Bułgaria-Polska. Konwencja dotycząca eksploatacji regularnych linij komunikacji powietrznej. Sofja.1931.04.07.

KONWENCJA

między Polską a Bułgarją dotycząca eksploatacji regularnych linij komunikacji powietrznej, podpisana w Sofji dnia 7 kwietnia 1931 r.

Przekład.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Dnia siódmego kwietnia tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku podpisana została w Sofji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Bułgarskiego konwencja dotycząca eksploatacji regularnych linij komunikacji powietrznej wraz z dołączonym protokółem, o następującem brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

między Polską a Bułgarją dotycząca eksploatacji regularnych linij komunikacji powietrznej.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Jego Królewska Mość Król Bułgarów, jednakowo ożywieni pragnieniem uregulowania, ułatwienia i popierania rozwoju komunikacyj lotniczych w obu krajach na podstawie konwencji w sprawie uregulowania żeglugi powietrznej z dnia 13 października 1919 r., postanowili zawrzeć w tym celu konwencję i wyznaczyli swymi odnośnymi Pełnomocnikami:

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

Pana Adama TARNOWSKIEGO, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego w Sofji;

Jego Królewska Mość Król Bułgarów:

Pana Atanazego D. BUROWA, Ministra Spraw Zagranicznych,

KTÓRZY, po okazaniu sobie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:

Artykuł  pierwszy.

Każda z Wysokich Umawiających się Stron zobowiązuje się do popierania i ułatwiania wszelkiej akcji drugiej Umawiającej się Strony, zmierzającej do zakładania i rozwijania linij lotniczych wspomnianych w artykułach 2 i 3 niniejszej konwencji oraz do czynnego współdziałania w poczynaniach, które winny być przedsięwzięte w celu uzyskania niezbędnych zezwoleń na przelot nad terytorjami Państw trzecich.

Artykuł  2.

Rząd Królestwa Bułgarji udzieli polskiemu przedsiębiorstwu żeglugi powietrznej, wyznaczonemu przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych zezwoleń dla eksploatacji na terytorjum bułgarskiem linji komunikacji lotniczej:

Saloniki - Sofja - Bukareszt - Warszawa i zpowrotem.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej udzieli bułgarskiemu przedsiębiorstwu żeglugi powietrznej, wyznaczonemu przez Rząd Królestwa Bułgarji, niezbędnych zezwoleń dla eksploatacji na terytorjum polskiem tejże linji:

Warszawa - Bukareszt - Sofja - Saloniki i zpowrotem.

Prawa i obowiązki powyższych obydwóch przedsiębiorstw krajowych będą ustalone na zasadzie całkowitej wzajemności w ten jednak sposób, że nie będą miały one charakteru wyłączności.

Artykuł  3.

Zakładanie linij lotniczych, przebiegających nad terytorjami obydwóch Państw, będących Stronami w niniejszej konwencji, innych niż ta, o której mowa w artykule poprzednim, będzie dokonywane w myśl układu między Rządami Wysokich Umawiających się Stron.

Wszystkie postanowienia niniejszej konwencji będą miały zastosowanie również i do tych nowych linij lotniczych.

Artykuł  4.

Zezwolenia wspomniane w artykułach 2 i 3 niniejszej konwencji będą przedmiotem specjalnych układów, jakie winny być zawarte przez właściwą władzę lotniczą jednej z Wysokich Umawiających się Stron z przedsiębiorstwem żeglugi powietrznej, wyznaczonem przez Rząd drugiej Umawiającej się Strony.

Artykuł  5.

Przedsiębiorstwo żeglugi lotniczej wyznaczone przez każdą z Wysokich Umawiających się Stron będzie korzystało na terytorjum drugiej Umawiającej się Strony co najmniej z tych samych praw i ułatwień, które na terytorjum tern są udzielane najwięcej uprzywilejowanemu zagranicznemu przedsiębiorstwu żeglugi lotniczej.

Artykuł  6.

Szlaki linij lotniczych, punkty, między któremi granice będą mogły być przelatywane i lotniska celne, na których samoloty będą obowiązane lądować, będą ustalone przez Wysokie Umawiające się Strony w ciągu czterdziestu dni od daty podpisania niniejszej konwencji.

Artykuł  7.

Każda z Wysokich Umawiających się Stron zapewni na swojem terytorjum przedsiębiorstwu żeglugi lotniczej drugiej Umawiającej się Strony korzyści następujące:

a) korzystanie bezpłatne i na tych samych warunkach, jak dla krajowego przedsiębiorstwa żeglugi lotniczej ze wszystkich lotnisk i terenów pomocniczych znajdujących się na szlakach linij eksploatowanych, łącznie ze wszystkiemi urządzeniami i służbami pomocniczemi;

b) prawo budowania na warunkach określonych przez właściwą władzę lotniczą, hangarów, warsztatów, urządzeń technicznych i innych niezbędnych dla ruchu lotniczego;

c) wszelką pomoc do jakiej mają prawo samoloty krajowe na wypadek lądowania przymusowego lub innych wypadków lotniczych, wszakże za zwrotem kosztów rzeczywistych.

