Kiedy zdarzenie można kwalifikować jako wypadek przy pracy?
Niezdolność do pracy będąca wynikiem nieszczęśliwego zdarzenia wdrodze do pracy lub zpracy daje prawo do różnego rodzaju świadczeń. Aby jednak móc znich skorzystać, to zdarzenie musi być uznane za wypadek wdrodze do lub zpracy.
Za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana.
Uważa się jednak, że wypadek nastąpił, mimo że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga nie będąc najkrótszą, była ze względów komunikacyjnych najdogodniejszą dla ubezpieczonego.
Za drogę do pracy lub z pracy uważa się oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do domu także drogę do miejsca lub z miejsca:
- innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia chorobowego i/lub rentowego,
- zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych,
- zwykłego spożywania posiłków,
- odbywania nauki lub studiów.
Szczegółowe zasady oraz tryb uznawania zdarzenia za wypadek w drodze do pracy lub z pracy, sposób jego dokumentowania, wzór karty wymienionego wypadku oraz termin jej sporządzenia określa stosowne rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 924). Ubezpieczony, który uległ wypadkowi w drodze do lub z pracy, powinien zawiadomić niezwłocznie lub po ustaniu przeszkód uniemożliwiających niezwłoczne zawiadomienie pracodawcę lub stosowny podmiot określony w ustawie wypadkowej.
Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku w drodze do lub z pracy oraz sporządzenia karty wypadku dokonują pracodawcy dla ubezpieczonych będących pracownikami, a w stosunku do pozostałych ubezpieczonych podmioty określone w ustawie o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.
Zgodnie z kodeksem pracy (art. 92 & 1 pkt 2) oraz ustawą zasiłkową, osobie podlegającej ubezpieczeniu chorobowemu obowiązkowemu lub dobrowolnemu, która uległa wypadkowi w drodze do lub z pracy i jest niezdolna do pracy, za czas niezdolności przysługuje prawo do wynagrodzenia i ewentualnie zasiłku chorobowego w wysokości 100 procent podstawy wymiaru zasiłku (nawet za okres hospitalizacji) i to już od pierwszego dnia ubezpieczenia, bez tzw. okresu wyczekiwania, wynoszącego 30 dni dla pracownika lub 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia dla ubezpieczonego dobrowolnie.
| Dowiedz się więcej z książki | |
 | Meritum Bezpieczeństwo i Higiena Pracy
 |
W przypadku pracownika za pierwsze 33 lub odpowiednio 14 dni niezdolności do pracy w danym roku kalendarzowym zachowuje on prawo do wynagrodzenia chorobowego.
Jeżeli po wykorzystaniu okresu zasiłkowego (182 dni), ubezpieczony w dalszym ciągu jest niezdolny do pracy, ale jego dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie takiej zdolności, wówczas może on skorzystać z prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, przyznawanego przez ZUS na okres do 12 miesięcy (360 dni).
Wysokość takiego świadczenia wynosi:
- 90 procent podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych 3 miesięcy,
- 75 procent tej podstawy za pozostały okres.
Ubezpieczony, wobec którego orzeczono całkowitą lub częściową niezdolność do pracy z tytułu wypadku w drodze do lub z pracy, może ubiegać się o rentę, przy czym stwierdzona niezdolność do pracy powinna powstać na przykład w okresie podlegania ubezpieczeniu lub nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ich ustania. Ubezpieczony nie musi legitymować się wymaganym w innych przypadkach okresem składkowym i nieskładkowym (od 1 roku do 5 lat). Renta zostanie mu przyznana nawet wtedy, gdy ma udokumentowany bardzo krótki staż pracy.
Podstawa prawna
1. Ustawa z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2015 r. poz. 748).
2. Ustawa z 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 159; ost. zm. Dz. U. z 2015 r. poz. 1066). Tak zwana Ustawa zasiłkowa.
3. Ustawa z 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1242, 1442).
Autor: Iwona Pawlaczyk
