Sprawa C-628/25, ITA Airways: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma (Włochy) w dniu 19 września 2025 r. - LA, GB, SMVD, GF, AL, AM, RN, MP, PS/Italia Trasporto Aereo SpA - ITA Airways
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma (Włochy) w dniu 19 września 2025 r. - LA, GB, SMVD, GF, AL, AM, RN, MP, PS/Italia Trasporto Aereo SpA - ITA Airways
Język postępowania: włoski
(C/2025/6127)
(Dz.U.UE C z dnia 8 grudnia 2025 r.)
Sąd odsyłający
Tribunale civile di Roma
Strony w postępowaniu głównym
Strona inicjująca postępowanie przed sądem odsyłającym: LA, GB, SMVD, GF, AL, AM, RN, MP, PS
Druga strona postępowania: Italia Trasporto Aereo SpA - ITA Airways
Pytania prejudycjalne
1 Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE 1 w związku z art. 147 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przesłanka, zgodnie z którą "prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie, wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego", jest spełniona, gdy:
a) celem procedury zarządu, na mocy wyraźnego przepisu ustawowego, jest zachowanie aktywów produkcyjnych poprzez kontynuację, wznowienie lub przekształcenie prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z art. 1 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999;
b) procedurę zarządu nadzwyczajnego wszczyna się, gdy przedsiębiorstwa, wobec których jest ona skierowana, mają konkretne perspektywy odzyskania równowagi gospodarczej prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z art. 27 ust. 1 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999;
c) natomiast w przypadku braku spełnienia przesłanki dotyczącej konkretnych perspektyw odzyskania równowagi gospodarczej właściwy sąd stwierdza wszczęcie postępowania upadłościowego zwanego w niniejszej sprawie likwidacją sądową;
d) postępowanie w sprawie likwidacji sądowej lub przymusowej likwidacji administracyjnej wszczyna się po wydaniu postanowienia o zaprzestaniu wykonywania działalności przez przedsiębiorstwo zgodnie z art. 73 ust. 1 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999;
e) plan zbycia zorganizowanych części przedsiębiorstwa lub ogółu aktywów i umów został formalnie przyjęty przez zarządców nadzwyczajnych zgodnie z art. 27 ust. 2 lit. a) i b bis) w związku z art. 56 ust. 3 bis decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999, co wyklucza ustalenie spełnienia tej przesłanki przez sąd;
f) w ramach procedury zarządu nadzwyczajnego rzeczywiście dąży się do maksymalnego zaspokojenia wierzycieli i zostało to wykazane w postępowaniu co do istoty sprawy;
g) natomiast w ramach postępowania co do istoty sprawy nie przedstawiono dowodu dążenia do celu polegającego na maksymalizacji interesu wierzycieli?
2 Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE w związku z art. 147 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przesłanka, zgodnie z którą "prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie [...] pod nadzorem właściwego organu publicznego", jest spełniona, gdy:
a) w procedurze zarządu nadzwyczajnego kontrola sądowa jest ograniczona do ogłoszenia niewypłacalności poprzedzającego wszczęcie postępowania;
b) procedura zarządu nadzwyczajnego przewiduje kontrolę sądową dopiero po zakończeniu planu, o którym mowa w art. 27 ust. 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999, i wyłącznie wraz z wydaniem postanowienia o zaprzestaniu wykonywania działalności przez przedsiębiorstwo;
c) żadna kontrola sądowa nie jest zwykle przewidziana w odniesieniu do skutecznej realizacji celu polegającego na maksymalizacji zbiorowego zaspokojenia wierzycieli lub zachowaniu charakteru operacyjnego przedsiębiorstwa lub jego rentownych jednostek?
