Pomieszczenia pomocnicze szpitala nie są objęte stawką preferencyjną
Pomieszczenia pomocniczo związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych nie są objęte preferencyjną stawką podatku od nieruchomości uznał NSA.
Sprawa dotyczyła szpitala, który będąc samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej udzielał świadczeń zdrowotnych. Część pomieszczeń szpitalnych wykorzystywana była na cele administracyjne, gospodarcze i socjalne. Szpital zadał pytanie, czy pomieszczenia te powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu preferencyjnej stawki, wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Szpital zajął stanowisko, że stawka ta powinna mieć zastosowanie także do opodatkowania pomieszczeń pomocniczych, ponieważ są one ściśle związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.
Prezydent miasta uznał stanowisko szpiala za nieprawidłowe. Organ wskazał, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przewiduje stosowanie preferencyjnej stawki podatku tylko do budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, podczas gdy stawkę podstawową należy stosować do budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Różnica znaczeniowa pomiędzy pojęciami: "związane" i "zajęte" polega na tym, że pojęcie "związane" należy rozumieć szeroko, uznając, że budynki lub ich części znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast pojęcie "zajęte" należy tłumaczyć ściśle, przyjmując, że chodzi tu tylko o te budynki lub ich części, które służą udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Ponieważ przez świadczenia zdrowotne, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.) należy rozumieć działania medyczne służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania wynikające z procesu leczenia, należy je odróżnić od świadczeń polegających na zapewnieniu pomieszczenia lub wyżywienia. Dlatego też opodatkowaniu stawką preferencyjną podlegają tylko budynki lub ich części faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.
Szpital złożył skargę do WSA. Sąd jednak oddalił skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wbrew stanowisku szpitala dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie wystarczy sam związek budynku lub jego części ze świadczeniem usług zdrowotnych, ale w tym budynku świadczenia zdrowotne muszą być wykonywane, przy czym muszą to być działania o charakterze medycznym, służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
NSA zgodził się ze stanowiskiem WSA. Podkreślił, iż treść przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r.), odnosząca się do budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, wyraźnie akcentuje związek funkcjonalny budynku lub jego części opodatkowanego preferencyjnie z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Przeznaczenie budynków, znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, na pomieszczenia pomocnicze, związane wprawdzie z tą działalnością i wymagane przez przepisy określające warunki wykonywania takiej działalności, w których jednak nie dokonuje się działań medycznych służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia, wyklucza możliwość zakwalifikowania ich do podkategorii budynków i ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a w konsekwencji wyklucza także możliwość objęcia ich preferencyjną stawką podatku od nieruchomości – uznał NSA.
Wyrok NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1499/11, prawomocny
