Rzesza Niemiecka-Polska. Układ w sprawie przejęcia rejestrów stanu cywilnego. Berlin.1926.10.27.

UKŁAD

Polsko-Niemiecki w sprawie przejęcia rejestrów stanu cywilnego podpisany w Berlinie, dnia 27 października 1926 r.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

Wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Dnia dwudziestego siódmego października tysiąc dziewięćset dwudziestego szóstego roku podpisany został w Berlinie pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Rzeszy Niemieckiej Układ w sprawie przejęcia rejestrów stanu cywilnego o następującem brzmieniu dosłownem:

UKŁAD

Polsko - Niemiecki w sprawie przejęcia rejestrów stanu cywilnego.

RZECZPOSPOLITA POLSKA

I

RZESZA NIEMIECKA

postanowiły w interesie obywateli obu Państw uregulować przejęcie rejestrów stanu cywilnego.

W tym celu zamianowali Swymi pełnomocnikami:

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

Dra Witolda PRĄDZYŃSKIEGO, Członka Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczypospolitej Polskiej,

Prezydent Rzeszy Niemieckiej:

Tajnego Radcę Legacyjnego w Urzędzie Spraw Zagranicznych Dra Carl GOES'A,

którzy po przedłożeniu swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i należyte co do formy, zgodzili się na następujące postanowienia:

Artykuł  1.

(1) Rejestry główne i rejestry uboczne tych okręgów urzędów stanu cywilnego, które niepodzielone przypadły Polsce lub pozostały przy Rzeszy Niemieckiej, zostaną wraz z należącemi do nich aktami wydane temu Państwu, do którego obszaru okrąg w czasie wejścia w życie Układu należy.

(2) W rozumieniu niniejszego Układu uważa się za niepodzielone także te okręgi urzędów stanu cywilnego, które granica polsko - niemiecka przecięła w ten sposób, że została oddzielona tylko ich część niezamieszkała.

Artykuł  2.

Do rejestrów tych okręgów urzędów stanu cywilnego, które podzieliła granica polsko-niemiecka, należy stosować następujące postanowienia.

§  1.

(1) Jeżeli w jednem Państwie znajduje się rejestr główny, w drugiem zaś rejestr uboczny, wówczas każde Państwo zatrzymuje ów rejestr w Swem posiadaniu.

(2) Jeżeli rejestr główny i rejestr uboczny znajdują się w tem samem Państwie, wówczas to Państwo wyda drugiemu Państwu jeden z tych rejestrów. Wydać należy wszystkie roczniki rejestrów, prowadzone do końca roku, w którym okrąg został podzielony.

§  2.

(1) Rejestry urodzin i rejestry zgonów, przypadające każdemu z obu Państw na zasadzie § 1, będą w każdem Państwie

a) dalej prowadzone jako własne rejestry główne, o ile zapisane w nich wypadki urodzin i zgonów zdarzyły się w miejscach, które w czasie wejścia w życie Układu należą do obszaru tego Państwa,

b) przechowywane jako rejestry uboczne drugiego Państwa w odniesieniu do innych wypadków urodzin i zgonów.

(2) W tych rejestrach ubocznych (ust. 1 b) należy zamieszczać i uwierzytelniać uzupełnienia i sprostowania, wpisane w rejestrze głównym drugiego Państwa, a to na wezwanie urzędnika stanu cywilnego, który owe spisy uskutecznił, i w dosłownem brzmieniu przez tego urzędnika podanem; nie powoduje to bynajmniej uznania treści takiego wpisu. Urzędnikowi stanu cywilnego, prowadzącemu w drugiem Państwie rejestr główny, należy udzielać na żądanie uwierzytelnionych odpisów.

(3) Urzędnik stanu cywilnego tego Państwa, które przechowuje rejestr uboczny, może udzielać wyciągów, odpisów i poświadczeń z rejestru ubocznego tylko dla użytku przed władzami władnego Państwa.

§  3.

(1) Jeżeli w wypadkach, przewidzianych w § 2, nie da się ustalić położenie miejsca, w którem zdarzył się zapisany wypadek urodzin lub zgonu, i jeżeli również nie da się stwierdzić, czy zapisane zdarzenie nastąpiło po tej czy po tamtej stronie granicy, wówczas rejestr główny (§ 2 ust. 1 a) będzie prowadził dalej urzędnik stanu cywilnego tego Państwa, do którego obszaru w czasie wejścia w życie Układu należy dawna siedziba urzędnika stanu cywilnego, który wpis uskutecznił.

(2) Dawna siedziba urzędnika stanu cywilnego jest miarodajna również w wypadku, gdy powstanie różnica zdań co do pytania, które Państwo dla poszczególnego wypadku urodzin lub zgonu ma dalej prowadzić rejestr jako rejestr główny w rozumieniu § 2, i gdy tej różnicy zdań nie da się usunąć w drodze nadzoru.