Artykuł  8.

Samoloty, silniki wbudowane do tych samolotów, części zapasowe (łącznie z silnikami zapasowemi), wszelkie przedmioty niezbędne do urządzenia samolotów lub do ich zachowania, jak również wszelkie inne materjały, które będą uznane przez władzę właściwą za niezbędne dla eksploatacji linij, wymienionych w art. 2 i 3, będą zwolnione od cła pod warunkiem aby były wwiezione dla użytku czasowego i aby zostały wywiezione zpowrotem w ciągu jednego roku.

Termin ten będzie mógł być przedłużony przez władze właściwe na wniosek przedsiębiorstwa zainteresowanego.

Materjały wspomniane wyżej pozostawać będą pod nadzorem władzy właściwej i nie będą mogły być używane inaczej, jak tylko do potrzeb eksploatacji linij przewidzianych przez konwencję niniejszą.

Materjały niezdatne do użytku lub uszkodzone, od których nie uiszczono opłat celnych przy wwozie, winny być albo wywiezione zpowrotem, albo oclone, albo zniszczone pod nadzorem urzędowym.

Przy późniejszem ocleniu materjałów niezdatnych do użytku lub uszkodzonych, będą zastosowane wszystkie zniżki i ułatwienia dopuszczone przez ustawodawstwo krajowe.

Podróżni, bagaże i towary w tranzycie będą pozostawali pod nadzorem celnym; bagaże te i towary nie będą podlegały żadnym opłatom celnym.

Artykuł  9.

Wysokie Umawiające się Strony zobowiązują się ułatwiać eksploatację linij umownych przez uproszczenie i skrócenie wszelkich formalności celnych i policyjnych do minimum dopuszczonego przez ich ustawy, rozporządzenia i zarządzenia.

Artykuł  10.

Przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej wyznaczone przez Wysokie Umawiające się Strony będą zobowiązane do przestrzegania postanowień konwencji w sprawie uregulowania żeglugi powietrznej z dnia 13 października 1919 r. i jej załączników.

Artykuł  11.

Każde z wyznaczonych przedsiębiorstw będzie obowiązane do podporządkowania się w drugiem Państwie wszystkim pozostającym w mocy ustawom, rozporządzeniom i zarządzeniom.

Artykuł  12.

Przedsiębiorstwa te będą zatrudniały w służbie na terytorjum drugiego Umawiającego się Państwa tylko obywateli bułgarskich i polskich.

Zatrudnienie obywateli państw trzecich nie będzie dopuszczane inaczej jak tylko za uprzedniem upoważnieniem, udzielonem przedsiębiorstwu zainteresowanemu przez właściwą władzę lotniczą drugiej Umawiającej się Strony.

Artykuł  13.

Przedsiębiorstwo wyznaczone przez każdą Umawiającą się Stronę będzie obowiązane do posługiwania się na terytorjum drugiej Umawiającej się Strony językiem tej Strony we wszystkich przepisach, obwieszczeniach i zawiadomieniach przeznaczonych dla publiczności.

Korespondencja przedsiębiorstw z wszelkiemi władzami będzie prowadzona w języku kraju tych władz.

Artykuł  14.

Przedsiębiorstwa Wysokich Umawiających się Stron będą obowiązane do przewożenia poczty powietrznej na warunkach ustalonych w umowach, które będą zawarte między niemi i władzami pocztowemi obu krajów, na podstawie uprzedniego porozumienia między temi dwiema władzami.

Artykuł  15.

Przedsiębiorstwa wyznaczone przez Wysokie Umawiające się Strony nie będą mogły odstępować swoich praw ani całkowicie, ani częściowo bez zgody właściwej władzy lotniczej swoich Państw.

Artykuł  16.

Każda z Wysokich Umawiających się Stron zastrzega sobie prawo odwołania przedsiębiorstw wyznaczonych przez nie i zastąpienia ich przez inne przedsiębiorstwa.

W tym wypadku, zezwolenie udzielone przedsiębiorstwu odwołanemu utraci swoją ważność i nowe przedsiębiorstwo uzyska bez zwłoki zezwolenie analogiczne.

Przedsiębiorstwo odwołane przez jedno z Państw Umawiających się nie będzie miało z tego powodu prawa żądania od drugiego Państwa jakiegokolwiek odszkodowania.

Artykuł  17.

W wypadku bardzo poważnych naruszeń postanowień niniejszej konwencji lub układów zawartych zgodnie z art. 4 przez przedsiębiorstwa omawiane, każda Umawiająca się Strona będzie miała prawo zawiesić na swojem terytorjum działalność przedsiębiorstwa winnego i zażądać od drugiej Umawiającej się Strony wyznaczenia innego przedsiębiorstwa.

