Przy obliczaniu ekwiwalentu za urlop pracodawca powinien zastosować współczynnik z 2016 r.

Współczynnik służący do ustalenia ekwiwalentu za 1 dzień urlopu ustala się odrębnie w każdym roku kalendarzowym i stosuje przy obliczaniu ekwiwalentu, do którego pracownik nabył prawo w ciągu tego roku kalendarzowego - § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop – dalej r.z.u.u.w.

Nabycie prawa do ekwiwalentu następuje z dniem rozwiązania stosunku pracy. Jeżeli zatem stosunek pracy rozwiązuje się 27 stycznia 2016 r., to przy obliczaniu ekwiwalentu za urlop pracodawca powinien zastosować współczynnik obowiązujący w 2016 r.

W roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy z pracownikiem uprawnionym do kolejnego urlopu, pracownikowi przysługuje u dotychczasowego pracodawcy urlop w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że przed ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze. Niepełny kalendarzowy miesiąc pracy zaokrągla się w górę do pełnego miesiąca, a niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia - art. 1552a § 2 i 1553 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. Tym samym, mimo że pracownik nie przepracuje całego miesiąca, za styczeń nabędzie prawo do urlopu w wymiarze 1/12 z 26 dni = 3 dni (chyba, że pracownik zatrudniony jest na część etatu, wówczas roczny wymiar urlopu należy ustalić proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy pracownika).

Ekwiwalent za urlop podlega oskładkowaniu i opodatkowaniu.