§  4.

1) Jako swój rejestr główny będzie prowadziło każde Państwo rejestr ślubów, który na zasadzie § 1 pozostał u niego lub mu przypadł.

(2) O uzupełnieniach i sprostowaniach, dokonywanych w rejestrze jednego z Państw, należy przesyłać zawiadomienia urzędnikowi stanu cywilnego drugiego Państwa; ów urzędnik stanu cywilnego winien te zawiadomienia przechowywać.

§  5.

(1) Akta zbiorowe i spis nazwisk pozostają w tem Państwie, w którem znajdują się w chwili wejścia w życie Układu.

(2) Z aktów zbiorowych należy wydawać drugiemu Państwu na jego żądanie poszczególne pisma lub udzielać z nich uwierzytelnionych odpisów.

(3) Ze spisu nazwisk otrzyma drugie Państwo na Swe żądanie uwierzytelniony odpis, a to za zwrotem poniesionych wydatków.

§ 6. Jeżeli rejestr, który na zasadzie § 1 w jednem Państwie pozostał lub mu przypadł, w całości lub w części ulegnie zniszczeniu albo stanie się niezdatny do użytku, wówczas drugie Państwo postara się o to, aby jego urzędnik stanu cywilnego udzielił w tym rozmiarze uwierzytelnionego odpisu z rejestru, znajdującego się u niego, a to za zwrotem poniesionych wydatków, albo, by zezwolił na podjęcie takiego odpisu.

Artykuł  3.

§  1.

(1) Wymiana rejestrów nastąpi w drodze bezpośredniej między Polskiem i Pruskiem Ministerstwem Sprawiedliwości lub między władzami, przez te Ministerstwa wyznaczonemi.

(2) W innych sprawach uregulowanych niniejszym Układem znoszą się władze stanu cywilnego obu Państw bezpośrednio ze sobą.

(3) W sprawie odtworzenia rejestru, który uległ zniszczeniu lub stał się niezdatnym do użytku (artykuł 2 § 6), Polskie i Pruskie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wydadzą potrzebne zarządzenia we wzajemnem porozumieniu się.

§ 2. Polskie i Pruskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych udzielą sobie wzajemnie, po ukończeniu wymiany rejestrów, wykazu urzędów stanu cywilnego, w których znajdują się obecnie rejestry, odnoszące się do podzielonych okręgów; o późniejszych zmianach będą sobie każdorazowo udzielały wiadomości.

§  3.

(1) Co do zewnętrznej formy pism urzędowych należy odpowiednio stosować postanowienia układu polsko - niemieckiego o obrocie prawnym.

(2) Pomocy prawnej udzielać się będzie bezpłatnie, o ile czego innego Układ niniejszy nie postanawia.

Artykuł  4.

(1) Każde Państwo może Układ wypowiedzieć, pozostaje on jednak w mocy jeszcze przez trzy miesiące po wypowiedzeniu.

(2) Także po wygaśnięciu mocy obowiązującej Układu mogą Polskie i Pruskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych żądać stosownie do postanowień artykułu 2 § 6 odpisów lub je podejmować. Prośbę taką można przedstawić najpóźniej w ciągu dwóch lat od chwili wygaśnięcia mocy obowiązującej Układu.

Artykuł  5.

(1) Układ ten ma być ratyfikowany, a wymiana dokumentów ratyfikacyjnych winna nastąpić w Warszawie możliwie najprędzej.

(2) Układ wchodzi w życie po upływie dwóch miesięcy od dnia dokonania wymiany dokumentów ratyfikacyjnych.

Na dowód tego Pełnomocnicy podpisali Układ w dwóch oryginalnych egzemplarzach w języku polskim i niemieckim i zaopatrzyli go swemi pieczęciami.

W Berlinie, dnia 27 października 1926 r.

(m. p.) Dr. Witold Prądzyński (m. p.) Dr. Carl Goes

Zaznajomiwszy się z powyższym Układem, uznaliśmy go i uznajemy za słuszny zarówno w całości, jak i każde z zawartych w nim postanowień; oświadczamy, że jest przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywany.

Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

W Warszawie, dnia 22 grudnia 1928 r.

• Identyfikator: Dz.U.1930.55.462
• Rodzaj: Umowa międzynarodowa
• Tytuł: Rzesza Niemiecka-Polska. Układ w sprawie przejęcia rejestrów stanu cywilnego. Berlin.1926.10.27.
• Data aktu: 27/10/1926
• Data ogłoszenia: 06/08/1930
• Data wejścia w życie: 21/08/1930