Dodatkowe środki do popierania i rozwoju produkcji ubocznej materiałów dla potrzeb budownictwa mieszkaniowego.

UCHWAŁA NR 719

RADY MINISTRÓW

z dnia 17 listopada 1956 r.

w sprawie dodatkowych środków do popierania i rozwoju produkcji ubocznej materiałów dla potrzeb budownictwa mieszkaniowego.

W celu zapewnienia dodatkowych warunków do popierania i rozwoju produkcji ubocznej materiałów budowlanych z odpadków surowcowych dla potrzeb budownictwa przyzakładowego, spółdzielczego i indywidualnego oraz zaspokajania rynku Rada Ministrów uchwala, co następuje:

§  1.

1. Państwowe przedsiębiorstwa przemysłowe, z wyjątkiem przedsiębiorstw produkujących wyłącznie materiały budowlane, posiadające surowce wtórne lub inne surowce nie objęte planem rozwoju materiałów zaopatrzeniowych, a nadające się do produkcji materiałów budowlanych mogą przystąpić do pozaplanowej produkcji tych materiałów dla potrzeb własnych przedsiębiorstwa, dla potrzeb indywidualnego budownictwa pracowników przedsiębiorstwa lub na zbyt.

2. Zakłady, których zasadniczym zadaniem jest produkcja materiałów budowlanych, mogą uruchomić produkcją uboczną tylko w tym wypadku, gdy technologia produkcji i asortyment wyrobów są zasadniczo różne od technologii i asortymentów materiałów budowlanych produkowanych w tych zakładach.

3. Zużycie surowców wtórnych na pozaplanową produkcję materiałów budowlanych zwalnia przedsiębiorstwa przemysłowe produkujące te surowce od obowiązku ich odprzedaży. Wyjątek natomiast stanowi odprzedaż surowców wtórnych innym przedsiębiorstwom państwowym, których produkcja oparta jest na wymienionych surowcach i objęta jest narodowym planem gospodarczym. W tym zakresie zobowiązuje się bezpośrednich kontrahentów do zawarcia umów szczegółowych.

§  2.

1. Dyrektorzy przedsiębiorstw, o których mowa w § 1, powinni opracować plan uruchomienia produkcji, zestawienie potrzebnych nakładów oraz kalkulację cen wyrobów, powinni zbadać opłacalność i celowość podejmowanych inwestycji w świetle kalkulacji ekonomicznej oraz uzyskiwanych ilości materiałów budowlanych na jednostkę nakładu inwestycyjnego.

2. Produkcję materiałów i wyrobów dla potrzeb budowlanych można uruchamiać w formie wyodrębnionych oddziałów produkcyjnych, działających na odrębnym rozrachunku gospodarczym.

§ 3. Upoważnia się dyrektora przedsiębiorstwa do zakupu materiałów niezbędnych do uruchomienia produkcji, o której mowa w § 1, lub jej eksploatacji - w sektorze uspołecznionym a w razie potrzeby na rynku prywatnym, a także do udzielania zleceń w zakresie projektowania i wykonawstwa przedsiębiorstwom uspołecznionym, pracownikom własnym bądź pracownikom obcym.

§ 4. Ceny zbytu materiałów budowlanych, wytwarzanych w ramach produkcji pozaplanowej, zatwierdza prezydium wojewódzkiej rady narodowej na wniosek przedsiębiorstwa.

§ 5. Produkcja, o której mowa w § 1, podejmowana lub prowadzona przez przedsiębiorstwa, nie podlega włączeniu do planu zaopatrzenia centralnego na okres 5 lat.

§ 6. Finansowanie potrzeb eksploatacji produkcji ubocznej, o której mowa w § 1, dokonywane być może w ramach ogólnego normatywu przedsiębiorstwa lub z krótkoterminowego kredytu bankowego.

§  7.

1. Materiały reglamentowane potrzebne do produkcji ubocznej muszą być ujęte w planie zaopatrzenia materiałowego zakładu - z wyjątkiem materiałów masowych, jak np. cement, wapno, które powinny być objęte planem terenowego zaopatrzenia materiałowego z puli wolnorynkowej.

2. Potrzeby w tym zakresie powinny być traktowane na równi z innymi potrzebami.

§ 8. Wyprodukowane materiały i wyroby budowlane mogą być odprzedane przez przedsiębiorstwa produkujące je bezpośrednio odbiorcom z pominięciem odpowiednich central handlowych.

§  9.

1. Finansowanie inwestycji dla produkcji ubocznej materiałów budowlanych i jej rozruchu może być dokonywane z kredytów handlowych, udzielanych w trybie i na zasadach ustalonych w uchwale nr 182 Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1956 r. w sprawie zasad realizowania i finansowania niektórych drobnych inwestycji w zakresie mechanizacji i racjonalizacji (Monitor Polski Nr 35, poz. 417).

2. W odniesieniu do inwestycji, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się w stosunku do przepisów uchwały nr 182 Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1956 r. następujące ulgi: koszt inwestycji może wynosić do 5 mln zł, a kalkulacja ekonomiczna inwestycji powinna być oparta na założeniu spłaty kredytu w ciągu 3 lat od zakończenia inwestycji z zysków osiąganych z tej produkcji.

§ 10. 1 Wykonanie uchwały porucza się Prezesowi Rady Ministrów, Przewodniczącemu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, Ministrowi Gospodarki Komunalnej, Ministrowi Finansów, ministrom zainteresowanych resortów oraz przewodniczącym prezydiów rad narodowych.

§ 11. 2 Uchwała wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1 § 10 według numeracji ustalonej przez § 2 uchwały nr 29 z dnia 30 stycznia 1958 r. (M.P.58.25.144) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 1 stycznia 1958 r.

2 § 11 według numeracji ustalonej przez § 2 uchwały nr 29 z dnia 30 stycznia 1958 r. (M.P.58.25.144) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 1 stycznia 1958 r.

• Identyfikator: M.P.1956.100.1154
• Rodzaj: Uchwała
• Tytuł: Dodatkowe środki do popierania i rozwoju produkcji ubocznej materiałów dla potrzeb budownictwa mieszkaniowego.
• Data aktu: 17/11/1956
• Data ogłoszenia: 06/12/1956
• Data wejścia w życie: 06/12/1956