Jak zaznaczył przewodniczący składu prof. Piotr Tuleja orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są ostateczne i mają moc powszechnie obowiązującą. A zatem obowiązują od momentu ich wydania, czyli – w wypadku wyroków – od chwili ich ogłoszenia na sali rozpraw.
TK: stosujemy ustawę sprzed nowelizacji
Wówczas, w razie orzeczenia o niezgodności z konstytucją, następuje obalenie domniemania konstytucyjności zakwestionowanej regulacji prawnej, co ma wpływ na jej dalsze stosowanie. Utrata mocy obowiązującej przepisów uznanych przez Trybunał za niezgodne z konstytucją następuje w dniu ogłoszenia wyroku Trybunału w Dzienniku Ustaw, co właściwy organ jest obowiązany uczynić „niezwłocznie” (art. 190 ust. 2 konstytucji). Jednak przepisy, uznane za sprzeczne z Konstytucją, co następuje z momentem ogłoszenia wyroku na sali rozpraw, nie mogą być dalej stosowane przez Trybunał.
Trybunał podkreślił, że stosuje ustawę o TK bez uwzględnienia zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich z 25 marca 2015 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. To znaczy, że postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów ustawy o TK w brzmieniu sprzed nowelizacji, zaś – w sytuacjach określonych w art. 134 ustawy o TK – według przepisów ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.
Poznaj Linie Orzecznicze Lex>>>
W systemie LEX znajdziesz zagadnienie powiązane z tym artykułem:
Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe
Najczęściej czytane w temacie:
Czytaj więcej w systemie informacji prawnej LEX
To zagadnienie zawiera:
Najczęściej czytane w temacie:
Czytaj więcej w systemie informacji prawnej LEX
| Dowiedz się więcej z książki | |
 |
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej ze schematami [EBOOK PDF]
|
Prawo nie ogranicza dostępu do świadczeń
Trybunał nie podzielił ponadto zarzutu niezgodności § 4 ust. 2 rozporządzenia z art. 68 ust. 2 konstytucji, przyjmując, że warunki udzielania świadczeń zdrowotnych uzależnione jest od dostęp do gwarantowanych świadczeń opieki zdrowotnej. Pojęcie warunków jest zatem zbliżone do zasad, na podstawie których następuje włączenie do systemu ochrony zdrowia, z którego korzystanie zapewnić ma praktyczną realizację prawa do ochrony zdrowia. Wskazanie rodzaju leczenia uzdrowiskowego (rehabilitacji), zakładu lecznictwa (rehabilitacji) czy okresu leczenia, którego dotyczy zakwestionowany przepis rozporządzenia determinuje jedynie okoliczności, w których leczenie to jest przeprowadzane. Nie są to zatem warunki w rozumieniu art. 68 ust. 2 zdanie drugie konstytucji, gdyż elementy te nie wpływają na zakres prawa do świadczeń gwarantowanych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego ani nie oddziałują bezpośrednio na dostęp do nich. Wskazując techniczne aspekty pobytu w uzdrowisku, NFZ nie ustanawia kolejnych warunków, których spełnienie warunkuje realizację świadczeń z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego. Nie doszło zatem do naruszenia zasady wyłączności ustawy – materia ta mogła więc zostać uregulowana w rozporządzeniu.
Trybunał Konstytucyjny nie zaaprobował także stanowiska Rzecznika, jakoby prawo obywatela do zaskarżenia decyzji o odmowie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe naruszało ustawę zasadniczą.
Sygnatura akt U 1/15, wyrok z 26 kwietnia 2016 r.
