Jak rozliczyć czas pracy lekarzy w POZ, którzy mogą pracować w dobie pracowniczej nie więcej niż 7 godzin i 35 minut, a muszą pracować raz rano, raz po południu, aby zapewnić ciągłość pracy przychodni w godz. 8.00-18.00, zgodnie z wymogiem NFZ?
Jak rozliczyć czas pracy lekarzy w POZ, którzy mogą pracować w dobie pracowniczej nie więcej niż 7 godzin i 35 minut, a muszą pracować raz rano, raz po południu, aby zapewnić ciągłość pracy przychodni w godz. 8.00-18.00, zgodnie z wymogiem NFZ?
Aby zapewnić ciągłość pracy przychodni, otwartej przez 10 godzin dziennie, pracodawca zatrudniający pracowników, którzy nie mogą świadczyć pracy przez więcej niż 7 godz. i 35 min. na dobę, powinien podzielić ich na dwie grupy, z których jedna rozpoczynać będzie pracę rano a druga po południu.
Planując czas pracy lekarzy, podobnie jak pozostałych pracowników, pracodawca musi pamiętać, aby kolejnego dnia nie rozpoczynali oni pracy o godzinie wcześniejszej niż dnia poprzedniego. W praktyce wykonywanie przez nich pracy raz rano raz po południu może bowiem powodować powstanie pracy w godzinach nadliczbowych z tytułu przekroczenia obowiązującego pracowników dobowego wymiaru czasu pracy. Pracodawca nie ma zatem prawnej możliwości ustalania harmonogramu czasu pracy pracowników w taki sposób, aby w danym dniu rozpoczynali oni pracę o wcześniejszej godzinie niż w dniu poprzednim. Dzieje się tak z uwagi na zawartą w przepisach Kodeksu pracy, którą odpowiednio stosuje się do rozliczania czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych, definicję doby pracowniczej.
Aby zapewnić ciągłość pracy przychodni, otwartej przez 10 godzin dziennie, pracodawca zatrudniający pracowników, którzy nie mogą świadczyć pracy przez więcej niż 7 godz. i 35 min. na dobę, powinien podzielić ich na dwie grupy, z których jedna rozpoczynać będzie pracę rano a druga po południu.
Planując czas pracy lekarzy, podobnie jak pozostałych pracowników, pracodawca musi pamiętać, aby kolejnego dnia nie rozpoczynali oni pracy o godzinie wcześniejszej niż dnia poprzedniego. W praktyce wykonywanie przez nich pracy raz rano raz po południu może bowiem powodować powstanie pracy w godzinach nadliczbowych z tytułu przekroczenia obowiązującego pracowników dobowego wymiaru czasu pracy. Pracodawca nie ma zatem prawnej możliwości ustalania harmonogramu czasu pracy pracowników w taki sposób, aby w danym dniu rozpoczynali oni pracę o wcześniejszej godzinie niż w dniu poprzednim. Dzieje się tak z uwagi na zawartą w przepisach Kodeksu pracy, którą odpowiednio stosuje się do rozliczania czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych, definicję doby pracowniczej.
Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654) – dalej u.dz.l., czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym, z zastrzeżeniem art. 94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. Doba zaś, w myśl art. 128 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – dalej k.p, to 24 kolejne godziny poczynając od godziny, w której pracownik rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.
Doba pracownicza jest zatem 24-godzinnym okresem liczonym od momentu rozpoczęcia przez pracownika pracy w danym dniu. Jej granicami są godzina rozpoczęcia pracy i odpowiadająca jej, po upływie 24 godzin, godzina w dniu następnym.