3 Czy w świetle art. 3, 4 i 5 dyrektywy 2001/23/WE, interpretowanych w świetle art. 147 TFUE, istnieje dyskryminacja pośrednia w rozumieniu art. 21 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] [interpretowanego i stosowanego w świetle art. 52 i 53 (Karty)] między bezpośrednio porównywalnymi ze sobą pracownikami, którzy mogą korzystać z ochrony przewidzianej w art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23/WE oraz w art. 1 i 11 dyrektywy 2008/94/WE 2 , utrzymując swoje miejsca pracy i warunki pracy w sposób ciągły w przypadku postępowania mającego cel polegający na zachowaniu, i pracownikami, którzy z kolei, w przypadku postępowania mającego na celu likwidację, nie mogą korzystać z ochrony przewidzianej w art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23/WE (oraz w art. 1 i 11 dyrektywy 2008/94/WE) i w związku z tym nie mogą już utrzymać swoich miejsc pracy, gdy w ramach postępowania likwidacyjnego w każdym razie dokonywane są transakcje przejęcia przedsiębiorstwa lub jego części, które w rzeczywistości mają cechy świadczące o zachowaniu tego przedsiębiorstwa lub części przedsiębiorstwa będącego przedmiotem przejęcia?
4 W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, to znaczy w przypadku stwierdzenia dyskryminacji pośredniej, która nie jest obiektywnie uzasadniona (jest pozbawiona zgodnego z prawem celu lub cel ten nie jest realizowany poprzez przyjęcie właściwych i koniecznych środków) w rozumieniu art. 147 TFUE, art. 21 [Karty] oraz dyrektyw 23/2001/WE i 94/2008/WE, czy można zastosować zasadę równoważności ochrony przed dyskryminacją, zgodnie z którą pracownicy znajdujący się w niekorzystnej sytuacji mogą korzystać z takiej samej ochrony jak porównywalni pracownicy traktowani w sposób bardziej korzystny, jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) w wyroku z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie C-414/16, Egenberger (pkt 75-80)?
5 Czy interwencja regulacyjna przeprowadzona przez rząd włoski poprzez wprowadzenie art. 1 ust. 1 bis decreto legge (dekretu z mocą ustawy) 4/2024, przekształconego ze zmianami w ustawę 28/2024, który to przepis zmienia art. 27 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999 oraz ma bezpośredni wpływ na toczące się i zawisłe przed sądem krajowym postępowania w sytuacji faktycznej i prawnej, w której rząd włoski jest bezpośrednio zaangażowany jako organ kontrolujący przedsiębiorstwo zbywające, stanowi naruszenie art. 47 i 54 [Karty] [których odpowiednikiem, w rozumieniu art. 52 ust. 3 (Karty), są art. 6 i 17 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] oraz art. 52 i 53, a także czy w związku z tym ten przepis krajowy stoi na przeszkodzie pełnemu stosowaniu prawa do skutecznego środka prawnego ze względu na nadużycie prawa lub utrudnia osiągnięcie poziomu ochrony lub zakresu praw podstawowych zagwarantowanych w [Karcie] i we wskazanych dyrektywach?
6 Czy interwencja regulacyjna przeprowadzona przez rząd włoski poprzez wprowadzenie art. 1 ust. 1 bis decreto legge (dekretu z mocą ustawy) 4/2024, przekształconego ze zmianami w ustawę 28/2024, który to przepis zmienia art. 27 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 270/1999, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Corte costituzionale (trybunał konstytucyjny) (w wyroku nr 99/2025), stanowi naruszenie zakazu osłabienia ochrony pracowników w przypadku niewypłacalności pracodawcy podlegającego przepisom art. 1 i 11 dyrektywy 2008/94/WE i w związku z tym stoi na przeszkodzie osiągnięciu celów określonych w samej dyrektywie?
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.6127 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-628/25, ITA Airways: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma (Włochy) w dniu 19 września 2025 r. - LA, GB, SMVD, GF, AL, AM, RN, MP, PS/Italia Trasporto Aereo SpA - ITA Airways |
| Data aktu: | 2025-12-08 |
| Data ogłoszenia: | 2025-12-08 |