie art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).