Przykład
Lekarz rozpoczyna pracę np. w poniedziałek o godzinie 10.25, doba pracownicza rozpoczynająca się w tym dniu trwa od godziny 10.25 w poniedziałek do godziny 10.25 we wtorek (obejmuje 24 kolejne godziny). Jeśli zatem lekarz rozpocznie pracę o godzinie 10.25 w poniedziałek i będzie pracował do godziny 18.00, czyli 7 godz. i 35 min., to we wtorek powinien rozpocząć pracę o godzinie 10.25. Jeśli bowiem pracownik taki rozpocząłby pracę we wtorek o 8.00 i pracował do 15.35, to praca ta w części przypadającej między godziną 8.00 i 10.25 przypadałaby jeszcze na dobę poniedziałkową, a co za tym idzie, w dobie poniedziałkowej pracownik świadczyłby pracę przez 10 godz. i 25 min.(10.25-18.00 w poniedziałek oraz 8.00 – 10.25 we wtorek), a więc miałby 2 godz. i 25 min. nadliczbowych.
A zatem jeżeli w przychodni nie ma możliwości zatrudnienia lekarzy w innym niż podstawowy system czasu pracy (w takiej sytuacji najlepiej sprawdziłby się bowiem równoważny system czasu pracy przewidziany w art. 94 u.dz.l.), pracodawca chcąc zapewnić funkcjonowanie przychodni przez 10 godzin na dobę od 8.00 do 18.00, powinien podzielić pracowników na dwie grupy, z których jedna rozpoczynać będzie pracę rano (o godzinie 8.00 i pracować do 15.35) a druga po południu (od godziny 10.25 do 18.00). Po upływie tygodnia i zakończeniu się dób pracowniczych (np. w skutek korzystania z odpoczynku tygodniowego) pracownicy mogą się zamienić, i ci pracujący od 10.25 przychodzić do pracy na 8.00 a ci zatrudnieni od 8.00 na 10.25.
Joanna Kaleta
Doba pracownicza jest zatem 24-godzinnym okresem liczonym od momentu rozpoczęcia przez pracownika pracy w danym dniu. Jej granicami są godzina rozpoczęcia pracy i odpowiadająca jej, po upływie 24 godzin, godzina w dniu następnym.
Przykład
Lekarz rozpoczyna pracę np. w poniedziałek o godzinie 10.25, doba pracownicza rozpoczynająca się w tym dniu trwa od godziny 10.25 w poniedziałek do godziny 10.25 we wtorek (obejmuje 24 kolejne godziny). Jeśli zatem lekarz rozpocznie pracę o godzinie 10.25 w poniedziałek i będzie pracował do godziny 18.00, czyli 7 godz. i 35 min., to we wtorek powinien rozpocząć pracę o godzinie 10.25. Jeśli bowiem pracownik taki rozpocząłby pracę we wtorek o 8.00 i pracował do 15.35, to praca ta w części przypadającej między godziną 8.00 i 10.25 przypadałaby jeszcze na dobę poniedziałkową, a co za tym idzie, w dobie poniedziałkowej pracownik świadczyłby pracę przez 10 godz. i 25 min.(10.25-18.00 w poniedziałek oraz 8.00 – 10.25 we wtorek), a więc miałby 2 godz. i 25 min. nadliczbowych.
A zatem jeżeli w przychodni nie ma możliwości zatrudnienia lekarzy w innym niż podstawowy system czasu pracy (w takiej sytuacji najlepiej sprawdziłby się bowiem równoważny system czasu pracy przewidziany w art. 94 u.dz.l.), pracodawca chcąc zapewnić funkcjonowanie przychodni przez 10 godzin na dobę od 8.00 do 18.00, powinien podzielić pracowników na dwie grupy, z których jedna rozpoczynać będzie pracę rano (o godzinie 8.00 i pracować do 15.35) a druga po południu (od godziny 10.25 do 18.00). Po upływie tygodnia i zakończeniu się dób pracowniczych (np. w skutek korzystania z odpoczynku tygodniowego) pracownicy mogą się zamienić, i ci pracujący od 10.25 przychodzić do pracy na 8.00 a ci zatrudnieni od 8.00 na 10.25.
Joanna Kaleta