W wypadku naruszeń mniej poważnych, każda z Wysokich Umawiających się Stron będzie miała prawo żądać od przedsiębiorstwa drugiej Umawiającej się Strony odwołania pracowników winnych. Takiemu żądaniu odwołania winno się stać zadość.

W wypadku naruszeń o drobnem znaczeniu, popełnionych przez pracowników przedsiębiorstwa jednej z Umawiających się Stron na terytorjum drugiej, właściwa władza lotnicza drugiej Strony, może wymierzać winnym kary pieniężne na warunkach, które będą określone w umowach, przewidzianych w artykule 4.

Artykuł  18.

W wypadku jeżeliby jedna z Umawiających się Stron przestała należeć do konwencji w sprawie uregulowania żeglugi powietrznej z dnia 13 października 1919 r. niniejsza konwencja pozostanie w mocy, lecz będzie mogła być poddana rewizji.

Artykuł  19.

Spory, dotyczące stosowania konwencji niniejszej, które nie będą mogły być uregulowane w drodze dyplomatycznej, będą poddane, na żądanie jednej z Umawiających się Stron, orzeczeniu Sądu Rozjemczego, który utworzony będzie w sposób następujący:

W ciągu jednego miesiąca poczynając od chwili zakomunikowania przez jedną z Umawiających się Stron drugiej swojego życzenia utworzenia Sądu Rozjemczego, każde z Umawiających się Państw winno wyznaczyć jednego sędziego rozjemcę. W ciągu miesiąca następnego sędziowie - rozjemcy spotkają się celem wyboru superarbitra.

Jeżeli sędziowie - rozjemcy nie mogli dojść do porozumienia, każda Strona wyznaczy jedno Państwo trzecie, a Państwa trzecie w ten sposób wyznaczone dokonają mianowania superarbitra za wspólną zgodą bądź zaproponuje każda jednego kandydata, pozostawiając następnie wybór między nimi przez losowanie.

Orzeczenia Sądu Rozjemczego będą dla Stron obowiązujące.

Koszta postępowania rozjemczego będą ustalone przez Sąd i ponoszone po połowie przez obie Strony.

Artykuł  20.

Konwencja niniejsza będzie ratyfikowana i dokumenty ratyfikacyjne będą wymienione w Warszawie, jak tylko to będzie możliwe.

Wejdzie ona w życie trzydziestego dnia, który nastąpi po wymianie ratyfikacyj i pozostanie w mocy do 31 grudnia 1941 r. Po upływie tego pierwszego okresu, konwencja będzie odnawiana milcząco na przeciąg 5-ciu lat, jeżeli jej wymówienie nie było notyfikowane przez jedną Umawiającą się Stronę - drugiej najpóźniej na dwa lata przed upływem okresu bieżącego.

Konwencja niniejsza będzie mogła być poczynając od dnia 31 stycznia 1936 r. poddana rewizji na żądanie jednej z Umawiających się Stron.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Sofji, siódmego kwietnia tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku.

NA DOWÓD CZEGO Pełnomocnicy Wysokich Umawiających się Stron podpisali konwencję niniejszą i wycisnęli na niej swoje pieczęcie.

PROTOKÓŁ.

W chwili przystąpienia do podpisania konwencji między Bułgarją a Polską, dotyczącej eksploatacji regularnych linij komunikacji powietrznej, niżej podpisani Pełnomocnicy, należycie upoważnieni, oświadczają, że sens art. 20, ust. 3 wspomnianej konwencji jest rozumiany jak następuje:

Żądanie rewizji wspomnianej konwencji, które może być zgłoszone przez jedną z Umawiających się Stron począwszy od 31 stycznia 1936 r., winno być przyjęte przez drugą Stronę.

W razie odmowy, Strona, która zażądała rewizji zastrzega sobie prawo wypowiedzenia konwencji.

NA DOWÓD CZEGO, podpisani Pełnomocnicy sporządzili niniejszy protokół i położyli na nim swe podpisy.

Sporządzono w podwójnym egzemplarzu w Sofji, dn. 7 kwietnia 1931 r.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją i protokółem, uznaliśmy je i uznajemy za słuszne zarówno w całości jak i każde z zawartych w nich postanowień; oświadczamy, że są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone i przyrzekamy, że będą niezmiennie zachowywane.

NA DOWÓD CZEGO wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 2 grudnia 1931 r.

• Identyfikator: Dz.U.1932.13.80
• Rodzaj: Umowa międzynarodowa
• Tytuł: Bułgaria-Polska. Konwencja dotycząca eksploatacji regularnych linij komunikacji powietrznej. Sofja.1931.04.07.
• Data aktu: 07/04/1931
• Data ogłoszenia: 23/02/1932
• Data wejścia w życie: 24/02/1932